woensdag 16 mei 2012

aan de wandel

Ik rij naar pap. Op zo'n 50 meter van zijn huis kom ik hem tegen: hij is aan de wandel in een voor hem zo typerend snel tempo. Alsof hij het op z'n heupen heeft. Ik stop, doe het raampje aan de passagierskant open en roep hem. Dan pas ziet hij dat ik het ben Hé, dag maedje! Kom je naar mij, heb je een sleutel? Of wacht, ik loop weer terug! Ik zet de auto aan de kant, en samen lopen we naar zijn huis. Hij echt snoeihard, alsof hij wil bewijzen dat dat nog allemaal goed gaat! Ik heb moeite om hem bij te houden. Hij was op weg naar zijn vriendin, zegt hij, maar dat kan later ook nog. Geen idee of ze iets hebben afgesproken, er staat in ieder geval niets in de agenda. Dan zie ik dat de achterdeur open staat, en aan de keukendeur voel ik dat deze ook niet is afgesloten. *chips* Dat komt omdat ik al buiten ben geweest, zegt pap. Op mijn "maar dat moet je wel afsluiten als je weg gaat" zegt hij dat er toch niets te halen valt. Ja, ja. Pap toch ...

5 opmerkingen:

  1. O, wat erg. Lichamelijk zijn ze sterk maar geestelijk..

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zelfs wij presteren het geregeld om van alles open te laten staan. Gelukkig heeft er nooit iemand misbruik van gemaakt.
    Wat kwiek van hem om nog zo snel te lopen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Och. Och. Sneu wel, maar ook wel een mooie uitspraak dat er niets te halen is. De schat in hem is zoveel groter!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ondanks alles weet hij toch overal een antwoord op te geven (ook al ben je het niet met hem eens).

    BeantwoordenVerwijderen
  5. En toch moet ik glimlachen om je verhaal ;-)
    Paps heeft altijd zijn woordje klaar ...

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge