dinsdag 20 november 2012

mooie herfstdagen

Gisteren was, net als vandaag trouwens, een hele mooie dag. Echt een dag om lekker te gaan wandelen met het wandelgroepje. Dacht ik toch. Niet ik, maar pap dus. Ik ben 's morgens nog even langs geweest en ja, hij had z'n spullen al klaar liggen: wandelschoenen, trui en bodywarmer. 's Middags gaat de telefoon: ik heb geen geld. Ik kan dus ook niet gaan wandelen want dat vind ik niet leuk als ik geen geld heb. Ik kan mezelf voor m'n hoofd slaan dat ik dat niet heb gecontroleerd maar ben ook niet van plan om daarvoor weer richting hem te rijden. Ik vraag hoeveel hij nog heeft. Acht gulden. Acht euro, da's volgens mij voldoende voor twee consumpties na het wandelen. Ik heb ook min of meer afgesproken met zijn vriendin en met mijn schoonouders dat zij bijspringen zou hij ooit niet genoeg bij zich hebben, maar dat kan ik pap niet zeggen want dan wordt hij boos. Een dierenarts gaat nooit op stap zonder geld in z'n portemonnee! Ik zeg dat hij rustig kan gaan wandelen, want hij heeft genoeg. Hij gromt wat, we zeggen elkaar gedag en hangen op. 'n Uurtje later belt hij weer. Als ik bozig vraag waarom hij niet is wandelen met dit mooie weer zegt hij dat hij zich niet lekker voelde. Later hoor ik dat hij zich heeft afgemeld omdat hij te moe was van 'n  wandelingetje die ochtend ......

Vandaag dus weer een prachtige dag. Ik help hem met opruimen van kleinigheden die buiten liggen en die best weg kunnen - volgens mij - maar toch echt wel bewaard moeten worden - volgens pap. Jeminee wat zal dat worden als hier ooit moet worden opgeruimd als hij hier niet meer woont ...

Diverse keren gaat 's middags vervolgens de telefoon: 
1. Dat alleen wonen, dat is maar niks. Ik heb niemand om tegen te praten. Kwestie van de koe bij de horens vatten: 'zullen we dan ergens gaan kijken waar je met meerdere mensen kunt wonen?' Maar dat was dus niet zijn bedoeling .... Hij is blij als ik zeg dat zometeen iemand van de WMO langs komt in verband met licht huishoudelijk werk. 
2. Dat maedje is hier, ze is aardig. Heel voorkomend, niks geen kapsones. (Ze is een vervangster voor de vaste hulp).
3. Ik snap er niks van, als ik mijn thuisnummer bel hoor ik tuut-tuut-tuut. Er neemt daar niemand op.Tja pap, dat komt omdat je van je eigen (t)huis uit belt ...
4. Ik heb blad geruimd. Kom je nog langs? Nee pap, vandaag niet meer. Tot morgen!

9 opmerkingen:

  1. Tja, over opruimen en weggooien weten we nu een heleboel meer. Paps verhuisde na 40 jaar. Wat er dan niet allemaal voorbij komt ...........

    BeantwoordenVerwijderen
  2. ik krijg al de kriebels als ik aan het huis van mijn moeder denk.......!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik reageer maar even met WP, Blogger lukt echt niet hoor...?

    Ik heb -sorry- zitten gniffelen toen hij zichzelf belde. Alhoewel het natuurlijk triest is :(

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Vreemd, ik heb niets veranderd bij mijn instellingen. Zou blogger weer gaan spoken?

      Verwijderen
  4. Ik kan mij voorstellen dat dat wel een druk op je legt. En als ik aan het huis van mijn moeder denk...brr

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heb het onlangs gezien bij mijn zusje toen ze het huis van haar schoonmoeder leegruimde.....als je 86 bent en vanaf je trouwen in het huis gewoond hebt, dan heb je heeeel veel spullen. Opruimen is lastig hoor, kan ik me ook wel voorstellen.

    Mijn vader heeft een schuur vol met allerlei materialen, kan hij altijd wel iemand mee helpen. Maar af en toe ruimt hij eens flink op. Mijn moeder zegt regelmatig, als jij er niet meer zou zijn, moet dat allemaal opgeruimd worden.....
    Laten we hopen dat het nog heel lang duurt voordat we de huizen echt leeg moeten halen.

    Fijne dag.

    Groetjes,
    Debby

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Jammer dat hij niet wou ingaan op je suggestie om eens elders te kijken.
    Is er mogelijkheid bij de dagopvang om dat uit te breiden? Dat vindt hij immers leuk.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, tot maximaal 6 dagdelen (3 dagen dus).

      Verwijderen
  7. Wat beschrijf je dat mooi. Het is best heftig, maar je brengt het haast nuchter en grappig. Respect hoor! Ik vind 3 kinderen al lastig genoeg, ik weet niet of ik geduld zou kunnen opbrengen voor oude mensen. Maar ws komt mijn beurt wel, en zal ik moeten....

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge