maandag 23 juli 2012

boos!

Tja, en dan is 't zomaar 11 dagen na 12 juli, hoog tijd om weer eens berichtje te schrijven.Vervelend dat ik net nu mijn computermuis kwijt ben en dat lastig werken vind op de laptop ... Niet zeuren maar beginnen ;-)
Pap is afgelopen week een middag op stap geweest met zijn schoonbroers en -zussen, maar of het leuk was kan hij me niet vertellen omdat hij het zich niet meer herinnert. Van een schoonzus hoor ik dat pap het goed naar zijn zin heeft gehad. Daar ging/ga ik ook vanuit, jammer van de herinnering, maar belangrijk is dat hij het op dat moment leuk had.
Wat me zorgen baart is het feit dat hij niet (meer) goed kan opschieten met steeds meer mensen van de hulpverlening. Niet specifiek met de een of ander, maar algemeen. Volgens J. van de thuiszorg wordt hij echt boos als mensen bijvoorbeeld een maaltijd willen opwarmen of andere taken willen uitvoeren. Hij duwt ze weg, wil dingen alleen nog zelf doen. Ongeveer om deze reden had ik al eerder contact met de  leidinggevende van de huishoudelijke tak van de thuiszorg met betrekking tot een van de hulpen. De relatie tussen haar en pap was zo verstoord dat besloten is om haar met onmiddellijke ingang te vervangen door iemand die al geruime tijd 2 keer per week bij hem komt en beter met hem en de situatie kan omgaan. Pap is een heel charmante man, maar wordt mijns inziens boos door de situatie van het niet meer begrijpen ..... Het niet meer begrijpen waarom dingen zijn of gebeuren of niet meer zijn en anders zijn geworden. Onmacht dus, pure onmacht. Ik heb al geprobeerd met hem hierover te praten maar dan snapt hij niet waarover ik het heb. Ik maak toch nooit ruzie? En zeker niet met een vrouw! En wie was dat dan? Want hij herkent mensen alleen als ze bij hem zijn, en niet als je over hen praat. Overmorgen heb ik een (intake)gesprek bij pap thuis met iemand van de tak geestelijke gezondheidszorg van de thuiszorg. Gekeken wordt hoe of wat hier aan kan worden gedaan, en of pap langzaamaan richting opname kan worden voorbereid. Of het verstandig is om dit gesprek bij pap thuis te hebben? Waarschijnlijk niet, maar we wachten af hoe het zal gaan .... Misschien staat hij dit keer wel open voor extra begeleiding of wie weet zelfs dagopvang ...

Laatst ervoer ik zelf hoe kwaad hij kan worden door bemoeienis: hij was ervan overtuigd dat hij een afspraak had bij de kapper. Had zelf het (oude) briefje met de afspraken op de koelkast geplakt. En oh wee degene die probeerde om dit briefje weg te halen! Ik mocht nog net de afgelopen afspraak doorstrepen. Omdat hij enorm gefixeerd bleef door dit briefje en werkelijk iedere dag dacht dat hij weer naar de kapper moest heb ik het op een gegeven moment weggehaald zonder dat hij het zag. En toen was het goed ...



Het idee van de uitgetrokken bel werkt ook (nog) niet zoals we ons dat hadden bedacht. Hij vindt het niet prettig dat mensen van de thuiszorg binnenkomen zonder aan te bellen. Ook belt hij me regelmatig op met de vraag wie de bel toch komt repareren ... Ik hoop dat dit een kwestie is van tijd, net als een tijdje geleden met  achtereenvolgens de auto, fiets en fornuisknoppen ... Het is allemaal voor zijn en andermans veiligheid dat deze spullen niet meer door hem kunnen worden gebruikt. Maar wat is dat lastig!

15 opmerkingen:

  1. WAt een rotziekte toch. Natuurlijk is hij boos... Maar ja..

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Logisch. Ik zou ook pislink worden als je steeds maar weer met frustraties te maken krijgt. Maar het is wel verdomde lastig zo voor al die mensen die het zo goed bedoelen... :(

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zo begrijpelijk. Zijn boosheid, zijn onmacht en de frustratie van alle anderen. Heel triest.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja, daar zou je toch ook kwaad van worden. Heel begrijpelijk, maar zo moeilijk voor jullie allemaal. En ook voor hem.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Kan je niet een draadloze bel ergens neerzetten, die je vader niet ziet staan ofzo. De bel leg je dan in de sleutelkast, waar de thuiszorg wel kunnen komen. Dan kunnen ze op de bel drukken en je vader denkt dat de voordeurbel het gewoon weer doet. Voordeel van dit is, dan alleen zij de bel kunnen gebruiken en niemand anders. Deze zijn voor een redelijke prijs van plusminus 15 euro te koop bij de Gamma en Praxis en andere doe-het-zelf-zaken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik weet niet of zo'n bel in 't sleutelkastje past, maar vind dit een gouden tip! :-)

      Verwijderen
  6. Ja wij hebben ook zo'n bel bij de Lidl gekocht en hebben 1 boven hangen en 1 staat gewoon in de boekenkast in de keuken en als we in de tuin zitten nemen we hem meeZit een oplaadbare batterij in. anders kunnen we niet horen of er 1 bij de bel is. Zou wel een goed idee zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Die boosheid lijkt me vooral frustratie.....hij heeft weinig grip meer op de dingen om hem heen. Moelijke situatie hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Moeilijk!...het is begrijpelijk dat hij boos is en wordt.... maar niet makkelijk voor jullie en
    al die helpers...
    heel veel liefs en een knuffel van hieruit

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik heb mijn vader nog maar 1 keer in zijn 'Alzheimer tijd' echt boos gezien . Maar tegen mijn moeder is hij regelmatig boos. Ik merk wel dat er de laatste tijd steeds meer langs hem heen gaat. Als je mijn vader vraagt iets te doen, dan kijkt hij je aan en zegt: "Ja"? En vervolgens gebeurd er helemaal niets. (Zie ook mijn blog van zondag) Het wordt steeds moeilijker, we raken onze vaders steeds meer kwijt...

    BeantwoordenVerwijderen
  10. dingen moeten loslaten zonder dat je er vat op hebt, niet begrijpen, vergeten.... Da's moeilijk, heel moeilijk! ook moeilijk voor de entourage. hopelijk komt er een duurzame oplossing. warme groet

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat een grensverleggend iets, voor zowel je vader als voor jou/ jullie. En wat een lange weg zijn jullie al gegaan, en wie weet hoe veel verder je je bakens nog moet verzetten? Wat lastig, allemaal. Voor iedereen..!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat moeilijk, snap dat zijn wereld onzeker is, onveilig in zijn ogen, want alles wisselt continu. Ik hoop dat jullie er uit komen in het gesprek.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Helemaal niet gek, al die onmacht. Moeilijk hoor, voor de "omstanders". Ik neem aan dat de mensen tegen wie hij uitvaart er wel begrip voor hebben. Sterkte.
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Met Alzheimer vindt er ook vaak een karakterverandering plaats. Als vrijwilliger in een zorginstelling heb ik lieve mensen zien veranderen in boze mensen met een enorme lichamelijke kracht en mensen die gewoonlijk niet over zich lieten lopen tot de meest lieve personen. Misschien is er dit helaas ook wel met je vader aan de hand. Allemaal erg triest. Respect voor jou dat je alles tot nu toe redelijk kunt handelen.
    Kracht, Licht en Liefde

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge