zondag 24 juni 2012

oei en aardbeien




Afgelopen vrijdag was er een overleg met de zorgtrajectbegeleider van het (t)huis waar pap staat ingeschreven. Punt is: zijn wij er aan toe om pap opgenomen te laten worden .... In ieder geval wordt nu TOP-zorg aangevraagd via de huisarts. Het streven is om pap te laten wennen aan het feit dat hij te zijner tijd zal worden opgenomen. Belangrijk is om opname geregeld te hebben vóórdat de situatie thuis (te) gevaarlijk wordt. Te vaak komen nu al situaties voor die eigenlijk niet kunnen. Zo gooide ik vorige week een snoer weg, buiten in de vuilnisbak. Tot mijn verbijstering zag ik 't vandaag weer op de keukentafel liggen. Ik heb 't snoer mee naar huis genomen en daar weggegooid, je moet er niet aan denken dat pap de stekker in het stopcontact zou hebben gestoken ...
Zo vertelde zijn vaste poetshulp me ook een horrorverhaal (nou ja, niet echt horror gelukkig, maar toch). Zij had een maaltijd weggegooid die over datum was en al langer buiten de koelkast stond. Vervolgens had pap 'm uit de kliko gehaald en gegeten ....


Verkeerd gebruik van magnetron baart me ook steeds groter zorgen ..... Zo probeert hij steeds weer om zelf dingen op te warmen, soms lukt dat, vaak niet meer. Ik heb hier al vaker over geschreven volgens mij .... Hij snapt niet dat koude schotel echt niet hoeft te worden opgewarmd, en dat brood ook niet lekkerder wordt in de magnetron. Toch nog maar eens opschrijven in het thuiszorglogboek dat de stekker uit het stopcontact moet na het opwarmen van de maaltijd 's middags. 

Gisteren was een mooie dag, lekker droog met af en toe zon. Ik ben samen met mijn man naar de Floriade in Venlo geweest. Echt een mooi uitstapje, ik noemde het gekscherend een Eftelinguitstapje voor volwassenen ;-) Veel gezien, lekker genoten. 

prachtige borders in mooie kleuren, echt mijn stijl!

Hier hou ik van: beelden van Sjer Jacobs


En dit is zó leuk: aardbeien voor Alzheimer. Op het bord staat:

Een aardbei, zelfs als je 
niet vergeten bent hoe hij 
smaakt, wil je hem elke 
dag opnieuw beleven. 
Deze aardbeien worden 
geschonken aan Alzheimer 
patiënten. 
Niet plukken aub!

Lees meer over deze actie op Aardbei & Alzheimer

En om dit bericht af te sluiten een foto van onze kat, Bibi. Deze dame is al een dagje ouder - ze is twaalf - en de plekjes waar ze gaat slapen worden steeds vreemder ....


22 opmerkingen:

  1. Ja, ik kan me voorstellen dat die gevaarlijke situaties steeds vaker voorkomen. Ik heb me toch al verbaasd over het feit dat je vader nog steeds in staat was zelfstandig te wonen.
    Wat een leuke actie van die aardbeien.
    Mijn moeder was dol op kersen en wilde tot het eind toe zo graag kersen eten. Dat bracht me er wel eens toe (tegen mijn gevoel in eigenlijk) om kersen te kopen terwijl het helemaal de tijd er niet voor was:-)
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oh da's wel heftig zeg, allemaal... wat een schattig plaatje van jullie kat!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. We maken dit vaak ook mee met bewoners in de serviceflats die zo ver gevorderd zijn dat een zelfstandig leven op de helling komt te staan. We ontkoppelen dan het elektrisch vuur. Hoe dikwijls hebben we al een pan in brand gehad. Een microwave is nog vrij veilig. Maar strijkijzers, verwarmingstoestellen,friteuse zijn heel gevaarlijk. Ze zetten de toestelletjes aan en vergeten hier verder naar te kijken. Uiteraard gaat deze machinerie dan achter slot en grendel. We hebben hiermee al vaak brandalarm gehad. Maar gelukkig is dit steeds goed afgelopen. Op die manier is het mogelijk om onze bewoners toch nog langer zelfstandig (met de nodige begeleiding) te laten wonen. Ook al is dit soms voor hen een serieuze beperking in hun doen en laten.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik kan me goed voorstellen dat het steeds zorgelijker en zelfs gevaarlijk wordt. Hopelijk wordt er op tijd ingegrepen.
    Jullie kat is een snoesje!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. En jij bent #3 die op de Floriade is geweest, haha. Gingen jullie samen?
    Het lijkt zo inderdaad steeds zorgelijker te worden. En gevaarlijk ook, voor zijn gezondheid en omgeving. Hopelijk dat de TOP-zorg er door komt en dat je die zorg krijgt.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Goeie beslissing....dan wordt het voor jou ook iets makkelijker. Ik hoop dat je pa er niet opstandig door wordt.....
    Je kat heeft een leuk kattenmandje ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Kan me best voorstellen dat het zwaar wordt en helemaal met die dingen die gevaar opleveren voor zijn gezondheid. Je moet er niet aan denken. Een moeilijke beslissing maar beter voor beide. Mooie beelden en die poes in het mandje of eigenlijk is het een bloembakje toch! Schattig.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Leuk die ardbeien. En beelden en kat zijn ook mooi.

    Weet je vader (soms, een beetje) dat opname er aan zit ge komen? Wel naar vooruitzicht maar thuis een ongeluk krijgen is ook njet alles natuurlijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik vind het bijzonder dat je paps (met hulp) nog steeds zelfstandig kan wonen.
    Natuurlijk komen jullie binnenkort op een punt dat het écht niet meer kan.
    Er moeten geen gevaarlijke situaties ontstaan. Toch gaan ook wat dat betreft verstand
    en gevoel niet altijd smaen hè Inge.
    Leuk zo'n uitstapje naar de Floriade en wat goed die aarbeien voor Alzheimer !!!
    Enne Bibi heeft inderdaad een vreemd plekje uitgekozen hahaha
    Fijne zondag !!! Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ach, een opname ...nadat ik je blogje had gelezen begreep ik wel dat dat er aan zit te komen, toch weer een enorme stap dat begrijp ik wel.
    Leuk floriade, voor ons net iets te ver weg voor een dagje maar wat grappig die aardbeien!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Denk dat de Floriade inderdaad genieten was.
    Mijn kattekind is ook al 12. De tijd gaat snel.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Natuurlijk is het niet leuk om je vader 'op te sluiten' (wat de schoonmoeder van mijn zusje elke keer weer zegt, ik zit opgesloten en dat is zo erg.) maar wanneer zijn eigen veiligheid op het spel staat kan je gewoon niet anders. Nu zet hij 'goeie' dingen in de magnetron, maar wat als hij iets van metaal erin zet en dat ding uit elkaar springt? Daar moet je toch niet aan denken. Oh, wat ontzettend moeilijk moet het zijn om hem ooit van zijn eigen plekje af te halen......

    Het artikel over de aardbeien heb ik gelezen. Een mooi artikel met een mooi doel. Zal ik binnenkort toch even een bakje aardbeitjes naar mijn zusjes schoonmoeder brengen. En als ik aardbeien eet zal ik aan 'deze' mensen denken.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Je beschrijft het zo goed. Kan het begrijpen dat jullie eraan toe zijn, het moet toch niet gevaarlijk worden. Zo groei je er idd aan toe. Mooi ook die beelden. En dan die aardbeien!

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wat goed dat er weer een extra stap gezet wordt in de zorg om jullie pap.
    Leuk verhaal, van die aardbeien. Mijn schoonmoeder kon zich haar laatste weken helemaal ongans eten aan druiven, ook zoiets wat je zomaar weghapt.
    Groetjes,
    Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Laatst kwam ik hier verzeild, en kom nu weer lezen, gewoonweg vanwege de herkenning. t Geeft wat steun dit soort verhalen te horen; mijn vader zit in precies dezelfde situatie. Waar komt toch die stekker en apparaten-bezetenheid vandaan? Hij knipt b.v. de snoeren door van de tv, en haalt de wasmachine van z'n plaats. Hij gaat sinds enkele maanden 3 dagen per week naar de dagbehandeling bij zo'n verzorgingscentrum, en heeft het daar heel erg naar zijn zin. Hij snapt heel goed dat hij daar onder lotgenoten is en heeft daar ook nog een functie voor de anderen. Speelt accordeon en maakt een praatje met mensen die alleen zitten. Helaas kan hij daar niet vaker naar toe, alleen thuis zijn daar gaat ie van achteruit, dus komen mijn broer en ik de andere dagen hem opzoeken en ondernemen we samen dingen. Tot nog toe vaart hij daar redelijk wel bij, al is het voor ons af en toe zwaar. We snappen ook wel, wanneer hij nu al zou worden opgenomen, de verwarring en ongelukkigheid helemaal niet te overzien zal zijn, maar waar ligt de grens? Zulk soort dingen.
    groet van Carin
    http://steedsminderwoorden.blogspot.nl/

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankje Carin voor je reactie. Ik zet je blog in mijn rijtje met Alzheimer blogs.

      Verwijderen
  16. Via via kwam ik weer eens op je blog terecht, heb vaker wat gelezen van je. Dit is weer zo'n herkenning. Mijn moeder vond regelmatig weer spullen in huis die zij had weggegooid. Ik zag mijn vader ook regelmatig in de container kijken als ik wat had weggegooid. Nu neem ik soms, in overleg met mijn moeder, 'de dingen' mee naar mijn huis om het daar weg te gooien. Maar dat moet mijn vader natuurlijk niet zien, anders ben ik een ROVER en valt er met hem niet te praten!
    Ik schrijf ook wel eens over mijn vader, Alzheimer patient en mijn moeder, als mantelzorger: inrustigvaarwater.blogspot.com
    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Nog even dit: ik schrijf je bij in mijn rijtje!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Leuk!
      Ik heb de 'Alzheimer' stukjes op je blog gelezen. Geen makkelijke situatie ......

      Verwijderen
  18. Inge, die TOP-zorg waar je het over had (link in dit stukje) is dat allemaal hulp aan huis? Heb je je daarin al verdiept? Wij (in het noorden des lands) hebben Team 290. Die bieden advies, komen aan huis om te polsen, regelen dingen voor je. Het zal per regio wel verschillend zijn. Wij zien het moment ook met grote zorg aankomen, dat het thuis allemaal niet meer kan. Maar iets wat zeker niet zal gaan lukken, en wat team 290 heeft genoemd: wanneer er overdag of 's nachts vreemde thuishulpen in huis zullen zijn. Nu al heeft hij er de grootste moeite mee dat er 1 x per week een dame komt schoonmaken. Hij wordt er paranoia van, legt zijn portemonnee steeds op een andere plek, etc ect Ik moet er niet aan denken, dat wordt een ramp.
    Bovendien bloeit mijn vader op als hij in de gezellige huiskamer van de zorginstelling andere lotgenoten ontmoet. Hij zegt zelf: ik ben hier liever dan thuis, daar is het zo akelig stil. Helaas kan hij niet vaker dan 3 keer per week daar naar toe. In elk geval staat hij nu sinds een maand of wat op de wachtlijst van een huis, waar hij naar toe kan als het thuis niet meer gaat.
    Je vroeg op mijn blog nog of mijn vader medicijnen krijgt. Die krijgt hij niet. De huisarts zag er niks in, alleen nadelen. (ik weet niet meer welke)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik weet nog niet precies hoe het allemaal gaat lopen, in principe is het (extra) hulp thuis.

      Verwijderen
  19. Ik ben er heel dubbel over wat het beste is, opname of thuis wonen. Ik vind het - met de anderen - ongelooflijk dat jouw vader nog steeds zelfstandig woont, maar omdat hij moet, kan hij ook nog steeds veel. Zowel bij mijn vader als bij mijn moeder vond ik de achteruitgang in het begin van hun opname supersnel gaan. Ze hoeven niets meer, mogen soms zelfs dingen niet meer, dus laten ze het er bij zitten.
    Ik weet dat opname onvermijdelijk is, dat was het bij mijn ouders ook, maar toch....
    Overigens komt die steile lijn van achteruitgang ook weer tot stilstand, hoor. Dus ik wil het ook niet dramatischer maken dan het is.
    Sterkte Inge.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge