donderdag 6 december 2012

het wordt zwaarder

Bij mijn (jongste) broer staat het water tot aan zijn lippen, mijn andere broer heeft (te) weinig tijd en ik heb maar beperkte energie. Met andere woorden: het mantelzorgen voor pap gaat met name bij mijn jongste broer en mij steeds meer ten koste van andere belangrijke zaken in ons leven. En dus is het hoog tijd om verdere zorg in te schakelen. Ik bel met TOP-zorg en wordt teruggebeld door de zorgtrajectbegeleider. Hij zorgt ervoor dat de nodige papieren voor opname op een (gesloten) afdeling de deur uitgaan. Vandaag werd ik al gebeld door het CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg): aanstaande woensdag al is het gesprek met iemand van hen. In verband met de wet Bopz is het nodig dat pap zelf toestemming gaat geven voor opname op een gesloten afdeling. Ik persoonlijk vind het vreemd dat een dementerende hierover zelf moet gaan beslissen .... Het proces rondom bewindvoering en mentorschap is intussen ook in gang gezet, maar het schijnt dat dit niet voldoende is om iemand te laten opnemen tegen zijn of haar wil.
Het zit me niet lekker om pap te laten opnemen, maar zoals gezegd: als dingen ten koste gaan van het eigen gezinsleven is het niet (meer) goed. En of pap het altijd allemaal beseft? Ik geloof van niet .... De laatste paar dagen is het weer behoorlijk hommeles met het in de war zijn. Bij geriatrie hebben ze het dan over desoriëntatie in plaats en tijd. Klopt, helemaal. 
Afgelopen maandag was ik gezellig met pap in de stad. We zijn gaan kijken voor een nieuwe jas, broek en trui, en hebben ook nog de rits van zijn 'oude' jas laten repareren. En natuurlijk hebben we ergens samen koffie gedronken! Het was gezellig, we hebben fijn gekletst over koetjes en kalfjes. Dat hij dingen honderd keer vraagt stoort me echt niet. Dat hij me na 10 minuten weer vraagt of we ergens koffie gaan drinken ook niet ...
Vandaag is hij zonder morren - ik heb tenminste niks gehoord  -  naar de dagopvang geweest. Hij is sinds 'n half uurtje thuis en heeft me weer een aantal keren gebeld. De eerste keer om te zeggen dat hij weer thuis is na drie dagen op pad te zijn geweest. De tweede keer had het verblijf elders al vijf dagen geduurd ....
Als ik afga op deze telefoongesprekjes weet ik dat het goed is dat het opname-proces definitief in gang wordt gezet. Met mijn verstand weet ik dat dit goed is, maar gevoelsmatig is het toch anders ....

27 opmerkingen:

  1. Ik wens jullie heel veel sterkte, Inge. Wat moet dit moeilijk zijn....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een moeilijke maar onvermijdelijke stap.
    Gevoel en verstand gaan niet altijd samen: sterkte lieve Inge
    Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je gevoel wil natuurlijk niets liever dan je vader lekker onbezorgd thuis laten zijn. Maar Inge, het gaat gewoon niet meer. Jullie hebben echt alles gegeven en het wordt ook eens tijd om aan jezelf te denken, hoe moeilijk ook.
    Ik hoop dat je vader toestemming geeft want anders gaat het dus niet gebeuren, dat is erg lastig.

    Ik denk aan jullie.

    Groetjes,
    Debby

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dag Inge,

    Jammer, maar jullie hebben het al zo lang volgehouden, dat is slopend.
    Maar als ik het allemaal lees: wat hebben jullie je ingezet!
    Er zijn prachtige kleinschalige woonprojecten met een gezellige huiskamer en
    een goede sfeer. Misschien gaat hij er zich wel snel thuis voelen.
    Ik hoop voor jullie dat het allemaal zonder problemen zal gaan.
    Het vervelende gevoel zal nog wel even blijven knagen, jullie moeten hier even doorheen.
    Heel veel sterkte,

    BeantwoordenVerwijderen
  5. oei Inge, wat een moeilijke beslissing... het zat er al een tijdje aan te komen...
    Jullie hebben er echt alles aan gedaan om het zo lang mogelijk uit te stellen...
    Ik wil jullie graag heel veel sterkte toewensen....want makkelijk is dit niet...
    heel veel liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hoi Inge,
    Ik voel met je mee, dit hebben wij onlangs ook gehad. Maak je niet te druk over BOPZ. Zelfs mijn vader heeft getekend. En als jullie vader niet wilt tekenen, komen ze volgens mij op korte termijn weer terug voor een nieuwe 'poging'. Ik heb begrepen dat wij, de familie, zich drukker maakt, dan dat het in werkelijkheid is.
    Maar heeft je vader ook al een 'Zorgzwaartepakket'?
    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Bah... Ik kan me voorstellen dat dit heftig is. Erg definitief. Erg rigoureus. Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ja Inge, je verstand en je gevoel op dezelfde lijn te krijgen lijkt mij super moeilijk als het je eigen vader betreft.

    Ik wens je veel moed Inge, die zul je nodig hebben.

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik weet het nog als de dag van gisteren; het moment dat ook hier in huis dit besluit moest worden genomen. Ik denk aan jou en jullie, Inge, heel veel sterkte!!
    (hebben jullie trouwens wel eens gedacht aan logeren voor je vader? het kan soms even (tijdelijk) lucht geven aan de mantelzorgers)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Lieve Inge,

    Ik heb niet echt iets toe te voegen... alles is al zo een beetje gezegd hier.
    Toch wil ik je graag laten weten dat ik intens met jou en je familie meeleef.

    Heel veel sterkte wens ik jullie allen.

    Groeten,

    Gabi

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik denk aan je. (Maar ontzie je niet bij de wf, ghehe)

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Begrijpelijk, jouw gevoel.
    Maar steeds als ik de laatste tijd je blogs lees, denk ik: hoe lang nog, dat ze het volhouden.
    Sterkte joh, met alles, hopelijk verlopen de formaliteiten soepel.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Dat is moeilijk, dat snap ik. Ik wens je veel wijsheid en sterkte toe!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. je doet het goed !!! ik heb op een gesloten afdeling gewerkt en besef dat jij je schuldig gaat voelen, ik kan wel zeggen niet doen maar dat heb je toch, wat ik je kan zeggen voor jezelf is ....ik heb echt heel veel respect voor je en je doet het goed !!, liefs marion

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Och lieve Inge... ik weet dat dat één van de zwaarste momenten in je leven zal zijn.
    Ik kan het mezelf nog als de dag van gisteren herinneren.
    Maar je weet zelf eigenlijk ook dat het niet anders kan, dat het op een gegeven moment de beste oplossing is.
    We hebben mee kunnen lezen hoe zwaar het is en dat wordt alleen maar erger als er geen definitieve opvang voor je vader komt. Jullie hebben het als familie goed en liefdevol gedaan.
    Ik wens je heel veel sterkte met de komende tijd.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Kan de huisarts hier ook bij zijn? Als je vader z'n hakken in 't zand zet heeft hij misschien het overwicht om je vader toch toestemming te laten geven. Wijsheid en Sterkte. En diep respect dat jullie het zo lang hebben volgehouden. Heb het goed, lief medemens.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Och Inge, wat erg als het dan echt zover is he. Maar jullie moeten ook om jezelf denken; niemand heeft er iets aan als de mantelzorgers ook nog instorten. Een moeilijke, maar goede stap die je hebt gezet. Als pap straks ergens veilig woont krijg je weer energie om leuke dingen met hem te doen. De dagelijkse zorgen worden dan toch anders denk ik.
    Heel veel sterkte.
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Wat een vreselijk besluit Inge.
    Ondanks dat je weet dat het de enige juiste is.
    Heel veel sterkte wens ik jou en je broer toe.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Heel moeilijk allemaal, maar ik denk dat het niet anders kan als het te zwaar wordt. Heel veel sterkte toegewenst bij deze moeilijke beslissing. Je hebt je best gedaan, daar kun je je later nooit schuldig over voelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Weet hoe moeilijk het voelt, maar je verstand zal je zeggen dat dit nodig is. Voor je vader, maar ook voor jullie de mantelzorgers. Sterkte ermee.

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Ook wij hebben dit meegemaakt. En onze moeder weigerde ook. Uiteindelijk is het een gedwongen opname geworden. Met een rechter, en een advocaat voor mijn moeder. Mijn moeder was op dat moment heel helder, had precies door wat er ging gebeuren. Totdat de rechter door ging vragen, en mijn moeder er dwars doorheen ging zitten praten over heel andere dingen. En uiteindelijk toch de greep op het gesprek verloor. Het hele gebeuren vond plaats op de dagopvang, de rechter kwam al snel met haar beslissing; Opname! En mijn moeder moest meteen blijven. Er was al een kamer vrij. Wat ik zelf een heel moeilijk moment vond, was toen ze door kreeg dat ze niet naar huis mocht. Er kwam iemand om haar mee te nemen, en mijn schoonzus en ik rende bijna naar de lift. Mijn moeder gilde mijn naam door de gang. Of ik een huilend kind achter moest laten op school, zo voelde het. Maar uiteindelijk gaf het zo'n rust! Wetende dat ze daar goed zat! En het was ook beter voor de familie verhoudingen, want die stonden wel heel erg op scherp. Schuldgevoel.........ja! Maar een andere keuze........nee, die was er niet meer. Sterkte, ik weet hoe het is!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heftig, ik hoop niet dat het zover komt .....

      Verwijderen
  23. Dat het heftig is, weet ik als geen ander. De innerlijke strijd van je vader, het niet begrijpen, het verzet, alles blijft een periode je leven beheersen. Wees sterk, wees lief, geef aandacht. Ga vooral niet in discussie, want dat geeft alleen maar meer druk op de ketel. Je gaat met een heel dubbel gevoel naar huis, je bent kwaad op jezelf, omdat je hulpeloos bent.
    Het is zeker niet minder zwaar of moeilijk, maar 1 ding is belangrijk: de dagelijkse zorg valt van je af, en dat is echt een verademing. Sterkte Inge, je zult het nodig hebben.
    Bedankt voor al je berichten, vol van onzekerheden. Ook ik heb van je geleerd.
    Blijf schrijven, het lucht op. En als alles achter de rug is, kun je via jouw verhaal deze episode in je leven goed afsluiten.
    Ik wens je veel geduld en sterkte voor de komende periode.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Hans. Steun van mensen die hetzelfde meemaken is heel belangrijk!

      Verwijderen
  24. Beste Inge, ik heb zojuist een heel verhaal geschreven, maar er ging bij het "publiceren" iets helemaal mis.
    Jammer, maar het komt er op neer, dat ik je veel geduld, wijsheid en liefde voor je vader toewens.
    Blijf vooral schrijven, het is een goede uitlaatklep.
    Ik heb een tijdje niet gereageerd omdat ik wegens het overlijden van Riet andere zaken aan m'n hoofd had, maar ik heb de draad weer opgenomen en ik zal je voorlopig nog een tijdje blijven volgen.
    Aan "mijn" verhaal is nu een einde gekomen; het schrijven heeft mij geholpen me te verdiepen in die ziekte en de zorg er om heen. Mijn teksten hebben anderen de weg gewezen naar een beter begrip van die lastige materie. Familieleden, vrienden, maar ook mensen uit de zorg.
    Vooral als de emoties het je lastig maken, is het erg prettig, dat je je gedachten op "papier" kunt zetten.
    Ik heb er veel baat bij gehad.
    Ondanks alles: fijne feestdagen, en voor de komende periode wens ik jullie vooral de rust van "de juiste keuze".

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge