dinsdag 31 juli 2012

de bel en een gesprek over TOP-zorg




Helaas, helaas, de losse bel die ik heb gekocht past niet in het sleutelkastje. Ik heb 'm nu zolang aan de binnenzijde van de voordeur geplakt, naast de 'streepjescode' van de thuiszorg (lees: daar waar de medewerkers zich door middel van een scan met hun mobiele telefoon bij hun desbetreffende cliënt 'aan' en 'af' moeten melden). Maar dit is niet ideaal: de medewerker staat binnen, zou dan moeten aanbellen, en vervolgens weer naar buiten moeten zodat pap denkt dat iemand aan de deur staat en zelf kan openmaken .... beetje vreemd. Ik denk dat ik 'm buiten ergens 'verstopt' opplak. Zo kunnen familie en vrienden gewoon  aanbellen. Alleen vreemden staan dan te bellen op een bel die het niet doet ;-) Laatst stond trouwens weer een akelig stukje in onze - regionale - krant: schijnt dat een 12-jarige (!) heeft aangebeld bij ouderen (helaas ook weer bij pap in de buurt, en wie weet ook daadwerkelijk bij hem) en zich heeft voorgedaan als collectant van KiKa. Op deze manier heeft hij een onbekend geldbedrag opgehaald en zelfs kans gezien om de portemonnee van iemand buit te maken. Te triest voor woorden!

Afgelopen week een gesprek gehad met een psychiatrisch verpleegkundige verbonden aan de overkoepelende organisatie van de thuiszorg. Dit in verband met het inzetten van zogenaamde TOP-zorg. Ik was in de veronderstelling dat het hier een thuisbezoek betrof zodat pap fijn zijn gangetje zou kunnen gaan terwijl ik met haar zou kunnen praten. Een en ander is wel goed afgesproken maar blijkbaar niet goed doorgegeven: terwijl ik ruimschoots op tijd bij pap was, op haar zat te wachten en de minuten voorbij kropen, bleek dat het gesprek plaats zou vinden op de poli in het ziekenhuis. Niet leuk, omdat ik het niet prettig (meer) vind om met iemand over pap te praten als hij erbij zit, en ook niet omdat ik vind dat iemand pap beter kan observeren als hij in zijn eigen omgeving is. Toch maar halsoverkop naar het ziekenhuis met pap die er helemaal niets van snapte. Maar het gesprek verliep goed. Heel eerlijk werd gesproken over wat er aan de hand is:

U beseft dat U aan het dementeren bent? Weet U wat dat inhoudt? Snapt U dat Uw naaste familie zich zorgen maakt omdat alles niet meer zo makkelijk gaat?
Antwoord van pap: Ja hoor, dat besef ik terdege!


Pap speelde het natuurlijk weer klaar - net als bij alle gesprekken met mensen van geriatrie, thuishulp, enz. - om zich beter voor te doen dan hij in werkelijkheid is. Maar ook deze professional prikte hier doorheen: intelligente mensen, en Uw vader reken ik daartoe, zien heel lang en goed kans om te verbloemen wat er daadwerkelijk met hen aan de hand is. 


Ergens deze week wordt 'het geval pap' besproken binnen de vakgroep, ergens daarna krijg ik telefonisch bericht over of en hoe de TOP-zorg zal worden aangeboden.
En na afloop van het gesprek zei pap: wat een leuke dame was dat! :-)

woensdag 25 juli 2012

controle

Gistermiddag met een zeer goed gemutste pap op weg naar de huisartsenpraktijk voor de driemaandelijkse controle van zijn 'suiker'. Vorige week is geprikt en is een potje ochtendurine opgevangen. In het logboek van de thuiszorg staat: kan niet garanderen dat de heer nuchter was. 'Nuchter' in de zin van dat hij nog niet had gegeten of gedronken natuurlijk. Op weg naar M. dus, de POH (praktijkondersteuner) oftewel degene die verantwoordelijk is voor de diabetici in deze praktijk. Alles in orde: bloedwaardes, bloeddruk, cholesterol en ook het gewicht zijn pico bello! Wonderlijk toch dat de geriatrisch verpleegkundige het nodig vindt om de dalende lijn van het gewicht in de gaten te houden terwijl dit niet zo is volgens de POH! (Klik --> hier <-- voor bericht)
Op weg naar huis zegt pap: Zij is toch zó leuk! Ze zal toch niet denken dat ik een oogje op haar heb? De charmeur ;-) En dan te bedenken dat hij op de heenweg echt niet meer wist wie ze was.
We hebben nog samen boodschappen gedaan. Wel -tig keer wordt me dan gevraagd voor wie alles toch is wat in de winkelwagen ligt, en wie dat allemaal moet eten .... Pap dus! Hij eet goed en veel. Het is echt zaak om regelmatig te controleren of er wel genoeg voorraad aanwezig is anders zit hij helemaal zonder bijvoorbeeld brood of -beleg, en daar wordt hij ook enorm kregelig van. 
Aansluitend neem ik hem mee naar mijn huis. Nu komt hij hier toch wel regelmatig, maar dit keer heeft hij alles bekeken alsof hij er al in geen jaren was geweest. Lang wil hij nooit blijven, hij kan niet goed stil zitten buitenshuis. Buiten zijn eigen thuis dus. Hij wordt dan erg onrustig. Ik heb zijn bezoekje eventjes kunnen rekken door hem aan mijn strijk te laten beginnen ;-) maar na 'n half uurtje heb ik 'm toch maar fijn thuis afgeleverd.


Naar aanleiding van dit bericht (klik --> hier <--) heb ik deze lijsten gemaakt die op de vuilnisbakken zullen worden geplakt:


Naar aanleiding van mijn bericht van afgelopen maandag kreeg ik een hele goede tip van Renske, waarvoor dank! Ik moet nog even nameten of een en ander past, maar dat komt vast goed! Ik zet de tip ook even hier neer voor degenen die de reacties niet hebben gelezen:

Kan je niet een draadloze bel ergens neerzetten, die je vader niet ziet staan ofzo. De bel leg je dan in de sleutelkast, waar de thuiszorg wel kunnen komen. Dan kunnen ze op de bel drukken en je vader denkt dat de voordeurbel het gewoon weer doet. Voordeel van dit is, dan alleen zij de bel kunnen gebruiken en niemand anders. Deze zijn voor een redelijke prijs van plusminus 15 euro te koop bij de Gamma en Praxis en andere doe-het-zelf-zaken.


maandag 23 juli 2012

boos!

Tja, en dan is 't zomaar 11 dagen na 12 juli, hoog tijd om weer eens berichtje te schrijven.Vervelend dat ik net nu mijn computermuis kwijt ben en dat lastig werken vind op de laptop ... Niet zeuren maar beginnen ;-)
Pap is afgelopen week een middag op stap geweest met zijn schoonbroers en -zussen, maar of het leuk was kan hij me niet vertellen omdat hij het zich niet meer herinnert. Van een schoonzus hoor ik dat pap het goed naar zijn zin heeft gehad. Daar ging/ga ik ook vanuit, jammer van de herinnering, maar belangrijk is dat hij het op dat moment leuk had.
Wat me zorgen baart is het feit dat hij niet (meer) goed kan opschieten met steeds meer mensen van de hulpverlening. Niet specifiek met de een of ander, maar algemeen. Volgens J. van de thuiszorg wordt hij echt boos als mensen bijvoorbeeld een maaltijd willen opwarmen of andere taken willen uitvoeren. Hij duwt ze weg, wil dingen alleen nog zelf doen. Ongeveer om deze reden had ik al eerder contact met de  leidinggevende van de huishoudelijke tak van de thuiszorg met betrekking tot een van de hulpen. De relatie tussen haar en pap was zo verstoord dat besloten is om haar met onmiddellijke ingang te vervangen door iemand die al geruime tijd 2 keer per week bij hem komt en beter met hem en de situatie kan omgaan. Pap is een heel charmante man, maar wordt mijns inziens boos door de situatie van het niet meer begrijpen ..... Het niet meer begrijpen waarom dingen zijn of gebeuren of niet meer zijn en anders zijn geworden. Onmacht dus, pure onmacht. Ik heb al geprobeerd met hem hierover te praten maar dan snapt hij niet waarover ik het heb. Ik maak toch nooit ruzie? En zeker niet met een vrouw! En wie was dat dan? Want hij herkent mensen alleen als ze bij hem zijn, en niet als je over hen praat. Overmorgen heb ik een (intake)gesprek bij pap thuis met iemand van de tak geestelijke gezondheidszorg van de thuiszorg. Gekeken wordt hoe of wat hier aan kan worden gedaan, en of pap langzaamaan richting opname kan worden voorbereid. Of het verstandig is om dit gesprek bij pap thuis te hebben? Waarschijnlijk niet, maar we wachten af hoe het zal gaan .... Misschien staat hij dit keer wel open voor extra begeleiding of wie weet zelfs dagopvang ...

Laatst ervoer ik zelf hoe kwaad hij kan worden door bemoeienis: hij was ervan overtuigd dat hij een afspraak had bij de kapper. Had zelf het (oude) briefje met de afspraken op de koelkast geplakt. En oh wee degene die probeerde om dit briefje weg te halen! Ik mocht nog net de afgelopen afspraak doorstrepen. Omdat hij enorm gefixeerd bleef door dit briefje en werkelijk iedere dag dacht dat hij weer naar de kapper moest heb ik het op een gegeven moment weggehaald zonder dat hij het zag. En toen was het goed ...



Het idee van de uitgetrokken bel werkt ook (nog) niet zoals we ons dat hadden bedacht. Hij vindt het niet prettig dat mensen van de thuiszorg binnenkomen zonder aan te bellen. Ook belt hij me regelmatig op met de vraag wie de bel toch komt repareren ... Ik hoop dat dit een kwestie is van tijd, net als een tijdje geleden met  achtereenvolgens de auto, fiets en fornuisknoppen ... Het is allemaal voor zijn en andermans veiligheid dat deze spullen niet meer door hem kunnen worden gebruikt. Maar wat is dat lastig!

donderdag 12 juli 2012

onverlaten op pad


Telefoontje van J. van de thuiszorg op de vroege morgen. Ze zegt dat er een mail is gestuurd naar alle medewerkers. Ze wil me waarschuwen. Het lijkt erop dat er onverlaten op pad zijn die bij mensen (natuurlijk vaak oudere en hulpbehoevende alleenstaanden) met een smoes aanbellen en zo binnen proberen te komen. De smoes is dat ze zeggen van de/een thuiszorgorganisatie te zijn (degene die aanbelt draagt dan ook een witte jas) en komen voor het invullen van een enquête. Nietsvermoedenden  (waaronder vast ook mijn vader, zouden ze ooit bij hem aanbellen!) laten vervolgens deze bedriegers binnen. Wat er daarna gebeurt laat zich raden: op het moment dat de een binnen is en met de bewoner ergens gaat zitten komt ook de handlanger in actie die vervolgens de boel leeghaalt .... J. vertelde dat het één van haar cliënten al was overkomen. De goede vrouw woont maar een straat verder dan pap .... Eeks. Er moet dus direct actie worden ondernomen, voor zover dat bij pap mogelijk is. Hij wordt direct geïnstrueerd door J. en naderhand ook nog eens door mij dat hij niemand  die onbekend voor hem is binnen mag laten. En daar hebben we gelijk een probleem: pap laat iedereen binnen ... Voor dit soort boeven helpt het niet dat er een sticker bij de deurbel hangt. Even goed nadenken dus. Intussen schrijf ik een e-mail naar beide broers, en krijg gelijk een goede tip terug: de stekker van de deurbel uittrekken. Simpel maar doeltreffend! Medewerkers van de thuiszorg hebben toegang tot het sleutelkastje bij de voordeur,  anderen die bij pap op bezoek willen komen moeten hem dan maar met hun mobiele telefoon bellen op het moment dat ze bij hem voor de deur staan. Verder actiepunt is ervoor zorgen dat er geen kostbare spullen meer in huis staan. Ik leg pap uit wat ik wil doen en hij stemt hier onmiddellijk mee in. We laden zilveren schalen en schaaltjes, kandelaren, vaasjes en het bestek in mijn auto. Oef, ik vind dit best moeilijk, en hij doet dit zomaar. Volgens mij zou hij dit echt bij iedereen hebben gedaan: Wil je dit meenemen? Vind je dit mooi? Neem maar mee ..... Ik hoop dat dit afdoende is maar heb er een hard hoofd in. Iemand die kwaad wil laat zich door dit soort maatregelen niet afschrikken, die gaat over lijken .....

dinsdag 10 juli 2012

kleinschalige woonzorg (2)

Al enige tijd geleden heb ik een bericht geschreven over een kleinschalige woonzorg die gebouwd zou gaan worden in de gemeente waar pap woont, vlak bij het centrum. Ideaal voor hem en voor ons: vlakbij een prachtig park, vlakbij waar hij nu woont, vlakbij de gezellige markt, vlakbij de praktijk waar hij jarenlang heeft gewerkt. De hoop was er toen nog dat dit ideale plekje op tijd klaar zou zijn zodat pap hier zijn resterende tijd veilig zou kunnen verblijven. Best groot was mijn schok toen ik vandaag eens ging kijken naar de vorderingen op het bouwterrein: 



Volgens het allereerste bericht dat ik las over dit kleinschalige project zou de opleverdatum december 2010 zijn. Daarna werd dat eind 2011, en nu denk ik dat eind 2012 niet eens gehaald gaat worden. Jammer voor pap .... 



zondag 8 juli 2012

'n lesje voor mij

Een tijdje geleden geschreven, maar nog niet gepubliceerd:

Ik had pap geld gegeven, genoeg om èn de pedicure èn de kapper te kunnen betalen. Toen ik laatst vroeg - nadat bleek dat hij niet bij de kapper was geweest - of hij nog genoeg geld had, was ik er stellig van overtuigd dat hij het complete bedrag minus datgene wat hij aan de pedicure had betaald nog in zijn portemonnee moest hebben. Ik schrok dan ook toen bleek dat dit echt niet 't geval was: hij had nog maar € 10, nog niet eens genoeg voor de kapper ....  Omdat hij toch niet meer wist wat hij met 't geld had gedaan heb ik er maar niet al te veel aandacht aan besteed. 't Is gebeurd, 't is weg .... In het vervolg betaal ik de pedicure. Ik ben van plan om op zoek te gaan naar 'n thuiskapper, en ook die betaal ik zelf. 


Pap hoeft al een hele tijd niemand meer te betalen. Ik zorg dat zijn vaste poetshulp aan het einde van de week wordt betaald en ik reken af met de pedicure. Ik weet wanneer hij een afspraak heeft bij de kapper en kan dus zorgen dat hij daar op tijd is en dat ook zij wordt betaald. Op deze manier wordt het moeten hebben van geld in zijn portemonnee steeds zeldzamer. Toch belt pap me regelmatig op omdat hij, zoals hij zegt, hartstikke blut is, 'en dat is lullig'. Sorry voor mijn woordgebruik maar dit is letterlijk wat hij dan zegt ;-)

Hij doet soms kleine boodschapjes; ik zie dat aan dingen die in de koelkast liggen die ik niet voor hem heb gekocht. Prima, zelfstandigheid kan ik alleen maar toejuichen. Maar ik zie en lees ook in het logboek dat er dingen worden gekocht waarvan hij zegt dat hij ze nóóit meer in huis heeft ..... Bier dus ...
Tja .... Ik heb al zo vaak geprobeerd om hem uit te leggen dat hij (op last van de geriater in verband met zijn Alzheimer medicatie) geen alcohol mag drinken. Mijn broer heeft contact opgenomen met de SRV man die langs de deur komt en waar pap blijkbaar vaste klant is. Hij heeft hem gevraagd pap geen gewoon bier meer te verkopen maar alleen de alcoholvrije variant. Tja, meer kunnen we niet doen.


Laatst waren het deze flesjes, gisteren las ik in het logboek de volgende opmerking:
Er lagen 2 bierflessen in de vriezer. Ik heb ze eruit gehaald en in de koelkast gezet.
Gisteravond waren deze beide flesjes (twee andere als die op de foto, en dat weet ik heel zeker omdat het een ander merk was ;-) ) al weer leeg. Proost ....


woensdag 4 juli 2012

door één deur


Een tijdje geleden was er een gesprek bij pap thuis: 2 mensen van de thuiszorgorganisatie, pap en ik. Onder andere is afgesproken dat het inloopmoment in de namiddag komt te vervallen. Deze 10 minuten worden door pap als vervelend ervaren omdat hij rond die tijd vaak ligt te slapen. Het komt ook vaker voor dat hij 's middags op pad en dus niet thuis is. Voortaan worden deze minuten opgeteld bij de twintig die tot nog toe zijn ingepland als 'maaltijdverzorging' rond het middaguur. Hebben de dames ('t zijn echt alleen maar dames ;-) ) misschien ook tijd om samen met hem een kopje koffie of thee te drinken.

Pap heeft met enkelen van thuiszorg en WMO een zeer goede klik, maar met sommigen kan hij het minder goed vinden. In de gaten blijven houden, desnoods vragen of deze persoon kan ruilen met iemand anders. Zeker als iemand 'vast' komt is het belangrijk dat zij en pap goed met elkaar overweg kunnen. Pap belde me een aantal weken geleden dat iemand van de maaltijdverzorging niet meer hoefde te komen. Ze was, zo vond hij, totaal overbodig. Ik las in de agenda een opmerking geschreven door deze persoon: meneer was kwaad, wilde weg. Ik heb overlegd met kantoor en ben ook maar weg gegaan. Ook in het logboek staan de laatste tijd meer van dit soort opmerkingen. Het is nu tijd om contact op te nemen met kantoor. Deze week komt zij trouwens niet zag ik: ze heeft vakantie. Gelukkig voor haar, en voor pap ...

Volgens J. van de thuiszorg komt het inderdaad steeds vaker voor dat pap zich niet alles laat welgevallen of zeggen. Ligt niet altijd alleen aan hem maar ook aan de benadering door thuiszorgmedewerkers. Pap is ervan overtuigd dat hij helemaal geen hulp nodig heeft, hij vindt 't dus maar onzin dat iemand voor hem komt zorgen of koken, zoals hij 't zegt. In werkelijkheid is dit koken alleen maar het opwarmen van een maaltijd in de magnetron. En in werkelijkheid is dat zorgen en controleren echt geen overbodige luxe.

Gisteren was ik rond het middaguur bij pap. Ik keek in de magnetron en zag dat daar geen maaltijd in stond (opmerking: de bevroren maaltijd wordt 's morgens in de magnetron gezet en is dan rond de middag ontdooid). Vreemd ... er lagen namelijk wel 2 halve broden in. Ook in de koelkast stond geen maaltijd klaar. Ik heb het brood maar uit de magnetron gehaald, het was helaas al ontdooid en kon dus niet meer terug de vriezer in. De hulp die net binnenkwam was heel zeker van haar zaak: zij had 's morgens een maaltijd uit de vriezer gehaald. Jazeker: snijbonen met aardappeltjes en 'n hamburger. Even dachten we dat pap dit als tussendoortje had gegeten, maar hij had 't gewoon teruggezet in de vriezer en daarvoor in de plaats die 2  halve broden gepakt ...

Buiten zag ik dat beide vuilnisbakken - die voor GFT en die voor restafval - propvol zaten met gras. Gras in de bak gooien is niet nodig: pap heeft een grote mesthoop achter in zijn tuin waar alle gras en verder tuinafval op gegooid kunnen worden. Alleen keukenafval gaat in principe in de GFT-bak. Nu vind ik 't geen probleem dat hij die bak aanvult met gras,  het is alleen jammer dat hij dat aanvullen ook doet met de container voor restafval. Pap snapt niet waar ik 't over heb: waarom heb ik dan zoveel afvalbakken? Thuis nog maar eens geplastificeerde A4-tjes maken waarop staat ALLEEN GROENTE- EN TUINAFVAL, een met RESTAFVAL en een met ALLEEN PLASTIC AFVAL, en deze op de desbetreffende bakken plakken. Ik heb nu een 'mooi' karweitje voor hem waarmee hij weer eventjes zoet is: met de hooivork het gras uit de bak halen  :-)