donderdag 20 september 2012

hoe 't ging vanaf maandag

Maandag heb ik pap geïnformeerd over zijn korte reis en verblijf bij zijn vrienden in het Brabantse land. En vanaf maandag is pap helemaal de kluts kwijt. Het bellen wordt duidelijk frequenter, de vragen aan mij worden steeds en steeds weer herhaald: Waar moet ik ook al weer naar toe? Potverdorie ..... hoe kom ik daar? En heb ik wel genoeg geld, en hoe moet dat met inpakken, en met eten, en hoe kom ik daar? Het laat hem niet los. Gelukkig gaat hij 's middags wandelen, en hoop ik dat hij daarna weer is vergeten dat hij woensdag weg gaat. Maar nee hoor, 's avonds en zelfs 's nachts (!) belt hij, en ik kan zeggen dat het echt niet leuk is om 's nachts wakker te worden gebeld. Ik vind het in ieder geval maar niks, op zo'n moment klopt echt je hart in je keel, en verwacht je het ergste en niet de opmerking: zeg, ik ben klaar met strijken, wat kan ik nog meer doen? Dus ik word kwaad, en zeg dat hij moet ophouden met bellen!! Daarna is het stil .....
's Morgens weet hij van niets als ik bij hem kom. Ik stel voor om samen het koffertje in te pakken, dus we gaan naar boven. Maar hij is me al voor geweest:



een volle reistas,

2 overvolle koffertjes,

volgepropt met bijvoorbeeld vuile zakdoeken,

beddengoed, handdoeken, washandjes, kleerhangers,

logische en zeer onlogische spulletjes,

stropdassen en stukjes stof,

en een bijna antiek fototoestel.

We pakken samen weer alles uit en ik pak een klein koffertje in met alleen de hoognodige spulletjes voor 1 dag en 1 overnachting. Voor de zekerheid neem ik het koffertje mee naar huis, dan weet ik zeker dat er de volgende dag alleen datgene inzit wat er in moet zitten.
's Middags gaat weer een aantal keren de telefoon. Het klinkt niet goed: pap voelt zich beroerd, zegt hij. Hij is 'raar' in zijn hoofd, hij voelt zich slap. Ik vraag of hij ziek is, of hij misschien heeft overgegeven, maar dat is niet het geval. Ik weet niet wat het is, het voelt raar, ik voel me niet goed! Dit klinkt niet lekker, en in een opwelling zeg ik dat ik zijn dagje uit ga afbellen, en dat is dus precies wat hij wil horen: Ja, graag! 
Samenvattend: pap is thuis gebleven, zijn tas hebben we weer uitgepakt. Ik heb zijn beste vriend gebeld om door te geven dat pap niet in orde is en zich te beroerd voelt om naar Hilvarenbeek te komen. Ik heb thuiszorg gebeld om de zorg die was afbesteld toch weer plaats te laten vinden i.v.m. medicatie-toediening en maaltijdverzorging. Ik heb Hannie een mailtje gestuurd om te zeggen dat ik niet samen met haar ga lunchen, mijn zoon krijgt een sms-je met de mededeling dat ik hem niet kom bezoeken en ik heb mijn DE-punten weer uit mijn handtas gehaald. Ik ben 's avonds nog een extra keertje bij pap langs geweest om te kijken hoe het ging. En omdat het gelukkig toch weer beter ging ben ik 's middags in Aken gaan winkelen, en dat was ook leuk ;-) 

14 opmerkingen:

  1. Dat is wel heel jammer,maar als zoiets veel spanning oplevert dan maar niet, dat snap ik gelijk.
    Sterkte ermee!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, dat je dat voor je vader allemaal afzegt, begrijp ik. Toch is het niet leuk.

    Het is gewoon teveel voor hem, blijkbaar, hij kan dat niet meer behappen, zo'n dagje weg.
    Laat wel zien hoe weinig hij nog kan hebben.
    Sterkte joh.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat in- en intriest is dat om te zien, die bagage die hij allemaal bij elkaar zocht.. het geeft denk ik precies ook de chaos weer in zij n hoofd. Op zulke momenten, wanneer je de vaste stuctuur doorbreekt, merk je pas echt goed "hoe ver" het is met de achteruitgang. Oh Inge ik heb zo met je te doen in de zorg die je hebt voor en rondom je vader!
    Veel sterkte, en alle geduld van de wereld toegewenst!!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Tjonge, wat een impact heeft zoiets op hem, maar ook op jou. Zijn hele veilige wereld is verstoord door zoiets. Jammer voor hem, voor jou, maar ik denk ook dat je een wijze beslissing nam.
    Ik heb enorme bewondering voor je, hou vol, hè!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ach meisje, wat een toestanden allemaal. Inderdaad is zijn hoofd een warboel. De inhoud van de koffers spreekt boekdelen. Fijn dat jij toch nog iets leuks hebt kunnen doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Poeh, poeh... Ik heb eerlijk gezegd wel zitten lachen om de foto's. Sorry ;)

    De rest is in- en intriest.

    Ik blijf vol verbazing lezen hoe jij eea aanpakt, petje af!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Lijkt me toch weer een teken dat de mist in zijn hoofd erger wordt.
    Pas je goed op jezelf Inge. Je bent ook maar een mens!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Poeh poeh, hij was heel wat van plan dus :-)
    Ik hoop dat het goed gaat met je, want hoe minder hij wordt, hoe drukker jij met hem bent volgens mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Oh oh, veel herkenning aan deze kant.... Dat heeft mijn vader ook, als er iets moet, dat ie zijn weerstand daartegen vertaalt in fysiek onwel-bevinden.
    Verkassen, vooral als je het allemaal van te voren aankondigt, en ook al is het voor een dagje, kan heel chaotiserend werken want hij kan zich er niets meer bij voorstellen. Hij weet dat er iets gebeuren moet, maar niet wat.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat is het toch een rotziekte!
    Zo je best doen om alles in te pakken en het dan toch teveel voelen worden.
    Ik zie hetzelfde gebeuren bij mijn moeder en het is zo jammer dat iets wat zo leuk kan zijn zoveel stress geeft dat het teveel wordt.
    Ik kan me voorstellen dat je e rotgeschrokken bent toen je vader 's nachts ging bellen. Ik hoop voor jullie dat de "rust" van alledag weer snel hersteld!

    Kris (wordpress werkt niet mee dus dan maar zo)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat moeilijk joh Inge! Hij doet duidelijk zo z'n best met al die koffers met meer en minder belangrijke spullen en het is allemaal niet nodig. Helemaal nerveus en dus toch maar niet, terwijl je net zou ..
    Pfoe.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Och meis, wat moeilijk. Maar ik denk dat je er wijs aan deed het dagje uit, af te bellen. De meeste Altzheimers voelen zich het best in een dagelijkse routine, zonder veel opschudding.
    Het was duidelijk te veel voor hem.
    Ook ik moest wel even grinneken bij de foto's, al is het natuurlijk niet echt grappig.
    Sterkte Inge, jammer dat ook jouw dagje uit niet door kon gaan.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Poeh... nou zeg wat heeft het allemaal een impact op jullie aller leven.
    In de reacties voor de mijne staat het wederom al allemaal te lezen, meer weet ik ook iet te zeggen.

    Ik wens je alle liefs en zet mijn pet voor je af Inge.

    Groetjes,

    Gabi

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Thuis in zijn vertrouwde omgeving voelt paps zich waarschijnlijk het best.
    Dat soort uitjes (hoe leuk ook) geven te veel onrust.
    Ik moet wel lachen om die stetoscoop ...
    maar verder jeetje lieve Inge wát ontzettend moeilijk allemaal !!!
    Pas heel goed op jezelf en fijn dat je toch nog in Aken hebt kunnen winkelen.
    Nog wat gescoord ?! ;-) Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge