donderdag 29 november 2012

nooit meer ...

Ik ben op weg naar mijn (vrijwilligers)werk als de telefoon gaat: pap. Ik rij naar een parkeerhaven en neem de telefoon op: "zeg maedje, ik wil even zeggen dat ik niet meer naar die bijeenkomst ga. Ik heb vorige week duidelijk laten merken dat ik het niet leuk vind. Ik wil niet meer tussen die oude mensen zitten, ik hoor daar niet thuis ...." Chips, ik ben perplex. Maar ook eigenlijk niet: dit was te verwachten. Pap met zijn heldere momenten. Ik zeg dat ik vind dat hij wel moet gaan omdat dit nu eenmaal is afgesproken en omdat hij mij heeft verteld dat het zo leuk was. "Ha, nee, dat heb ik NOOIT gezegd, en ik doe wat ik wil, ik ga dus niet. Punt uit." Het is niet handig praten zo, ik merk dat ik boos word en ook verdrietig omdat ik zó blij was dat hij met plezier naar de dagbehandeling ging. Ik bel mijn 'werk' af en rij richting pap. Een half uurtje later sta ik bij hem voor de deur. Hij is er niet! Zou hij dan toch weg zijn? Maar nee, hij was een rondje wandelen en is helemaal niet verbaasd dat ik in zijn keuken sta! "Ha maedje, wat leuk dat jij er bent!" Ik mopper op hem en merk dat ik steeds bozer word. Dat is pap niet van mij gewend, maar hij is stellig: "nee, daar krijg je me niet meer naar toe!"
Ik rij naar huis: boos, verdrietig en gefrustreerd. Wat nu? Diverse telefoontjes later besluit ik om boosheid, verdriet en frustratie te gebruiken in mijn tuin, ik ga flink blad vegen:



Ik ben alle blad en frustratie kwijt als ik telefoon krijg van E. van de dagbehandeling. Ze vertelt me dat ze pap heeft opgehaald.  "Laat dit maar aan ons over, wij weten hoe hiermee om te gaan. Je vader is fijn met me mee gereden, zonder mopperen". Ha, fijn!

18 opmerkingen:

  1. Jakkes, wat een stress en emoties voor niets. Ik ben blij dat E. het weet te hanteren. Sterkte en succes in de tuin.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Inge,

    Dat verzin je toch niet....
    Nou, wat een commotie om uiteindelijk (hopelijk) niets.
    Ik zal duimen dat je Paps het er uiteindelijk WEL naar zijn zin heeft en blijft houden.

    Maar even over je foto's ook... ik vind die van die hoop bonte blaadjes echt prachtig! :-)

    Liefs en zo,

    Gabi

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zo ging het bij mijn vader ook. Ik werd dan gebeld dat de taxi voor niks aan de deur had gestaan, ik erheen, en dan lag hij nog in bed. Na even rustig gewoon doen en niet aandringen, koffie zetten en zo dreef de boze bui over en kon ik hem alsnog ernaar toe brengen. Zo is het een paar keer gegaan, het waren tijdelijke spoken, die ook weer overgingen. Onze vaders hebben niet door hoezeer zij ons bezig houden! (maar dat is misschien ook maar goed)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Fijn om dat aan hen uit handen te kunnen geven.
    xx

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Poeh... Ik werd zomaar boos en verdrietig met je mee, toen ik dit las. Kan me je frustratie op zulke momenten nl zó goed voorstellen. Halleluja voor E!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat goed dat die E. je vader heeft opgehaald!
    Vreemde ogen dwingen..
    Maar ik zie dat niet overal zomaar gebeuren, dus pluim voor E.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Da's toch wel een heel heftige reactie van je pa. Ik kan me voorstellen dat je gefrustreerd raakt. Maar uiteindelijk is je pa toch geweest en heb jij door je frustratie je tuin lekker opgeruimd.....;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ach gelukkig! Vreemde ogen dwingen!?? (en ik schrok een beetje van de titel van je blog...pfffft...)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wel een apart 'helder' moment. Want jij was in de veronderstelling dat hij het naar zijn had. Dat had ik ook gelezen in je blogjes. Vlaag van dwarsheid :-)
    Wat een kundige mensen zijn het toch, dat ze hem mee hebben gekregen zonder mopperen!
    En jij had de tuin weer bladvrij! hoop bladeren zeg.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Fijn dat ze zo deskundig zijn. Kan me voorstellen dat de moed je soms in de schoenen zakt.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Knap, dat ze hem toch mee kunnen krijgen. En wat een zorg toch, om ook voor dit soort dingen steeds maar weer brandjes te moeten komen blussen.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. oei, lastig hoor. Maar zij hebben duidelijk meer ervaring. Hmh. Hoop dat hij het toch leuk heeft daar.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat fijn dat zij hem toch hebben mee gekregen.. En enerzijds 'mooi' dat je vader zijn heldere momenten heeft, maar anderzijds erg lastig. Voor alle partijen...

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Moeilijk maar fijn dat zij hem wel heeft meegekregen...en een voordeel..al je blad is weg ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  15. niet fijn hé jou zorgen te moeten maken om niets. maar je ziet, als puntje bij paaltje komt valt alles op zijn pootjes terecht! :-)
    lieve groet, Hilde

    BeantwoordenVerwijderen
  16. :-) wel fijn toch dat hij weer lekker heen gegaan is... maar kan je me emoties ook wel goed voorstellen...

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ja, Inge, ik ken dit gedrag. Hem is absoluut niets te verwijten. Het is zijn strijd. De strijd tussen de heldere momenten (ik hoor daar niet...) en de momenten van "zich prettig en begrepen voelen". Deze innerlijke strijd kan een langere periode duren, helaas, maar zwakt daarna af. De totale berusting volgt tenslotte, maar dan is je vader in het stadium van volledige verzorging.
    Je hebt het proces gevolgd bij Riet. Bij haar is het leven gisteren geëindigd. Toch nog vrij plotseling. De slikfunctie werd niet meer aangestuurd door haar zieke hersenen, en dan is het echt afgelopen met het leven. In goed overleg met de arts en de leiding van de afdeling is besloten over te gaan tot de zogenaamde palliatieve sedatie. Voor een goede omschrijving kun je dit nalezen op http://nl.wikipedia.org/wiki/Palliatieve_sedatie
    Deze week is hectisch in verband met het regelen van de kerkdienst en crematie aanstaande vrijdag. Daarna neem ik de tijd om de weblog bij te werken en af te sluiten. Het zal als document nog een tijdje op internet beschikbaar zijn, omdat het ook als opleidingsmateriaal voor de professionele verzorgenden gebruikt wordt. Daarnaast ben ik bezig om het in boekvorm te wijzigen, maar dan zonder al die frutsels in de kantlijn, en voorzien van verse aantekeningen. Het wordt dan een (niet-openbaar) familie-document onder de voorlopige werktitel "Dagboek van een mantelzorger".
    Het ga je goed, Inge. Wordt niet kwaad op je vader, hij kan er echt helemaal niets aan doen. Het is puur die rotziekte, waar helaas voorlopig nog geen remedie tegen gevonden is.
    Groet, Hans

    BeantwoordenVerwijderen
  18. O gut, wat mooi opgelost. En jij maar harken:). Vreemde ogen dwingen, zeggen ze.... Sterkte met alles!

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge