woensdag 4 juli 2012

door één deur


Een tijdje geleden was er een gesprek bij pap thuis: 2 mensen van de thuiszorgorganisatie, pap en ik. Onder andere is afgesproken dat het inloopmoment in de namiddag komt te vervallen. Deze 10 minuten worden door pap als vervelend ervaren omdat hij rond die tijd vaak ligt te slapen. Het komt ook vaker voor dat hij 's middags op pad en dus niet thuis is. Voortaan worden deze minuten opgeteld bij de twintig die tot nog toe zijn ingepland als 'maaltijdverzorging' rond het middaguur. Hebben de dames ('t zijn echt alleen maar dames ;-) ) misschien ook tijd om samen met hem een kopje koffie of thee te drinken.

Pap heeft met enkelen van thuiszorg en WMO een zeer goede klik, maar met sommigen kan hij het minder goed vinden. In de gaten blijven houden, desnoods vragen of deze persoon kan ruilen met iemand anders. Zeker als iemand 'vast' komt is het belangrijk dat zij en pap goed met elkaar overweg kunnen. Pap belde me een aantal weken geleden dat iemand van de maaltijdverzorging niet meer hoefde te komen. Ze was, zo vond hij, totaal overbodig. Ik las in de agenda een opmerking geschreven door deze persoon: meneer was kwaad, wilde weg. Ik heb overlegd met kantoor en ben ook maar weg gegaan. Ook in het logboek staan de laatste tijd meer van dit soort opmerkingen. Het is nu tijd om contact op te nemen met kantoor. Deze week komt zij trouwens niet zag ik: ze heeft vakantie. Gelukkig voor haar, en voor pap ...

Volgens J. van de thuiszorg komt het inderdaad steeds vaker voor dat pap zich niet alles laat welgevallen of zeggen. Ligt niet altijd alleen aan hem maar ook aan de benadering door thuiszorgmedewerkers. Pap is ervan overtuigd dat hij helemaal geen hulp nodig heeft, hij vindt 't dus maar onzin dat iemand voor hem komt zorgen of koken, zoals hij 't zegt. In werkelijkheid is dit koken alleen maar het opwarmen van een maaltijd in de magnetron. En in werkelijkheid is dat zorgen en controleren echt geen overbodige luxe.

Gisteren was ik rond het middaguur bij pap. Ik keek in de magnetron en zag dat daar geen maaltijd in stond (opmerking: de bevroren maaltijd wordt 's morgens in de magnetron gezet en is dan rond de middag ontdooid). Vreemd ... er lagen namelijk wel 2 halve broden in. Ook in de koelkast stond geen maaltijd klaar. Ik heb het brood maar uit de magnetron gehaald, het was helaas al ontdooid en kon dus niet meer terug de vriezer in. De hulp die net binnenkwam was heel zeker van haar zaak: zij had 's morgens een maaltijd uit de vriezer gehaald. Jazeker: snijbonen met aardappeltjes en 'n hamburger. Even dachten we dat pap dit als tussendoortje had gegeten, maar hij had 't gewoon teruggezet in de vriezer en daarvoor in de plaats die 2  halve broden gepakt ...

Buiten zag ik dat beide vuilnisbakken - die voor GFT en die voor restafval - propvol zaten met gras. Gras in de bak gooien is niet nodig: pap heeft een grote mesthoop achter in zijn tuin waar alle gras en verder tuinafval op gegooid kunnen worden. Alleen keukenafval gaat in principe in de GFT-bak. Nu vind ik 't geen probleem dat hij die bak aanvult met gras,  het is alleen jammer dat hij dat aanvullen ook doet met de container voor restafval. Pap snapt niet waar ik 't over heb: waarom heb ik dan zoveel afvalbakken? Thuis nog maar eens geplastificeerde A4-tjes maken waarop staat ALLEEN GROENTE- EN TUINAFVAL, een met RESTAFVAL en een met ALLEEN PLASTIC AFVAL, en deze op de desbetreffende bakken plakken. Ik heb nu een 'mooi' karweitje voor hem waarmee hij weer eventjes zoet is: met de hooivork het gras uit de bak halen  :-)



14 opmerkingen:

  1. Wat een zorgen, Inge. Ik heb diep respect voor je.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik sluit me bij Marja aan!!
    De situatie wordt toch ook steeds zorgelijker.....

