dinsdag 18 september 2012

wielrennen, overzicht en de reünie

Dat het nu echt (weer) beter gaat nu pap alweer ruim een week de originele Reminyl slikt kan ik dus echt niet  zeggen. Het geheugen laat na, echt enorm na. En de verwarring? Ach, hij belt nu niet meer om te zeggen dat hij klaar is op de praktijk, maar voor de rest slaan de opmerkingen vaak kant noch wal. Triest ... En dat onophoudelijke bellen ..... ik kan er soms tegen en vaak ook niet (meer). Dan neemt mijn man de telefoon op, en zegt vervolgens dat ik niet thuis ben. Triest ... 
Afgelopen zondag was ik bij pap. Omdat zijn straat en buurt de hele dag niet toegankelijk waren in verband met het wereldkampioenschap wielrennen zijn we er op de fiets heengereden. Samen met pap kijken we naar de rechtstreekse beelden van de start van diverse teams op televisie en zo gauw we de helikopter buiten horen snellen we naar buiten om de ploegen live te kunnen zien. En pap snapt daar dus echt niks van ..... Fietsen die een rondje? Dat kan toch helemaal niet, dat ze op televisie zijn èn op straat .... Wat doen die helikopters toch, daar word ik gek van. En dit riedeltje horen we bij ieder team, keer na keer. 


Humor hoort daar ook bij: bij de zoveelste keer dat pap zegt dat hij helemaal gek wordt van de helikopters zeg ik dat het een geluk is dat hij dat toch weer snel vergeet. En dan lacht hij om het hardst ;-)


mooi hè, echt de moeite waard om te bezoeken! 

hier hadden ze wellicht nog de illusie ....



Prachtig weer, prachtige locatie (euh ... niet geheel objectief geloof ik) en mooie sfeer!
Maandag vertelde ik hem dat ik 'm woensdagochtend zal ophalen voor de jaarlijkse reünie met zijn jaargenoten. Weer in het Brabantse, weer in Hilvarenbeek. Ik breng hem er naartoe, blijf even om samen met zijn vrienden een kop koffie te drinken, om zijn spulletjes op zijn kamer in het hotel te zetten. Maar dan is het aan hen .... zij mogen een hele dag, avond en ochtend met hem optrekken. En dat zal niet altijd makkelijk zijn .... Maar ze kennen hem langer dan vandaag en hebben hem graag erbij, getuige deze e-mail:


Ik ben er van overtuigd dat hij daar geweldig van zal genieten.Ik heb hem pas nog gebeld en dan komt hij heel opgewekt over.Maar ik heb hem niets verteld over onze bijeenkomst omdat ik wel weet dat hij dat niet kan plaatsen.Alleen het heden en! het verre verleden kent hij.Daar kan hij goed over meepraten en wij doen niet anders.En vergeet zijn medicijnen niet,trouwens ik de mijne ook niet!


Voor daarna heb ik - net als vorig jaar - afgesproken met Hannie, wij gaan fijn lunchen en zullen elkaar vast weer veel te vertellen hebben. Ik wil daarna nog naar Breda, ik heb nog veel punten die ik bij de DE-winkel wil inwisselen voor leuke cadeautjes ;-) en wie weet maakt mijn middelste een lekker kopje koffie voor zijn moeder .... Kortom, mijn dag wordt leuk, en die van pap vast ook!

17 opmerkingen:

  1. Ik kan me dat goed voorstellen dat je er soms niet tegen kan... het is ook niet niks.
    Je hebt toch veel relativeringsvermogen en geduld.
    Fijne dag!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooie plaatjes! Ik hoop dat woensdag een succes wordt.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Poeh... Heftig weer. Ongelofelijk dat hij bepaalde -voor ons zo eenvoudige en vanzelfsprekende- linken niet meer kan leggen.

    Probeer je ajb niet schuldig te voelen als je hem eens niet aan de telefoon wilt. You are only human.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Misschien dat wij zondag wel naar daar trekken maar het zal er ongelofelijk druk zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Je vader lijkt toch wel sneller achteruit te gaan, heb ik de indruk. Of heb ik het mis?
    Dat bellen, Inge, ik begrijp helemaal dat je er gek van wordt. Helemaal niet erg als je eens niet thuis geeft, hoor. Misschien is mijn tip van een paar blogjes geleden ook iets om met je broers af te spreken? Dan wordt de belasting een beetje verdeeld.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, hij gaat behoorlijk achteruit. Ik heb je tip gelezen, het is er een om te onthouden en bespreken!

      Verwijderen
  6. Zo herkenbaar dat bellen. Soms wel twintig keer op een middag.
    Mijn middelste begon laatst met de vraag: kan ik je misschien helpen oma?
    En zowaar lukte dat. Ook mijn man en andere kinderen stellen nu die vraag.
    En door wat ik thuis vertel kunnen zij het vaak oplossen.
    Dat ontlast me echt. Misschien niet bij jou toepasbaar, maar wie weet.
    Sterkte, Kris

    BeantwoordenVerwijderen
  7. hoop dat hij zal genieten van de reünie met zijn jaargenoten! maar tja, hij zal het je spijtig niet kunnen navertellen vrees ik. "Reünie, welke reünie?"
    Geniet jij ook maar van jouw dagje, je verdient het!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mooi dat zijn jaargenoten zoveel begrip hebben voor zijn situatie. Geeft jou weer een paar uurtjes lucht. Heel veel plezier in Breda!! Het zal rustig zijn op WF ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat een zorgen toch voor jou en jullie.. Maar wat een leuk vooruitzicht heeft je vader, ook al weet hij dit dan nog niet. En natuurlijk een fijn vooruitzicht voor jou! GENIET!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat heerlijk dat zijn jaargenoten hem mee willen hebben. Voor jou toch ook heel eventjes vrij...

    Ik ben heel benieuwd hoe hij het gaat ervaren.

    Groetjes,

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat een leuk vooruitzicht voor je vader! En wat een mooie weblog heb je. Mijn oma heeft alzheimer en als ik haar zie moet ik altijd even slikken. Ze is in een aantal jaren zo anders geworden. Nog steeds super lief, maar zo erg in de war en niet goed meer kunnen praten. Mooi hoe jij erover schrijft!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Hallo Lyanne, welkom hier, leuk dat je reageert!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat fijn dat zijn studiegenoten het zo leuk vinden dat hij komt!
    Weet je, ik las het bericht en dacht , hee maar hij is toch pas geweest..bleek dus alweer een jaar terug, tijd vliegt!!!
    Geniet van de rust als hij daar is!!

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge