zondag 9 september 2012

pap verveelt zich

De laatste tijd is het weer raak, om de zoveel tijd gaat de telefoon: pap aan de lijn. Hij verveelt zich, dat is duidelijk. Hij wil graag weten wat hij allemaal nog moet doen, wil ook bevestiging horen dat datgene wat hij heeft gedaan goed is. Mijn zoon verwoordt het goed: opa is als een kind dat van zijn moeder wil horen dat hij alles goed heeft gedaan. Hij is ook erg onzeker aan het worden. Hij merkt donders goed dat zijn geheugen hem in de steek laat en dat hij veel controle over zijn leven kwijt is. Ik zal blij zijn als hij zijn ei kwijt kan op deze of gene dagbehandeling. Wie weet is dat echt hetgeen hij nodig heeft, namelijk contact met andere mensen, liefst op zijn niveau. 
Maar ik ben niet de enige die hij belt. Ik kreeg net nog bericht van mijn broer: vrijdag belde pap twee keer. De eerste keer moest ik hem naar huis brengen in Duitsland, net over de grens, hij was namelijk in zijn buitenverblijf ... De tweede keer om over het voetballen te praten ...  Mij belde hij gistermiddag om te zeggen dat hij een heel stuk was gaan fietsen. Nu fietst pap al een hele tijd niet meer, zijn fiets staat al sinds november vorig jaar bij ons in de kelder. De band is nog altijd leeg, het verdwenen sleuteltje nog altijd  niet terecht. Volgens mij is iedereen die op de telefoonlijst staat regelmatig de pineut. En soms, als ik zijn telefoontjes zat ben, dan vraag ik hem gewoon om iemand anders op die lijst te bellen ..... Oei, nu verraad ik mezelf ;-)

Net, toen ik de laatste letter van dit bericht aan het typen was ging weer de telefoon .... pap: ik wilde zeggen dat ik weer op mijn plek ben. Tja, of dat thuis is? Dat weet ik eigenlijk niet. Er staat in ieder geval mijn boekenkast, en de tuin is er ook. Het is hier een juweeltje, je moet maar eens komen kijken! Oh, is dat mijn thuis? Goh, dat wist ik niet eens meer ..... 

17 opmerkingen:

  1. Poeh... gaat ie nou ineens heel erg hard achteruit of lijkt dat maar zo?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, helaas wel. Ik hoop dat het komt door de niet-originele Reminyl, maar of dat echt zo is ...

      Verwijderen
  2. Hoi Inge,

    Door omstandigheden heb ik al een tijdje minder goed bij jou gelezen. Maar wat ik me afvroeg: gaat jouw vader naar de dagopvang? Zou hij dat willen? Vaak zien mensen het vooraf niet zitten, maar vinden ze het als ze er zijn wel heel gezellig.

    Groeten van Marijke

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je zoon heeft het raak getypeerd. Vermoeiend, zorgelijk en lastig.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mijn vader leek een dagopvang he-le-maal niets, maar toen hij 2 x op de zorgboederij was geweest vond hij het prima. Hij heeft wel te verstaan niets met plantjes en dieren, maar hij schilderde wat en hij is de afwasman. Helaas kon hij niet meer uit zijn woorden komen, vertellen over de dag is er niet meer bij en daarom werken ze met een schriftje. Mijn moeder en de medewerkster van de dagopvang schrijven daarin.
    Achteraf had hij er eerder heen moeten gaan..., maar dat is achteraf.

    Ik hoop dat jullie een goede dagbesteding voor je vader vinden.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ruim 2 jaar geleden hebben we het geprobeerd, maar dat vond hij maar niks. Hij vergeet alles, maar dat weet hij nog!

      Verwijderen
  5. Mooi gezegd van zoon. En zoals dat ook bij kleine kinderen is, dat kan soms heeeel vermoeiend zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Was vrijdagavond weer even op bezoek in Klein Belgie, een gesloten afdeling hier in Haarlem. Samen met mij zoon ben ik er drie kwartier geweest...en we waren blij dat we weer weg konden. Deze keer zaten er maar vier cliënten in de woonkamer maar wat was het vermoeiend. De vorige keer dat ik er was, was de pastor aanwezig en die was met de groep aan het praten. Dat vond ik heel interessant, maar nu, echt ik was blij dat ik weer buitenstond. Vooral als je de achtergrond van de mensen niet kent is alles best verwarrend. Pfff, wat heb ik een ontzag voor de mensen die voor ze zorgen....(als die er zijn, het gebeurt regelmatig dat er uitzendkrachten neergezet worden. En dat is weer zo verwarrend voor de bewoners. Ze kennen niemand......)

    Ik hoop dat de 'echte' medicijnen ervoor zorgen dat je vader de dingen weer wat beter gaat beseffen.

    Groetjes, Debby

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Inderdaad maar te hopen dat er snel een plekje voor hem is op dagbesteding. Het is fijn dat het allemaal nog gaat thuis, maar wordt wel steeds spannender heb ik het idee..

    BeantwoordenVerwijderen
  8. De foto komt mij zo treffend voor. Ik denk dat je hem zo vaak aantreft, of niet?
    Rake typering door je zoon, en moeilijk allemaal. De grip op z'n leven raakt hij steeds meer kwijt...

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat moeilijk als je zo je grip op het leven kwijt raakt en voor jullie om aan de zijlijn te staan en het ziet gebeuren.
    Van het weekend belde mijn vriendin huilend op, haar vader heeft frontale kwab dementie en hij kwam nog regelmatig logeren bij hun samen met haar moeder. Maar deze keer was hij in paniek geraakt, wilde naar huis, was boos en agressief. Dit was echt de laatste keer voor haar ouders dat ze kwamen logeren.
    Moeilijk hoor, als ik dat zo hoor en ook bij jou lees.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. O wat is dit bekend!
    Mijn moeder belde ook steeds; soms wel zo'n tien keer per dag. Ze was steeds weer kwijt dat ze al gebeld had. En ook mijn zussen belde ze zo vaak.
    Wij hebben haar toen om de week een telefoonnummer gegeven (ingevoerd in haar apparaat) van een van ons, de andere twee verwijderden we dan steeds. Zo konden we maar één week horendol gebeld worden ipv elke dag:-)
    Overigens vond ook mijn vader de dagopvang in de eerste weken niks en wilde hij er niet heen. Maar na die tijd ging hij er toch graag naar toe en vroeg hij regelmatig of hij weer "mocht".
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ach ... ik ben gewoon stil van je verhalen. Het is zo herkenbaar ook.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik denk dat het heel menselijk en begrijpelijk is dat je ergens je hoop op vestigt, zoals op medicijnen, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat je er veel mee opschiet, want het is nu eenmaal een rotziekte en de Alzheimerpatient wordt niet beter, alleen maar slechter. Mijn ervaring is, dat je keer op keer een nieuwe schok te verwerken krijgt, en dat je er al doende in groeit. Je leert het onvermijdelijke te accepteren, ook al is het nog zo vreselijk om je eigen vader te zien dolen en aftakelen. Ook denk ik te merken dat onze houding (die van mantelzorgsters dus) invloed heeft op zijn welbevinden. Zijn we rustig (echt, innerlijke rust en niet doen alsof, intussen de stress onderdrukkend) dan werkt dat ook op zijn gemoed. Het denken is niet meer bemand. Maar met het gevoel is niks mis. Integendeel!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik denk ook dat de wens de vader is van de gedachte ....

      Verwijderen
  13. Pfff ... wát moeilijk en verdrietig voor hem maar ook zeker voor jullie !!!
    Enorm veel bewondering voor je engelengeduld ;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge