vrijdag 23 november 2012

twintig over vier en nog een blog

Om twintig over vier ging voor de eerste keer de telefoon. Gistermiddag. Pap, om me te zeggen dat hij weer thuis was. Hij had een leuke dag gehad. Als een moeder aan haar kind vraag ik wat hij zoal heeft gedaan op de dagbehandeling: "nou, het was een vergadering van de dierenartsen. Nascholing, heel interessant.  Leuke collega's". Oh, leuk, zeg ik en *chips* denk ik. Hij kan de belevingen van deze dag helemaal niet plaatsen. Nog geen vijf minuten later gaat weer de telefoon. Alweer pap: "ik ben weer thuis!". Dit keer is hij een dag of 2 of drie - dat weet hij niet meer - weggeweest. Zegt hij. Het was heel interessant. Fijne mensen ontmoet. Alhoewel ik weet dat ik dit niet zou moeten doen kan ik het toch niet laten. Ik zeg hem dat dit nu de tweede keer is dat hij me belt in nog geen vijf minuten tijd. "Dat kan niet .... ik ben toch pas binnen?" Die namiddag belt hij mij, en volgens mij iedereen op zijn telefoonlijst, nog een aantal keren. Hij is niet echt verward maar duidelijk onder de indruk en lichtelijk in de war van die hele dag samen met anderen. Van de hele dag praten, luisteren en samen zijn. Vroeger waren mijn kinderen ook moe van een ochtend intensief spelen op de peuterspeelzaal, is dit te vergelijken vraag ik me af?
Vanmorgen stond in onze regionale krant een heel stuk over een boek, geschreven door Femmie van Santen over haar moeder met Alzheimer. Het boek heet 'dag mama'. Dit is de link naar haar (klik -->) blog en de (klik -->) boekbeschrijving. Ik heb het nog niet gelezen maar ga dat zeer zeker wel doen! Haar blog staat nu ook links vermeld in leeslijst met blogs over (onder andere) Alzheimer.


12 opmerkingen:

  1. Toen ik de titel van jouw logje zag, dacht ik even dat je zelf een tweede blog was begonnen. Daar heb je het toch ooit over gehad?
    Fijn dat je vader het zo naar zijn zin heeft gehad.
    Ik wens je een fijn, rustig weekend.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik dacht net als Marja dat je een ander blog erbij had. Ach wat moeilijk weer, al die indrukken en belevenissen. Je zou toch soms wel eens in dat hoofd van je vader willen gluren hè. Mijn man werkt in de Brain Research en vertelt ook vaak zulke verhalen ... ik vind het enorm confronterend. Heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Tja, zoveel prikkels en informatiedingetjes die niet (zo snel) verwerkt en in de juiste mapjes in zijn hersenen geplaatst worden, net als bij jonge peuters, lijkt me aannemelijk. Wat is het brein eigenlijk wonderlijk aangelegd, dat merk je (helaas) des te meer als je ziet dat het niet goed functioneert.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik vraag mij ook vaak af wat er in het hoofd van mijn vader omgaat. Je hebt kans, als hij er vaker is geweest, er meer structuur in zijn gedachten komt.
    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Het zal wel wennen als hij vaker gaat? Misschien? Ik ga eens kijken naar dat beok.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wel heel fijn dat hij het als leuk en gezellig heeft ervaren. Het zal zeker erg vermoeiend, de leeftijd begint natuurlijk ook mee te spelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Lees al een tijdje bij je mee Ik heb je een award gegeven kijk even op mijn blog.
    Kijk even op mijn blog.Groetjes Marianne

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Verwarring in het hoofd, het is allemaal niet gemakkelijk. Mijn moeder wordt dit jaar 80, maar gelukkig is zij er nog goed bij. De laatste tijd zegt ze soms dingen waar ik mij vragen bij begin te stellen maar dat is meer van de ouderdom, denk ik.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat lijkt mij dat toch moeilijk, en ik bewonder je geduld. Ik weet niet of het te vergelijken is met kinderen, daar is het meer de hoeveelheid en als je ze helpt kunnen ze het wel weer plaatsen. Dat idee krijg ik niet zoals jij het beschrijft van je vader.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Dag Inge,

    Ik heb even teruggelezen op je Blog en verbaas me erover dat je vader na 6 jaar nog zo goed is en
    zelfstandig woont. Je schrijft in 2010 ergens dat je vindt dat het medicijn Reminyl aanslaat bij
    jouw vader, hoe hebben jullie dat gemerkt, of is het "gemeten" door de arts? Nu weet ik wel dat maar
    10 % van de mensen baat hebben bij het medicijn, maar ik ben toch benieuwd.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Grappig dat zijn praktijk nog wel erg in zijn hoofd zit. Daar komt hij toch wel geregeld op terug, he?
    En idd zoals hierboven geschreven: verbazend dat je vader het zelfstandig wonen nog zo lang kan volhouden.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge