dinsdag 2 oktober 2012

telefoonlijst

Pap was ervan overtuigd dat hij met pensioen was gestuurd door zijn collega's: 'ze hebben me mijn telefoonlijst weggenomen, en nu kan ik niets meer. Ze hebben me blijkbaar niet meer nodig ... ' Blij als een kind was hij toen ik hem de nieuwe lijst liet zien, en deze ophing op de vertrouwde plek bij de telefoon. De lijst hangt er inmiddels een aantal dagen, het is hem niet eens opgevallen dat de naam van E., zijn vriendin, er niet meer opstaat. Ik heb 'm bewust weggelaten, ik vraag ook maar niet of hij haar nog heeft gebeld, ik zou hem maar op gedachten brengen. Wie weet heeft hij echt niet meer gebeld en is het 'uit het oog uit het hart'. Toch wel triest ..... Omdat ze voorlopig met niemand contact wil kan ik het haar ook niet vragen.
Als ik bezig ben met dit bericht te schrijven gaat mijn telefoon: pap. Pas voor de eerste keer vandaag trouwens. Hij kan E. nergens bereiken, zegt hij .... Ik vertel hem weer over het hoe en het waarom. Dat maakt hem verdrietig, zegt hij. Of ik soms weet waar ze woont? Ook dat weet hij niet meer, terwijl het maar 1 straat bij hem vandaan is .... Hij wil haar een briefje schrijven, zegt hij, omdat ze al zo lang een goede vriendin is, al vanaf dat hij in Utrecht studeerde .... Oeps, zijn beleving van hun relatie strookt niet met de werkelijkheid. Toen, meer dan vijftig jaar geleden, kende hij haar echt nog niet. Ik beloof hem dat ik ervoor zal zorgen dat zijn brief op de juiste plek komt.

9 opmerkingen:

  1. Hallo Inge,
    Ik wordt hier even stil van...
    Je pap is volgens mij een heel lieve man.

    Groetjes,

    Gabi

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Poeh... Wat een triest berichtje weer hier vandaag. Zó ontzettend sneu.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zo triest! en zo lief van je vader dat hij haar een briefje wil schrijven!
    liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het is zo verdrietig, vooral ook als je vader verdrietig is.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi dat hij zelf aangeeft een brief te willen schrijven en fijn dat die dan gewoon bezorgd kan worden!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ook ik heb erg met je vader te doen.
    Ik vraag me dikwijls af hoe het is als je in het schemergebied zit van "weten en niet meer herinneren". Als je zelf nog besef hebt van de dingen die je ontglippen. Ik denk eigenlijk dat je vader die periode al een beetje heeft gehad. Maar evengoed: hartverscheurend.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een verdrietige situatie. Moet vreselijk zijn voor de vriendin van je pa om haar dochter te verliezen. En voor je pa ook. Die ongrijpbaarheid van de gaten in zijn geheugen en telkens opnieuw, als jij vertelt wat er aan de hand is, het verdriet voelen.....

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge