woensdag 9 mei 2012

de agenda

In de agenda ligt een foto. Daarop is te zien hoe paps tuin er in 2002 uitzag. Wat een verschil met nu!



Eronder staat een aantekening. Die heb ik al een week of zo zien staan: 11 uur kapper. Verder staat er aanvankelijk niets bij, geen naam of adres van de kapper, en ook niet wie de afspraak heeft gemaakt. Het is niet mijn handschrift noch dat van een van mijn broers. En zeer zeker niet het handschrift van pap. Ik schrijf er dus een opmerking bij: welke kapper? (Inge) in de hoop dat degene die de afspraak heeft opgeschreven iets meer opschrijft. Maar pap is hem/haar voor: kruispunt Leyenbroek met 3 duidelijke pijlen erbij. Oké, da's duidelijk, da's de kapper waar ik laatst met hem ben geweest. 
Vanmorgen loop ik bij hem binnen, ik heb een volle tas boodschappen bij me die ik op de keukentafel zet. Normaal hoort hij me altijd als ik binnenkom, dit keer niet. Ik zie zijn achterhoofd boven de bank uitkomen, de televisie staat aan, geluid op 'erg luid'. Pap reageert niet op mijn 'hallo' en even heb ik schrik ... 't zal toch niet? Maar hij zit gewoon rechtop te slapen, schrikt wakker als ik aan zijn wang voel. Ha maedje! Direct wakker, direct opgewekt! 
Ik vraag hem of hij nog weet van de afspraak bij de kapper, nu, maar daar weet hij niets van, zegt hij. Ik laat hem de agenda zien, en zeg dat de laatste opmerking geschreven is door hemzelf. En dat hij nu moet opschieten wil hij er op tijd zijn. 
Ik geef hem voldoende geld mee en hij gaat de deur uit. Als een moeder die haar kindje nakijkt dat voor de eerste keer ergens gaat spelen kijk ik of hij ook de goede kant uit loopt. Ik ruim snel de boodschappen weg, en stap in mijn auto. Ik zie nog net hoe hij de deur van de kapsalon binnenstapt. Goed zo pap!

10 opmerkingen:

  1. Wat goed van hem inderdaad!!
    Fijn en leuk dat sommige puzzelstukjes nog wel eens goed passend blijken;)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. blijft nog de vraag wie nou de afspraak opgeschreven heeft... de thuishulp?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Raar blijf ik het vinden, dat die heldere momenten er soms ineens zijn, daarna weer dichte mist. Ik zie het wel eens 'live' bij patiënten, waar ik geen emotionele band mee heb. Ik kan me gelukkig niet voorstellen hoe het voelt als dit gedrag voorkomt bij iemand van wie je houdt...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. gelukkig ben je er steeds om hem in de gaten te houden!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik schrik altijd een beetje als ik lees dat je pa er alleen op uit gaat. Gelukkig vind hij zijn huis altijd terug.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Jaap Kiers heeft vandaag een mooi stuk in Dagblad van het Noorden over zijn Alzheimerende moeder. Zo herkenbaar, net mijn SchoonMoeder. Moeder Kiers is nu wel opgenomen, mijn SM "logeert" langdurig bij haar vrijgezelle dochters, we ruimen het huis volgende week leeg. Ze dacht altijd, dat haar dochters wel weer bij haar kwamen inwonen, als ze hulp nodig had. We hebben haar de "mooie" waarheid verteld, dat ze nu zo oud is, dat ze er recht op heeft bij haar kinderen in te wonen. De mooie waarheid vertel je als de waarheid te onverdraaglijk is, dan ga je zo dicht mogelijk tegen de waarheid aan zitten, dus niet : het is niet meer vertrouwd dat je zelfstandig woont, maar je hebt recht op enz., was ook gebruikelijk toen zij een jaar of 20 was.
    Ik wil het stuk graag zelf bewaren, om aan buitenstaanders te laten lezen, die vinden dat SM best nog verstandige dingen kan zeggen. Ja, maar haar zoon is haar broer of de knecht van haar vader geweest, als je niet beter weet, dan is er geen speld tussen te krijgen en klopt het allemaal wat ze zegt.
    Misschien kun je een exemplaar te pakken krijgen, hij verwoordt zo goed hoe je steeds weer voor verrassingen komt te staan bij mensen met Alzheimer, ook, hoe ze zich kunnen gaan verwaarlozen. Dat "op de hand wassen" herken ik ook, later werd het drogen op de cv, want "het stinkt niet". Nou nee, dat kon je ook niet ruiken, met drie kattenbakken in de buurt.
    Ik hoop dat je vader tijdig kan verhuizen, zodat hij nog plezier kan beleven aan gezamenlijke activiteiten en nog één van de besten is. Bij de crematie van een veel te jong gestorven vriendin speelde haar vader, echt heel ver in Alzheimer weg, een prachtig stuk softjazz op de piano. Bij het condoleren zei hij: "Dank je wel, een mooie examenlijst heeft ze, he? Daar kan ze goed op solliciteren." Ach ja, iedereen was op verzoek niet somber, maar wel gepast gekleed, dus: examenfeestje op zijn chique.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik heb een abonnement op de krant en heb je het artikel gemaild. Ik hoop dat je het kunt lezen.

      Verwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge