donderdag 18 oktober 2012

iets anders

Las gisteren hier een mooi gebaar en dat zette me aan het denken. Denken aan 'mijn' link tussen Alzheimer en MS. Het eerste is mede de reden waarom ik nu al ruim 500 berichten lang mijn blog schrijf. Het tweede is al járen deel van mijn leven, helaas. Gelukkig wel in een zeer milde vorm, maar dat weet je nooit als je de diagnose krijgt. Het blijft levenslang als een zwaard van Damocles boven je hangen. En da's bij mij al ruim 25 jaar. Iemand die me pas kent of niet goed kent weet het niet en ziet het niet. Hoeft ook niet, ik loop er niet mee te koop. Voor de meesten is MS synoniem aan rolstoel, maar gelukkig is dat niet altijd zo. In zeldzame gevallen niet. En dat ben ik, een zeldzaam geval ;-) Normaal schrijf en praat ik er dus niet of nauwelijks over, maar nu even wel, ik heb er genoeg over nagedacht om dit blogbericht aan te wijden.
De volgende link met MS is mijn moeder. Zij had ook MS. Zij was niet zo gelukkig, haar lijden was groot en zwaar. Ik zie haar nog liggen op haar bed voor het raam. Da's ook zo ongeveer de enige herinnering die mijn kinderen aan haar hebben: oma die altijd in het speciale bed voor het raam in de woonkamer lag. Mijn vader heeft haar jarenlang en tot aan haar dood thuis verzorgd. Gelukkig niet alleen maar met behulp van velen van de thuiszorg. Een heel zware beproeving maar ik heb hem nooit horen klagen. Ik heb nog een familielid met MS, ook hem heeft het lot zwaar getroffen. Ik zie hem niet vaak, lees wel zijn FaceBook berichten en ben in gedachten bij hem. 
Ik schrijf dit dus om steun te vragen voor Francine van de blog 'Stukje bij beetje' maar vooral voor de Stichting MS Research. Francine vraagt niet veel: ze is tevreden met iedere euro van iedere bloglezer voor Stichting MS Research. Ik zou graag iets meer willen zien ;-) Ik wil Stichting MS Research op deze manier helpen op weg naar genezing voor 'ons' MS patiënten.

8 opmerkingen:

  1. Meid, [[KNUFFEL MET TWEE ARMEN]]. Voor jou ga ik rennen, voor jouw moeder ga ik rennen, met alles wat ik in me heb.


    Voor jou ren ik de oplossing wat dichterbij.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het is idd een hele nare, nare ziekte! Ik ken een aantal mensen dat het heeft helaas :(

    Moi streven Inge!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De oudste zus van manlief kreeg op haar 18e MS. Wij hebben het dus van zeer dichtbij meegemaakt. Naar aanleiding hiervan zijn wij donateur geworden. Laten we hopen dat ze het ooit kunnen genezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Pas laatst heb ik meer geleerd over ms toen een vader van een vriendje van zoon de diagnose kreeg. Veel verschillen, masr geen leuke ziekte nee. Mag wel wT aandacht voor zijn. Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Inge toch... ik zal voor je duimen dat het nooit erger wordt.

    Ook in mijn familie komt het voor; mijn nichtje heeft het en ook zij heeft het heftig.
    Ook de zoon van een goede vriend; hij kreeg het met 13...

    Goed, je hebt er weinig aan als ik je vertel wie het allemaal heeft.

    Dus, alle goeds... knuf...

    Gabi

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Inge, wat naar om te lezen.
    Ik weet weinig van MS, ben er nooit mee in aanraking gekomen. Heb net even gegoogeld en dat is idd niet iets waar je blij van wordt.
    Alle goeds. Ik ga meteen even het genoemde blog lezen.
    Liefs,
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Sjonge Inge, wat naar voor jou, deze ziekte. En ook verdrietig wat het met je moeder heeft gedaan. Goed om te lezen dat je tot nu toe te maken hebt met de milde vorm. Ik hoop voor jou dat dit zo blijven mag.
    Ik las de blog van Francine, en ook haar reactie hierboven, erg lief en warm. Ik ga haar en daarmee ook indirect jou en wellicht de oplossing voor deze ziekte sponsoren. Sterkte met alles wat op je levensweg komt. Hele dikke virtuele knuffel en lieve groet,
    Wilmi

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge