maandag 7 mei 2012

maandag, vrije dag

Zowat iedere maandag permitteer ik het mij om een pap-loze dag te hebben. Hij heeft 's morgens de vaste huishoudelijke hulp in huis, en 's middags gaat hij wandelen met 't wandelclubje. Ik hoef me niet schuldig te voelen, er zijn voldoende momenten op deze dag dat er iemand aanwezig is om dingen in de gaten te houden. Met de hulp heb ik vorige week al afgesproken dat zij het vriesvakje zal ontdooien. Dit is hard nodig, pap opent het deurtje te vaak, en soms sluit hij het niet of niet goed, met ijsvorming als gevolg. Ook wast zij alles wat gewassen moet worden, ook de spullen die pap 'op de hand' wast boven in de wasbak of in bad ...
Toch ben ik niet helemaal gerust. Hij belde afgelopen weekend 's avonds een aantal keren met vreemde vragen en verhaaltjes. Dit is altijd 's avonds trouwens, maar dat terzijde. Zaterdagavond belde hij om me te zeggen dat hij een oproep had gekregen van militaire dienst: hij moest paraat zijn. Hij heeft er geen zin in, zegt hij, maar het schijnt erg onrustig te zijn aan de grens. Volgens mij heeft hij de televisie opstaan met beelden van oorlogsfilms, documentaires en bevrijdingsfeesten ... 
Gisteravond was hij kwaad: hij had de boekenkast uitgeruimd, en nu was er niemand om hem te helpen met het weer inruimen. Iedereen is weg, en nu moet ik dat allemaal alleen doen! Ik heb hem aangeraden om alles op tafel te laten liggen. De vaste hulp komt toch morgen. Arme Mien .... er staat haar iets te wachten ....
Later op de avond weer telefoon: kast is weer ingeruimd, maar waar is mam toch? Mam is nu 11 jaar dood, dat vertel ik hem. Maar hij bedoelt zijn vriendin, E., *chips* Hij is in de veronderstelling dat zij normaal bij hem woont, en is nu ongerust omdat zij er niet is. Is bang dat ze er vandoor is met een andere man. Arme pap ... 

11 opmerkingen:

  1. Als ik het zo lees is het voor jullie allebei niet makkelijk...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, dat is goed mogelijk met al die beelden van de herdenking. Wat lijkt het me moeilijk voor jullie allen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Kan me voorstellen met die beelden op t.v. Lastig, toch vind ik het knap dat hij nog in die situatie kan blijven. Petje af en fijn dat je een pap-loze dag kan hebben. het is je zo gegund.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het moet zo nu en dan voelen alsof je een nachtmerrie hebt. Vreselijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Gek he, dat zulke simpele dingen zo zwaar gaan wegen bij je vader, ik vind het toch wel weer heel ontroerend om te lezen hoe dat soort dingen hem zo bezighouden.

    Eigenlijk reageert hij gelijk op iets dat hij in zijn omgeving ziet en hoort. En gek of bijzonder dat inderdaad een film of documentaire iets van vroeger, een herinnering bij hem naar boven haalt.

    En dat aan de andere kant ook de dingen van nu hem zo bezig kunnen houden, bijzonder Inge.

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Kan me voorstellen dat je af en toe de neiging hebt om toch 's maandags even langs te gaan. Vooral na zoveel verwarde telefoontjes.........

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Het blijft maar inleveren voor je vader, en dus ook voor jullie. Het vanzelfsprekende wat niet meer vanzelfsprekend is. Hoe vermoeiend moet dat voor hem zijn. En voor jou, voor jullie dus ook. Dan is zo'n paploze dag alleen maar goed, voor jullie beiden. Maar ik kan me heel goed voorstellen dat je je er wat onrustig bij voelt..

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wonderlijk hoe zo'n brein toch alles doorelkaar kan gooien.... Lastig als je alle informatie niet meer goed kan plaatsen, het is vechten tegen molentjes :-(

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ach gossie wat triest he, deze ziekte.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge