dinsdag 31 januari 2012

weer op controle

Vorige week woensdag werd bij pap weer bloed geprikt i.v.m. de diabetescontrole van vandaag. Of dat goed is gegaan, d.w.z. of hij inderdaad nuchter is geprikt is iets waar ik me niet langer meer druk over maak. Is hij nuchter, dan is dat meegenomen. Heeft hij toch iets gegeten, dan is dat pech gehad ... Ik kan die man niet blijven nalopen met briefjes en belletjes. Dan maak ik alleen mezelf èn hem hartstikke gek ... Gelukkig wordt 't bloed altijd vroeg geprikt, dus de kans dat hij nuchter was is redelijk groot.
Vandaag dus op controle. Ik had hem niet gebeld, maar ben op tijd thuis vertrokken. En natuurlijk was hij er .... niet! Ach, als ik gebeld had was de kans ook groot geweest dat hij niet thuis zou zijn. Gelukkig weten ze bij de huisarts dat 't altijd mogelijk is dat pap 'n afspraak is vergeten ... En gelukkig heeft pap een dochter die dat op tijd doorgeeft ;-)
De reden dat hij nu niet thuis is ligt aan 't fantastische weer: strakblauwe hemel, fijn laagje sneeuw van zo'n 6 cm en dus prima wandelweer. Voordat ik de afspraak bij de huisarts laat omzetten probeer ik eerst zijn vriendin te bellen. Bingo, hij is bij haar! Flink aan 't werk om haar stoep schoon te vegen. Gelukkig woont zij niet ver van hem vandaan, ik pik hem op en net op tijd kunnen we ons melden bij de balie van de huisartsenpraktijk!

zondag 29 januari 2012

slijpstaal




Sms van mijn broer: "weet jij waar de slijpstaal is? Pap is 'm kwijt, we kunnen 'm nergens vinden". Tuurlijk weet ik niet waar dat ding is ... pap zal 'm wel weer ergens hebben neergelegd terwijl hij afgeleid werd door iets wat op dat moment belangrijk voor hem was. Zelf gebruik ik zo'n ding nooit, maar pap slijpt er zowat iedere dag de messen mee ... Ook eng eigenlijk als ik er zo bij nadenk, al die scherpe messen in huis ...
Als ik op 't punt sta om vandaag bij hem weg te gaan zie ik in een ooghoek iets liggen achter 'n fotolijst in de hal. Jawel, de slijpstaal. Logische plek toch voor zo'n ding om daar te liggen .... "Pap, kijk eens wat ik heb gevonden?" Totaal niet verbaasd en hartstikke serieus reageert pap met: "oh ja, die heb ik daar neergelegd zodat ik niet zou vergeten om de deur af te sluiten ...." 

donderdag 26 januari 2012

het Alzheimerkoor



In Utrecht is het allereerste Alzheimer koor van Nederland opgericht.






Oprichter Marianne de Jonge kwam op het idee van het Alzheimer Koor naar aanleiding van een documentaire van de BBC. 'In Engeland zijn al veel succesvolle Alzheimer koren.'


Partner

Het is de bedoeling dat elk koorlid een begeleider meeneemt, zoals een partner en/of mantelzorger. De Jonge: 'Als je man of vrouw dementeert, verschuift de verhouding in de relatie. Je bent opeens meer verzorgende dan partner. Dit koor geeft je de gelegenheid samen iets leuks te doen, weer gelijkwaardig te zijn. Daarnaast werk het zingen stimulerend voor het brein.'


Liedjes
Elke woensdagmiddag zingt het koor herkenbare liedjes zoals 'Tulpen uit Amsterdam' en 'Love me Tender'. 'Je staat er versteld van hoe goed de koorleden de teksten weten. En als dat niet zo is, dan is dat niet erg. Je bent onder lotgenoten', vertelt De Jonge.

Nieuwe leden
Het koor heeft inmiddels twintig leden, en 'er kan zeker nog meer bij', stelt De Jonge. Voor meer info of opgave kan Marianne bereikt worden op nummer: 06-20 26 23 39 of via mail: mjongede@axioncontinu.nl


bron

Gezien op de site van Marja: kijk, luister en geniet!



dinsdag 24 januari 2012

kortsluiting

Telefoontje van pap: "ik heb 't koud en er is geen licht in huis!" En wat doe je dan? Juist: hup in de auto en naar hem toe, ik vind 't zó zielig als hij 't koud heeft ....Ik neem gelijk de boodschappen mee die ik gisteravond voor hem heb gedaan, da's dan twee vliegen in een klap.
Het is inderdaad erg koud in huis, net 17 graden. In de woonkamer en keuken is geen licht. Vreemd .... zo op 't eerste gezicht en voor zover ik er verstand van heb is alles in orde in de meterkast. Boven in 't verwarmingskamertje zie ik dat er wèl licht is maar dat de verwarmingsketel uit is. Er is wèl warm water, de geiser doet 't gewoon. Tja, aangezien mijn technisch vermogen niet al te groot is zit ik nu met een dilemma: iemand bellen die er verstand van heeft of proberen mijn gezonde (hoop ik dan toch ...) verstand te gebruiken. Weer de meterkast ingedoken, eens aan alle stoppen gevoeld, en ik merk dat één stop niet helemaal is vastgedraaid. Ik draai 'm eerst vast maar hierdoor gaat 't licht nog niet aan. Dan draai ik de stop eruit en wat blijkt? Er zit helemaal geen zekering in! Hoe en wat .... geen idee! Ik ben bang dat pap zelf aan de gang is geweest in de meterkast, maar zeker weet ik het niet. En hij weet 't uiteraard ook niet meer ... Ik zie een (reserve) zekering liggen, stop 'm in de juiste plek en jawel hoor: het licht begint te branden en ik hoor hoe de verwarming boven aanslaat!


't Is een oud systeem, maar 't werkt! 's Middags gaat weer de telefoon: "Maedje, ik heb 't koud en 't licht doet 't niet ..." Dat dit eerder vandaag ook 't geval was weet hij niet meer .... Dit keer neem ik mijn man mee om te kijken wat er toch aan de hand is: de zekering die ik vanmorgen erin heb gedraaid is kapot .... Vreemd! We zetten een lamp in de kelder waarvan we vermoeden dat dit de boosdoener is van de kortsluiting .... hopelijk is dat inderdaad 't geval.
Jammer maar helaas: de volgende ochtend hangt pap weer aan de telefoon: "'t Is koud en ik krijg de televisie niet aan ... ".Het kan zijn dat de oorzaak van de kortsluiting buitenshuis is, misschien ligt er wel een kabel bloot. Mijn man sluit de stroom buiten af en nu maar duimen draaien dat de verwarming en lampen blijven branden. 's Avonds bel ik ter controle: "Hoezo bel je? Verwarming uit? Geen idee, daar weet ik niks van!" Wat ben je toch een gelukkig mens als je alles zó snel vergeet ..... of zie ik dat verkeerd?

maandag 23 januari 2012

nogmaals: blogboek

Voor al degenen die willen weten waar ik 't blogboek heb besteld: blog2print.com 
Ik heb 't boek zonder reacties laten afdrukken omdat ik sec een dagboekverslag over pap wilde. In 't geval ik nog eens een (dit) boek bestel, dan mèt reacties, dat geeft toch 'das gewisse etwas'. 

Deze foto kreeg ik van mijn middelste: winter in New York. Hij schreef dat hij 't best ziet zitten om er permanent te wonen. Slik .... Reactie van pap: "mijn kleinzoon in New York? Daar weet ik niks van ...."

vrijdag 20 januari 2012

ik ben zó blij


Ik ben zo blij, en dat al een dikke week: ik heb mijn boek binnen, het boek met al mijn blogjes van StapjeTerug. En 't is mooi geworden! 't Is een echt boekwerk, zo'n 185 bladzijden dik, met een mooie harde kaft. Echt de moeite waard! Zo'n boek leest 'n heel stuk prettiger dan aparte berichten op de computer of laptop. En nu ik alle stukjes stukje voor stukje weer lees valt het weer op hoeveel pap heeft ingeleverd 't laatste jaar. Ongelooflijk! Zijn korte termijn geheugen is zoveel slechter geworden. 
Vanmorgen was ik even bij hem, we dronken samen 'n kop koffie, en ik vroeg wat hij vanmiddag zou gaan doen: "ik ga sommen maken, ik ga heel veel sommen maken" en op mijn verwondering wees hij op zijn agenda: "daar staan heel veel getallen in, die ga ik combineren en oplossen". Oké, dus. Hij heeft tegenwoordig een heleboel kaarten (nog van de afgelopen kerst) en overlijdensberichten op tafel liggen, die hij keer op keer vol bewondering leest en herleest. "Ik wist helemaal niet dat Arno dood was, wist jij dat?" Pap is naar zijn begrafenis geweest, ik niet, maar ik wist wel dat hij dood was en pap niet meer. Pap vertelt over lang geleden, over de tijd dat hij die Arno leerde kennen, en vraagt of ik er toen ook al bij was ... "Nee pap, want dan zou ik je dochter niet kunnen zijn" en hij lacht. En weer leest hij de overlijdensbrief: "wist jij dat hij dood is?"

maandag 16 januari 2012

'een kijkje in mijn leven'

Via de nieuwsbrief van Alzheimer Nederland kreeg ik deze link door. Ik heb 't tv-programma helaas niet zelf gezien, 't radio programma ook niet gehoord en heb 't artikel in de Libelle of in de Vriendin (nog) niet gelezen. Maar wat ik lees in de nieuwsbrief is erg confronterend .... Dit is dag 1 en dit is dag 2 uit het leven van een vrouw (Tineke) met Alzheimer.

Alzheimer Nederland
Confronterend is ook de documentaire die mijn zoon heeft gemaakt over zijn opa. In verband met privacy van pap en ook van mij heb ik besloten om 'm niet hier op de blog te zetten .... 't Is ècht iets voor intimi, vrienden en familie, zij zullen van mij een e-mail krijgen met de juiste link. 

woensdag 11 januari 2012

ik weet 't ...

Ik weet 't .... niet meer zo vaak bloggen had ik mezelf voorgenomen, maar 't bloed kruipt waar 't niet gaan kan ... naar 't volgende blogje dus. 't Is ook vaak moeilijk, pap zegt en doet zóveel wat ik absoluut wil onthouden en ook wil delen omdat 't triest maar ook vaak leuk is. Zo belde hij me gisterochtend op om te vragen waar ik was, want hij had me al in geen eeuwigheid gezien. Ik kan dan met 'm meegaan en zeggen dat ik nog langs kom later die dag, maar voordat ik er erg in had zei ik dat ik de dag ervoor echt bij hem was geweest. Ik hoor een aarzeling in zijn stem, hij kan 't zich echt niet meer herinneren: 'dan zit dat bezoekje in een grijs gebied'. Goed dat hij dat zelf zo ziet en zegt, want zo is het. 's Middags ga ik bij hem langs. Ik kijk wat hij nog in de koelkast heeft zodat ik weet welke boodschappen ik voor hem moet doen. 'Ik kan dat ook zelf hoor .... maar jij weet precies wat ik nodig heb' zegt hij.
Vandaag stond in onze krant een heel stuk over het boek '(Op)nieuw geleerd, oud gedaan'. Een link plaatsen lukt me weer eens niet, vandaar de link naar 'n eerder blogbericht. Ik moet het boek zelf nog eens lezen merk ik, er staan zoveel bruikbare tips in.
Op mijn vorige bericht kreeg ik een heel mooie reactie. Omdat niet iedereen reacties leest en ik dat jammer vind omdat het echt de moeite waard is om te lezen plaats ik het hier. Het is een gedicht van Lenjef, geschreven in 2007:


Blijf je lang?


Niet bewust van de minuten die verstrijken
zit ik gedachteloos naar mijn klavier te kijken.

De afwas is gedaan.
Ben blij dat alle potjes en kannetjes in de kasten staan.

Als wolken zweven beelden langzaam in mijn geest.
Daarstraks nog zei moeder, ja, het is goed geweest.

Mijn vingertoppen streelden teder haar magere handen.
Kronkelende paarse aders, een levensstroom die gaat verzanden.

Zeldzame heldere momenten tonen stil verdriet
wanneer ze in mijn wezen haar zoon weer ziet.

Dan streelt ook zij zacht mijn wang
vraagt voor de tiende keer, blijf je lang? 

Liefdevol kijk ik in haar hemelsblauwe ogen.
Eén seconde later worden haar gedachten als het ware weggezogen.

Dan weer kijkt ze me vragend aan.
Waarom moet je nu al weg gaan?

De bezoektijd is om.
Weet, dat ik snel terug kom.

Langzaam draait ze haar hoofd naar het dubbele vensterglas
kijkt naar kale bomen en een bevroren vijver, beseft ze dat ik hier was?

Zou de gesel van de verdoofde pijn
even vluchten door ons samen zijn?

Ik hoor mezelf stappen in de geboende ziekenhuisgang.
Een tunnel van gedachten….. eindeloos lang.

Draai als oudere man de glazen deur open, voel de koude wind.
Morgen stap ik hier weer binnen als haar kleine kind.



Lenjef

maandag 9 januari 2012

wel of niet

Ja, toch nog maar eens 'wel', een berichtje dus ;-) 
Ik ben een stuk rustiger nu, nu mijn middelste op zijn tijdelijke plekje in New York zit. Alles was op tijd geregeld en zoonlief is vorige week maandag vertrokken. Hij vindt 't geweldig en mams is blij voor hem. De laatste weken voordat hij vertrok is hij nog een aantal keren bij pap geweest om te filmen. Op 't laatst kwam het pap een beetje de neusgaten uit: 'ben je er nu alweer?' Het stukje wat ik van de documentaire heb gezien is heel mooi maar ook confronterend: het is allemaal erger dan ik dacht .... Ik hoop dat ik t.z.t. een link kan plaatsen, dan mogen jullie pap 'et moi' zien ;-) Wat er nog is gebeurd in de afgelopen tijd? Ik vind dat 't geheugen nog verder achteruit gaat. Zo wist pap bijvoorbeeld vanmorgen absoluut niet meer dat hij gisteren was gaan wandelen, of met wie, of waarheen. Maar dat wist hij gisteravond eigenlijk ook al niet meer ..... Wel dat hij was gaan wandelen, maar niet meer met wie. Eerst had hij het over een hele groep collegae (dierenartsen), vervolgens over 'n wandeling met 4 stellen, en op 't laatst wist hij me te vertellen dat ze met z'n vieren waren. Dat laatste lijkt me 't meest realistische trouwens. 
Vorige week was ik er even niet. Ben dus ook niet bij pap geweest. Ik heb wel telefonisch contact met hem gehad. Als hij belde was 't om me door te geven dat hij bijvoorbeeld geen eten meer in voorraad had, waarop ik weer 'n sms stuurde naar mijn broer, die dan vervolgens vol ongeloof reageerde: 'dat kan toch helemaal niet!'. Maar ja, ik kon het niet controleren, en bij pap weet je maar nooit.
Ik kreeg ook een naar bericht door van m'n tante, paps schoonzus. De weduwe van haar zoon ligt in 't ziekenhuis. Het was allemaal kritiek, het gaat gelukkig nu weer iets beter, maar ze heeft nog een lange weg te gaan .... Astrid: héél véél sterkte, héél véél beterschap, het kaarsje is voor jou!


Ik moet zeggen dat de rust van het even niet bloggen me prima is bevallen. Ik ben tot rust gekomen, heb weer meer gelezen, zelfs 'n hele DVD serie bekeken en schandalig veel en vaak wordfeud gespeeld ;-) Ik blijf bloggen, niet meer dagelijks, niet meer wekelijks, maar zoals 't mij uitkomt. Jullie zijn nog niet van me af ;-)