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Pfff het lijkt me ontzettend moeilijk Inge.
    Enorm veel bewondering voor al hetgeen je voor je paps doet.
    Hoe lang kan dit zo nog ...
    Als het mijn ouders waren (leven helaas niet meer) zou ik geen
    moment rust hebben als ik weer richting eigen huis zou gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het blijft moeilijk he Inge, of wordt moeilijker, moet ik misschien zeggen.
    Hoeveel je ook wilt helpen of regelen, je staat toch aan de zijlijn en 'controle' wordt steeds moeilijker. Dit lijkt me een enorm moeilijk besef.
    (en dat was vier keer moeilijk)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik kan me best voorstellen dat hij ook niet altijd gelukkig is met die dames die hij ongevraagd op bezoek krijgt, alzheimer of niet..

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik sluit me aan bij Anita.

    En... petje af Inge.


    Liefs,

    Gabi

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Misschien wel goed dat iemand bij je vader "zit" op het moment dat hij moet eten. Als zo'n hulp samen met hem eet (broodje?), zou dat misschien helpen?
    Sterkte, het valt niet mee hoor.
    Groetjes,
    Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ook mijn vader is altijd onaangenaam verrast als er iemand van een zorgteam langs komt, thuishulp of wie dan ook. Dat is een van de redenen dat ik niet enthousiast ben voor "thuisblijven tot het niet meer gaat". t Wordt een ramp. Hoe moet het dan 's nachts? Sowieso weten we nu al niet wat ie dan uitspookt. Een geleidelijke overgangs-situatie naar een verzorgingshuis met gesloten afdeling zou zo mooi zijn. Mijn vader gaat 3 keer per week (met een taxi) naar de 'dagbehandeling', en daar heeft hij het reuze naar de zin omdat hij een sociaal wezen is. Geen tijd om te dwalen en warrige dingen te doen. Wat ons betreft gaat hij daar steeds meer dagen per week naar toe, maar dat kan helaas niet. Toch ga ik bij de desbetreffende instelling wel mijn ideeën opperen. Je weet maar nooit waar het toe kan leiden.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wilde mijn vader maar naar de dagopvang .... Het is inmiddels 2 jaar geleden dat we het hebben geprobeerd, maar nu nog weet hij (!) dat hij dat verschrikkelijk vond.

      Verwijderen
    2. Ja moeilijk hoor, al die heftige emoties. Maar je begrijpt het ook zo goed... Je geeft toch niet zomaar de regie van je eigen leven uit handen? Door die Alzheimer gapen er steeds meer zwarte gaten onder iemands bestaan. Wat vreselijk en onzeker moet dat zijn. Ik probeer daarom zo rustig, zeker en lief mogelijk tegen hem te doen, wat ook wel weer een nieuwe ervaring is.... De rots in zijn branding...

      Naar mijn gevoel is het belangrijk dat we open zijn naar mijn vader, en laten merken wat we goed voor hem zorgen, wat er ook gebeurt. Wij kwamen erachter dat het bij hem een kwestie van doen, en van wennen is, want hij had ook helemaal geen oren naar die dagbesteding in het begin. En zijn sterke reactie maakte wel indruk. Gelukkig hebben we ons er niet tezeer door laten imponeren, maar doorgezet en ook gezegd dat hij ons nu moet vertrouwen. We hebben er ook met hem over gepraat dat zoals hij nu is, dat niet zo blijft. Dat soort realisme kon hij goed aan. Heel duidelijk, maar altijd aardig, en zo. En dat we niets doen wat hij niet wil. Maar dat we het wel willen proberen. Er is daar bij die dagbesteding een heel complex, waar je (ook als buitenstaander) in het restaurant kunt mee-eten. Dat hebben we een paar keer gedaan, en dat scheelde ook. Het terrein bekend maken.
      Hier schreef ik een tijdje geleden over de gevoeligheden t.a.v. zorgverleners, (maar misschien las je het al):
      http://steedsminderwoorden.blogspot.nl/2011/12/tekenen-van-leven.html

      Verwijderen
  9. volgens mijn diepvriesboek (uit de jaren '70) is brood het enige voedsel dat ongevaarlijk en zonder schade vaker ingevroren kan worden. Het schijnt trouwens tegenwoordig voor vlees en andere dingen ook niet zo schadelijk te zijn als in die tijd beweerd werd. Veel van het vlees dat wij in supermarkt kopen is na het slachten al diverse malen ingevroren en ontdooid geweest. De ontdooide fase moet niet te lang zijn, bedorven vlees en uitgedroogd brood word niet meer vers als je het overnieuw gaat invriezen.
    Veel kracht en sterkte bij het zorgen. Sis

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat wist ik niet, van brood. Volgende keer zal ik eraan denken als pap weer eens teveel uit de vriezer heeft gehaald.

      Verwijderen
  10. Ik lees al een tijdje met je mee en wil je laten weten dat ik veel respect voor je heb voor de manier waarop je alles aanpakt. M'n complimenten!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank! Jij hebt ook een leuke blog, heb al een aantal berichten gelezen.

      Verwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge