zondag 16 december 2012

tja, en dan

Tja, dan is dus dat Bopz-gebeuren achter de rug, en wat dan? Bellen voor een plek of afwachten? Menigeen raadt ons aan om de opname nu ook maar snel te regelen. Anderen schrikken toch wel hiervan, het gaat nu in een keer toch wat snel. Maar wat is snel? Het hele gebeuren duurt nu al járenlang. Te lang volgens sommigen. Mensen vragen zich af of wij, de mantelzorgers, het wel volhouden. Maar wat is volhouden als je zorgt voor een luisterend oor, voor een gevulde voorraad- en koelkast, als je met iemand naar diverse afspraken bij huisarts of ziekenhuisspecialist gaat? Het gaat, zolang pap niet gaat dwalen of andere heel gekke dingen gaat doen. Ik weet dat het er een aantal weken geleden anders uitzag, maar dat was toen. Nu houden we het wel vol zolang het allemaal 'goed' gaat. Want als ik zie en hoor wat de goede man moet inleveren als hij wordt opgenomen: nu gaat hij iedere dag een rondje wandelen. Alleen. En dat gaat goed zolang hij de weg naar huis weet. Gelukkig kennen mensen hem, gelukkig rijden de mensen van thuiszorg rond in de buurt en zien ze hem ook lopen. Gelukkig weet hij nog altijd de weg naar huis te vinden. Als hij wordt opgenomen is hij afhankelijk van anderen om met hem naar buiten te gaan. Van vrijwilligers, mantelzorg, familie of vrienden. Verzorging heeft daar echt geen tijd voor. Die man zou doodongelukkig zijn zolang hij dit besef nog heeft. Het verblijf op de dagopvang gaat ook best goed. Hij was de laatste keer gelukkig niet meer gedesoriënteerd bij thuiskomst. Hij beweerde wel dat het heel ver rijden was waar hij was geweest, het was een lange rit met de trein. Ach, als hij dat denkt. Dat is zijn belevingswereld. Conclusie: we wachten nog even af  ..... 
Volgende week is er een extra dag, ze gaan dan met de hele groep uit eten en aansluitend is er een optreden van een koor. Ik heb het in zijn agenda geschreven: "CONCERT". Hij is een groot liefhebber van (klassieke) concerten, ik hoop dat dit ook leuk is voor hem. Ik ga zelf ook kijken, kan ik hem na afloop gelijk mee naar huis nemen. 

ook te koop in Australië, grappig hè ... :-)

13 opmerkingen:

  1. Ik snap je helemaal. Weet je wat ik steeds weer hoorde als ik op bezoek was bij de schoonmoeder van mijn zusje....het is leuk hier hoor maar ik zit wel opgesloten. En dat is natuurlijk ook zo, zolang er niemand is die tijd heeft om te gaan wandelen zitten ze binnen.
    Heerlijk dat je vader dat nu nog kan...en zolang jullie het ook volhouden is het toch prima zo. Super hoor.

    Groetjes,
    Debby

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Poeh, toch een lastige keuze, gezien het nogal wisselende verloop van de laatste tijd. Ik wens jullie wijsheid.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat moeilijk he, ik snap het dilemma best wel, ik hoop dat jullie tot een goede oplossing voor allemaal kunnen komen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Als het niet meer lukt heb je het in elk geval achter de hand, moet je maar denken. Dat geeft toch rust. Sterkte!
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik begrijp jouw gedachten zooo goed! Hebben jullie enig idee hoelang het duurt voor hij echt uit huis wordt geplaatst als het "nodig" is? Kan het dan echt snel gaan of moeten jullie dan misschien noch weken of maanden wachten? Heel veel sterkte! En liefde. Geduld. Je bent een mooi mens.

    Ellen

    scrapothekerin.blogspot,com

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik heb even bijgelezen.....
    Je hebt weer een heftige periode achter de rug. Het lijkt wel of de duvel er mee speelt. Op het moment dat je bezig bent met de mogelijkheden voor opname, keert de rust weder. Laten we hopen dat die rust nog even aanhoudt, want ik kan me voorstellen dat de knoop doorhakken erg moeilijk is, omdat je pa dan in zijn vrijheid wordt beknot. Sterkte Inge!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Kan het me heel goed voorstellen dat je het zo lang mogelijk uitstelt, oude bomen moet je niet verplaatsen zolang het goed gaat. Maar toch, het blijft heel moeilijk iedereen wil het beste voor zijn ouders. Grappig dat poffertjesmeel zelfs in Australie te verkrijgen is. Maar daar zijn vast ook veel emigranten.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wanneer is het het goede moment? Niemand die dat weet...
    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Dag Inge,

    Er zijn wachttijden van een jaar of langer voor een tehuis. Ik zou me nu goed oriënteren wat jullie willen
    en me daar op inschrijven. Bezoek meerdere tehuizen, proef de sfeer vraag de documentatie, vraag een rondleiding,
    bekijk de kamers en dagactiviteiten etc. Dit kun je allemaal al doen zonder je vader, zelfs beter. Verrassend hoe je dan ook op
    andere gedachtes kunt komen, qua leefomgeving.
    Ik begrijp niet helemaal waarom jullie meteen voor een gesloten verpleeghuis willen gaan. Zolang als hij geen
    dwaalgedrag vertoont is dat niet nodig.
    Er is nog altijd de mogelijkheid van een verzorgings-/verpleeghuis en dan eventueel een GPS-systeem?
    Mijn vader heeft beginnende Alzheimer zit in een verpleeghuis (indicatie 4) voor mensen met lichamelijke aandoeningen.
    Hij mankeert lichamelijk niks en wandelt graag.
    Hij heeft er 2 leuke kamers en alles volledig verzorgd, een mooi park voor de deur.
    We hebben samen met hem in het begin een vaste route gelopen, daar houdt hij zich tot dusverre aan.
    Op hetzelfde terrein zit ook een kleinschalig wonen project, hier kun je ook voor kiezen.
    Het is een moeilijke stap naar een tehuis, de zorg houdt daar ook niet op, maar er wordt wel een oogje op hem gehouden.
    Hij krijgt zijn maaltijden, maakt sociale contacten en de veiligheid wordt gegarandeerd, geen avonturen met magnetrons of
    kookplaten meer. Het onderhouden van de ouderlijke woning wordt op den duur ook een zware opgave. Hoe verschrikkelijk ook
    om daar in de toekomst afstand van te moeten doen, het staat eraan te komen.
    Heel veel sterkte,

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik zat gisteren al te dubben of en zo ja wat te zeggen Inge...
    Kan me voorstellen hoe gevoelig dat allemaal ligt en heb absoluut geen wijsheid in pacht desbetreffend.
    Dus, ik houd het er maar bij jullie sterkte en wijsheid te wensen zodat jullie als familie met elkaar op het juiste moment de juiste beslissing kunnen nemen.
    Liefs,

    Gabi

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Gewoon even een dikke knuffel komtie X

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Hij zal zeker dingen moeten inleveren. Maar hij zal ook een stuk rustiger zijn, omdat zijn wereld ook kleiner wordt. En hij minder dingen heeft om zich mee bezig te houden.

    Weet je Inge, dit blogje van je raakt de mantelzorger in mij. Hoe belangrijk het is dat er vrijwilligers zijn én blijven om dit soort dingen op te pakken met mensen zoals je vader.
    Als ik beter ben dan zal ik hier eens rondkijken in de omgeving.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge