woensdag 12 december 2012

de hindernis

Alweer een hindernis genomen: pap heeft - tot drie keer toe, zoals wettelijk bepaald - toestemming gegeven voor opname ("héél ver in de toekomst", zegt hij) op een gesloten afdeling van een verzorgings(t)huis. Hoera-stemming? Nou nee, niet echt, maar wel opluchting!
Zo ging het vandaag: vanmorgen (om negen uur) waren we met een grote delegatie bij pap: mijn beide broers, F. van TOP-zorg, E. van het CIZ en ikzelf. En pap zat er natuurlijk ook bij. Hartstikke gezellig vond hij het, zo'n grote groep op de koffie zo 's morgens vroeg. En maar vertellen, grapjes maken en niks vragen over het hoe en waarom. Korte termijngeheugen is minimaal, beter gezegd zeer slecht, maar toen E. hem voor de tweede en naderhand derde keer vroeg of hij nog wist waarom zij er was zei hij onder andere: "om me in een hok te duwen". Hij wist toch wel dat het over zijn (wellicht naaste) toekomst ging. Maar zoals gezegd, hij vond het wel goed en ook verstandig om te zorgen voor een veilige plek om te wonen voor als hij het allemaal niet meer op een rijtje heeft staan. Dat dit laatste vrij regelmatig het geval is wil er bij hem niet in. Hij is dan ook weer behoorlijk helder deze ochtend, zeker in vergelijking met bijvoorbeeld afgelopen donderdag. Gelukkig weten deze mensen van het CIZ ook hoe haas hupt, je prikt namelijk zo door paps verhalen en antwoorden heen. Op sommige vragen komen namelijk hele vreemde antwoorden: waar heeft U gestudeerd voor dierenarts? Pap: "dat heb ik mezelf aangeleerd" Ja, ja ....
Nota bene: deze zelfde Bopz-toets is al eens afgenomen, en wel in juni 2011. We, mijn broers en ik, waren toen - uiteraard - ook aanwezig bij het gesprek van iemand van het CIZ met pap. Er is toen wel een indicatiebesluit geschreven met de vermelding dat pap in aanmerking kwam voor zorgzwaartepakket VVO5, maar nooit melding gemaakt over de afgenomen Bopz-toets. Wij, als leken, hebben toen aangenomen dat dit indicatiebesluit voldoende was voor eventuele opname in een verzorgingshuis. Nu heeft pap dus wederom toestemming gegeven, maar stel je voor dat hij dit keer "NEE!" had gezegd .... dan had de rechterlijke macht eraan te pas moeten komen (zie de reactie van --> Els <--) op een eerder bericht. Gelukkig is dat nu niet nodig. Het wordt zo al allemaal niet makkelijk ...
Nog een opmerking van pap, en die typeert hem volledig:

ik ben een uniek mens

12 opmerkingen:

  1. Toch wel prettig dat dit geregeld is. Natuurlijk geen hoera-stemming, dat pas ook niet in deze situatie. En als ik de reactie van Els lees, dan begrijp ik toch dat je zo'n situatie het liefst wilt voorkomen. Dat lijkt me echt héél erg.

    Uniek, dat is hij zeker!

    Groetjes,
    Debby

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dit is een hele opluchting. Eigenlijk dan weer wonderbaarlijk dat hij hier zo makkelijk in meegaat.
    Kan niet anders of hij heeft veel vertrouwen in jullie.
    Het blijft allemaal niet makkelijk, maar dit geeft even rust voor de dingen die komen gaan.
    Groeten, Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel knap en dapper van je paps en van jullie allen dat jullie die stap hebben gezet.

    Liefs,

    Gabi

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Tuurlijk is hij een uniek mens, los van de Alzheimer.. Toch fijn dat het er door is, met zijn toestemming.

    Weten hoe haas hupst? Die kende ik nog niet!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ha ha, dat gebruikt mijn schoonzus altijd, zal haar eens vragen waar het vandaan komt. Betekent zoveel als: ze kennen hun Pappenheimers ....

      Verwijderen
  5. Uiteraard zijn jullie niet in een juichstemming. Het is gewoon een beroerde stap
    die je moet nemen in een even zo beroerd traject. Daar wordt je gewoon verdrietig
    van. Mooi dat hij dan zegt dat hij een uniek mens is. Prachtig :)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hoop dat het allemaal gaat lukken, voor beiden een stukje rust. Heel veel sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dat is in elk geval in orde. Dan hoeft dat zometeen geen belemmering meer te zijn.
    Wat is het toch verdrietig dat het leven van sommige mensen op die manier moet gaan. We moeten het ermee doen, het is niet anders. Maar wat zou je zulke Unieke Mensen toch een ander lot gunnen.
    Sterkte.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ondanks dat je het liever nooit zover wilt laten komen, is het fijn dat hij heeft ingestemd. Last van je schouders....

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Moeilijk als je zoiets moet besluiten,dat doet pijn.
    Sterkte Inge

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge