donderdag 30 augustus 2012

intuïtie

Heel lang geleden had ik een ziek zoontje, mijn middelste. Hij spuugde ontzettend veel en heel vaak, maar volgens de consultatiebureau-arts was ik maar een overbezorgde moeder. Mijn kind groeide toch goed, zag er levendig uit, er was dus niets aan de hand. We lieten ons niet met een kluitje in het riet sturen en kwamen uiteindelijk in Nijmegen terecht. Mijn zoon bleek een malrotatie (--> voor wie geïnteresseerd is, klik hier voor informatie <--) te hebben en is toen snel en succesvol geopereerd op de leeftijd van 16 maanden. Duidelijk geval van intuïtie:  ik wil er niet aan denken wat er was gebeurd als ik naar de arts was blijven luisteren in plaats van naar mezelf ......

Ruim drie weken geleden schreef ik dit bericht. Ik schreef toen over de verwardheid en ook over de veranderde Alzheimer medicatie per juli. Ik heb intussen contact gehad met de apotheek, volgens hen kon de verwardheid geen verband houden met de veranderde medicatie omdat de samenstelling van de tabletten gelijk was gebleven. Maar, het blijft dan toch sudderen: wat als toch .... De opmerking van pap gisteren dat hij zo raar was in zijn hoofd was voor mij de druppel: ik moest contact opnemen met geriatrie. Dat is inmiddels gebeurd. Het blijkt dat de afgelopen weken meerdere klachten bij hen zijn binnengekomen over de Galantamine. Pap krijgt in het vervolg weer de oude en vertrouwde tabletten, hopelijk verdwijnen de klachten dan snel en zo goed als allemaal. Conclusie: mijn intuïtie heeft me wederom niet in de steek gelaten!



dinsdag 28 augustus 2012

de magische wereld van Alzheimer

Dit is de titel van een makkelijk te lezen boekje over Alzheimer met als subtitel '25 tips voor meer begrip en tevredenheid'.
Ik kreeg de vraag van een lieve oom of ik bovengenoemde boek (al)  kende. Nee, maar de titel kwam me wel erg bekend voor. Bleek dat mijn schoonvader het in zijn bezit heeft en nu heb ik het van hem te leen. Het is een klein boekje, makkelijk en vlot leesbaar. Het is van uitgeverij Spectrum, en --> hier <-- lees je meer informatie.





zaterdag 25 augustus 2012

een niet alledaagse week

Afgelopen week was allesbehalve alledaags of alleweeks.  Niet alleen omdat we op vakantie gingen en ik jarig was, maar vooral door de brief die op onze vertrekdag in de bus viel: onze oudste was aangenomen voor tandheelkunde op een universiteit ver weg, in Riga! Zo te gek, na drie keer te zijn uitgeloot in Nederland! Pff, en hoe moet dat dan gaan? Toch maar weg dus .... maar wel eerder terugkomen!
Het was een week waarin het weer in Nederland tropisch werd maar ook in Oostenrijk was het behoorlijk warm! Zo warm dat we diverse keren de bergen in vluchtten, op zoek naar aangename temperaturen.
Een week waarin we, op weg naar een prachtige bergpas, te maken kregen met autopech. Het was urenlang wachten op de Oostenrijkse equivalent van de ANWB en natuurlijk hadden we niets te drinken of eten bij ons ....
Een week waarin ik dus jarig was, en pap uiteindelijk belde, maar niet om me te feliciteren. Hij wist natuurlijk helemaal niet dat ik weg was, had me in ieder geval nog niet gemist ....
Een week waarin we besloten om de kapotte droger bij pap toch maar te laten vervangen. Taak voor mijn jongste broer, hij heeft het goed gedaan ;-)
Een week met korte nachten voor onze jongste, die volop genoten heeft van de studenteninkom.
Een week met een hele dag heel veel wassen, drogen en inpakken. Met heel veel dingen proberen te regelen.
En een week met de dag van vandaag: afscheid van oudste, op weg naar zijn nieuwe toekomst! Met daarna weer als vanouds boodschappen doen en langs pa rijden. Pap heeft me echt niet gemist, hoort de bel niet, zit gezellig voor de televisie met het geluid op behoorlijk hard. Ik laat wat foto's zien van de afgelopen week en van zijn kleinzoon die nu ergens hoog in de lucht hangt, maar verder dan 'is dat er een van jullie?' komt hij niet. Jammer. Ik maak koffie, maar gruwel als ik de vuile kopjes zie die in de kast staan. Omdat van hem de vaat niet meer in de vaatwasser mag verzin ik een smoesje: 'de vaatwasser moet een keer in de zoveel tijd lopen, anders gaat ie kapot' en dat helpt! Zoals een kleuter zijn moeder helpt zo helpt pap mij, het is niet in de vaatwasser zetten van bordjes en kopjes maar bijna gooien ... Ik stuur hem de kamer in voordat dingen sneuvelen. Hij geniet van zijn verse kop koffie en ik ruim de vaatwasser rustig in, zet 'm aan, schrijf in het logboek de opmerking of iemand het ding naderhand kan helpen uitruimen, samen met hem, en ben weer klaar om naar huis te gaan ..... of op vakantie?

zondag 19 augustus 2012

jarigen en wandelen

Gisteren was ik jarig. Hoe oud ik ben geworden? Zie dit bericht van  vorig jaar, en tel er gewoon een jaartje  bij op ;-) De hele dag klonk het 'ping': alweer een berichtje, e-mail of e-card voor mij, zó leuk! De hele dag ook heb ik gewacht op een telefoontje dat maar niet kwam. Maar om 19.00 rinkelde dan toch eindelijk mijn gsm: pap aan de lijn! Zou hij het dan toch nog weten dat ik jarig ben? Jammer maar helaas: zeg, weet jij het telefoonnummer van E.? Ik vertel hem dat ik dat nummer echt niet uit mijn hoofd weet, maar dat hij 't voor zich moet hebben, het staat namelijk op de lijst met belangrijke telefoonnummers. Ja, maar ik weet het niet meer uit mijn hoofd! Ik zeg dat dat helemaal niet erg is .... We hebben het er nog over dat het zo warm is in Nederland .... Maar waar zit jij dan nu? Ach, Oostenrijk, Duitsland of Nederland, 't is om 't even waar je zit. Maar dan wordt dit dus een dure voor mij? Ik zeg 'm dat dat wel meevalt. Nou, dag maedje! Dag pap ....

En morgen is mijn blog jarig, het is dan alweer 2 jaar geleden dat ik besloot om over pap en Alzheimer te schrijven. Resumerend kan ik zeggen dat pap toch wel erg is achteruit gegaan de afgelopen jaren, maar hij woont wel nog zelfstandig thuis. Ik verwacht alleen niet dat dit over een jaar nog zo is. We zullen wel zien ...

Onze vakantie verloopt prima: we hebben tot nog toe al een kleine wandeling gemaakt, een fijn tochtje gefietst en vandaag zijn we de hitte ontvlucht: de bergen in! Ook hier is het warm, weliswaar lang niet zo tropisch heet als in Nederland, maar het was hier vandaag ook 32 graden in het dal. Boven in de bergen was het een stuk aangenamer, toch heb ik behoorlijk peentjes gezweet, maar dat had te maken met een bergwandeling --> plots opkomende paniek --> in combinatie met hoogtevrees --> en herinnering aan een bergwandeling van 2 jaar geleden --> waarbij de paniek in combinatie met hoogtevrees nog groter waren ....

We hebben dus een grote wandeltocht gelopen, heerlijk genoten van prachtige uitzichten, koeien bewonderd en een behoorlijk aantal keren bij een berghut pauze genomen. Zie en geniet ;-)

daar achter komen we vandaan
eerste lading van heel veel koeien

vanaf hier begint de klim, naar de hut helemaal boven

en als je omkijkt is dit het uitzicht: geweldig!

boven wacht een verrassing: een prachtig meertje, met ijskoud water!

De hut! 
Maar we gingen nog hoger, de hut werd kleiner ....

en nog kleiner .... Vanaf hier ongeveer kreeg ik last. Nou ja, kreeg mijn man last van mij ;-) "Laat me met rust!"

en aan de andere kant van de berg weer omlaag

over pistes waar ook ik ooit heb geskied!

Gezellige hut met mooi terras

En ook zij had het warm!
En nu: nu even niks meer ..... alleen nog douchen en uitrusten! 

dinsdag 14 augustus 2012

op vakantie

Zo, bijna iedereen is op vakantie geweest en weer terug, of gewoon lekker thuis gebleven. En nu ben ik weer aan de beurt. Morgen ga ik samen met mijn man 10 dagen lang genieten van de bergen en gezonde buitenlucht in Oostenrijk. Da's echt mijn favoriete vakantieland! 
Maar ik kan en wil niet gaan voordat van alles is geregeld: het staat genoteerd in het logboek van de thuiszorg, nummers van mijn broers zijn bekend en er is voldoende voorraad in vriezer en ijskast. Op het laatste moment ging natuurlijk iets stuk: de droger. Nu zou iemand met een eenpersoonshuishouden best zonder droger kunnen maar in het geval van pap is dat geen goed idee. Nu kan de hulp altijd een machine inzetten op het moment dat ze begint met poetsen en die lading naderhand nog in de droger duwen zodat de was klaar is op het moment dat zij naar huis gaat. Op dit moment wordt de was opgehangen op een rekje, maar pap ziet de relatie niet meer tussen deze was die of buiten of binnen te drogen hangt en strijken of wegvouwen. Pas als de was in 'n wasmand op de keukentafel staat komt hij in actie met strijkplank en strijkijzer. Vaak neem ik was mee naar huis, maar dat komt dus nu ook 'nicht im Frage'.
Even terug naar de droger. Die ging dus helemaal stuk, en kon nog wel worden gerepareerd maar de kosten hiervoor waren dusdanig hoog dat een nieuwe droger (met garantie) gewoon beter en uiteindelijk voordeliger is. Want wie weet wanneer een volgende reparatie zich zou aandienen. Ik weet niet hoe oud dit beestje is, maar volgens mij is hij nog van ruim voor de eeuwwisseling. Broerlief gaat een goede droger zoeken op internet en zorgt er ook voor dat er iemand bij pap thuis is op het moment van levering. Kan de oude ook gelijk mee teruggegeven worden. 
En nog eens terug naar die droger. Pap snapt echt niet meer wat ik bedoel als ik zeg dat de droger stuk is. Wat bedoel je nu? Wat is een droger voor iets?
En weer even terug naar het strijken. In het logboek van de thuiszorg staat een verontrustende opmerking:

Toen ik vanmorgen binnenkwam was het strijkijzer ingestoken. 
Ding was heet. De heer kon me niet vertellen wanneer hij het had ingestoken. 

Met andere woorden: zéér gevaarlijke situatie! De dames van de thuiszorg trekken nu ook vaker de waterkoker uit omdat pap niet meer weet hoe dit ding te gebruiken en het vervolgens zonder water erin aanzet. Ook gevaarlijk. 
Het wordt hoogste tijd dat pap gaat verhuizen .....

maandag 13 augustus 2012

van alles kwijt

Diverse keren telefoontjes gehad omdat pap weer van alles kwijt is en niet meer kan vinden. Echt niet, ik heb 't niet weggelegd, 't is gewoon verdwenen of iemand anders .... Tuurlijk pap, niet jij maar de buitenwereld ;-) Zo waren achtereenvolgens de portemonnee met sleutelbos (verbonden door een ketting, dus altijd samen kwijt), sleuteltje van het extra slot op de keukendeur en de herinneringen aan fijne dingen die hij de laatste dagen en weken heeft meegemaakt, kwijt. Vanmorgen dus sleutelbos en portemonnee, maar toen ik bij hem kwam had hij ze weer in z'n broekzak. Wie ze waar heeft gevonden is niet duidelijk. Is ook niet erg, ben blij dat alles weer terecht is! Kleine sleuteltje van het extra slot lag in een keukenlade. Ik heb 't nu ook maar aan zijn sleutelbos gehangen. Als hij me belt dat het kwijt is kan ik tenminste vertellen waar het zou moeten zijn. En die herinneringen, ach, da's triest .... Maar het is op het moment dat hij iets beleeft wel leuk en gezellig! Zo is hij vrijdag met zijn vriendin op stap geweest, het Zuid-Limburgse landschap in, langs plekken waar hij vroeger heeft gewoond en waar hij veel is geweest. Leuk en knap van haar dat ze hem de hele middag mee op sleeptouw heeft genomen! Maar jammer dat hij het niet meer à la minuut weet als je hem er naar vraagt. Wel weet hij het weer als hij een foto van vroeger ziet, en daarover gaat vertellen. Dan weet hij ook weer dat hij daar pas nog is geweest, met vriendin E. 

woensdag 8 augustus 2012

sport en televisie

Televisie staat bij pap zo goed als de hele dag aan. Soms zit hij te kijken, maar vaak ook niet. En als hij kijkt is het nog maar de vraag of dit bewust gebeurt. Het ligt ook aan het programma dat op staat als hij de televisie aanzet. (klik --> hier <-- om te zien hoe dat aan- en uitzetten vaak wordt gedaan), maar het maakt eigenlijk niet uit of het een tekenfilm is, het nieuws of een documentaire. Veranderen van zender doet hij niet of nauwelijks, in ieder geval niet bewust. Geluid harder of zachter zetten ook niet. Vanmorgen zag ik dat de herhaling van het programma Sportzomer van gisteravond opstond. We keken samen naar de fantastische finale van Epke Zonderland. Heerlijk! Maar pap wist niet wie dit was en of dit nu was, of gisteren of vorig jaar. Is dat nu? Echt waar? Olympische Spelen? Goh, wist ik niet! Gisteren kwam de Eneco ploegentijdrit zowat bij hem langs de voordeur. Toen ik hem 's morgens belde om te zeggen dat ik de stad niet binnenkwam omdat diverse (hoofd)wegen al vroeg waren afgesloten in verband met dit evenement en dus niet naar hem kon komen wist hij natuurlijk van niets: Wielrennen .... hier? Daar heeft me niemand iets over verteld! En waar komen ze langs, die straat ken ik niet .... Ik weet dus niet of hij überhaupt is gaan kijken, maar kan me zo voorstellen dat hij toch iets van geluid van bijvoorbeeld de laagvliegende helikopters moet hebben gehoord, of niet natuurlijk. Veel plekken in de stad waren niet of nauwelijks bereikbaar, en dat al vanaf 's morgens een uur of 9. Toch wel vervelend: de middagmaaltijd werd uren later bereid (Is niet erg, ik eet wel een boterham) en ook de blisterverpakking met medicijnen kon niet op de normale tijd worden bezorgd. Nu was het voor pap geen probleem, hij heeft zich goed geamuseerd (vraag me niet wat hij de hele dag heeft gedaan in zijn eentje ....) maar ik kan me zo voorstellen dat dit voor velen vervelend is (geweest). En wat ik de hele dag van gisteren heb gedaan? 's Morgens via flinke omwegen naar een afspraak in het ziekenhuis gereden, en daarna eens zolang over de terugreis gedaan. 's Middags gaan kijken naar een gedeelte van eerdergenoemde Eneco tijdrit die door ons eigen dorpje kwam, en toen vlug naar huis om de rest hiervan op de televisie te bekijken :-) Genoten van de beelden die werden uitgezonden vanuit de helikopter: wat wonen we toch mooi! En uiteraard daarna nog héél erg genoten van het Olympische turnen!

Euh, ik weet niet welke ploeg dit is, ik geloof dat het de latere winnaars van de etappe waren ....

maandag 6 augustus 2012

briefjes

We hebben een week achter de rug waarin pap regelmatig  lichtelijk verward was. Verward als in: niet weten waar hij is, niet weten wat zijn (t)huis is, mam zoeken, niet meer weten dat zij al ruim elf jaar dood is, denken dat hij nog actief is als dierenarts. Best vervelend voor hem en voor degenen die hij aanhoudend belt. De laatste weken ben ik telkens de klos aangezien mijn beide broers op vakantie zijn en dus niet te bereiken op hun thuistelefoon. 

Er liggen op briefjes op diverse plekken in huis:

21.00 naar bed: Cas!!
Beneden deur is nog open 

Dat gebeurt helaas ook steeds vaker, dat hij vergeet deuren af te sluiten. Ik kan nog eens vragen of de thuiszorg wil controleren bij het laatste bezoek van de dag, maar dit is geen garantie. Vaak komen zij vrij vroeg in de avond en opent pap net zo lief de deur weer nadat zij 'm hebben afgesloten.

Ben te voet naar huis
Bovenstaand briefje is een van de velen. Dit is van afgelopen vrijdag. Thuiszorg belde: pap was er niet. Hij had me net van te voren gebeld dat hij klaar was met werken op de praktijk. Ik was bang dat hij ergens verward rondliep. Toen we gingen kijken was hij gelukkig weer thuis. Dit (nieuwe) briefje lag op tafel. Toch wel handig dat hij opschrijft wat hij gaat doen .... Ik kon nu zelf het scenario bedenken: hij was klaar met werken, had mij gebeld, is toen weg gegaan van zijn 'praktijk', heeft rondje gelopen, en is vervolgens 'thuis' aangekomen. Gek dat hij dan een en hetzelfde huis de ene keer ziet als praktijk en even later als thuis. Afgelopen zaterdag ben ik 's avonds om 23.00 nog bij hem langs geweest. Omdat ik bang was dat hij wederom zou gaan zoeken en dwalen (hij was mijn moeder aan het zoeken en de weg helemaal kwijt ....) heb ik hem voor het eerst in lange tijd weer eens een tabletje Haldol verstrekt.

En dan begin je weer na te denken over waar zo'n verwardheid vandaan komt. Hij is niet ziek, heeft geen koorts. Er is naar mijn weten geen ontsteking van een wondje. Volgens mij heeft hij geen blaasontsteking (zeker weten doe ik dit pas als ik een plasje naar de huisarts breng natuurlijk). Wat zou kunnen is dat hij te weinig vocht binnenkrijgt. Naarmate zijn geheugen slechter wordt en hij meer vergeet, wordt ook vaak het eten maar vooral het drinken vergeten! En 't was natuurlijk behoorlijk warm de afgelopen week. In tegenstelling tot de hoeveelheid eten  heb ik niet altijd zicht op wat hij drinkt. Telkens als ik bij hem krijgt hij nu een groot glas water en ook als ik bel krijgt hij van mij de opdracht om te drinken. Hij zegt natuurlijk altijd dat hij dit ook doet of zal doen .... 

Ik zag in de zorgmap van de thuiszorg een bijsluiter van de apotheek. Hierin stond dat de Alzheimer medicatie is veranderd. Reminyl heet nu niet langer Reminyl (merknaam) maar Galantamine (merkloos). Volgens de bijsluiter zijn alleen naam en kleur van de tabletjes veranderd maar niet de samenstelling. Ook iets om in de gaten te blijven houden; wellicht heeft er toch een (kleine) wijziging in samenstelling plaatsgevonden? Als de verwardheid blijft aanhouden zal ik contact opnemen met geriatrie.




donderdag 2 augustus 2012

halfvol of halfleeg

Mijn glas is zo goed als altijd halfvol. Ik kan veel hebben en ben best geduldig. Maar soms gaat het wat minder, dan pieker ik me suf over dingen die niet helemaal gaan zoals ze moeten gaan. De laatste tijd maak ik me wat zorgen over 2 van mijn zonen die willen gaan studeren maar nog altijd niet weten wat en waar omdat ze moeten wachten op een na-loting of plaatsing. Kan het niet helpen, van zoiets ga ik dus stressen. En als pap dan ook nog eens een beetje de weg kwijt is door weet ik wat voor oorzaak ..... 

Hij heeft nu al een aantal keren de vuilniszak met plastic afval bij de buurman op de oprit gelegd, omdat hij denkt dat het afval van die goede man is. Even zoveel keren zet ik de zak terug op de plek bij de vuilnisbakken. Vandaag dus weer. Ik ben een beetje kortaf: dit is van jou, en nu staan laten! Zielig is het, hij snapt 't gewoon niet, en dan mopper ik ook nog eens. De dag voordat bij ons afval wordt opgehaald neem ik 'm wel mee naar mijn huis, eerder niet. 

Er ligt een overlijdensbrief op tafel, van een neef van mijn moeder. De begrafenis is vandaag, maar ik zie de brief vandaag pas liggen. We gaan er dus niet heen. Wel schrijf ik een kaartje, en pap zet zijn naam erop. Kende ik die man? Heb ik een brief gekregen? Wanneer is die begrafenis? Gaan we erheen? Wie is dat dan?

Hij belt me op: ik ben klaar met strijken, heb je nog iets voor me? Als ik dan vervolgens zeg dat hij nu de voortuin kan gaan schoffelen vraagt hij me of ik wel helemaal goed bij mijn hoofd ben. Daar ben ik niet voor geboren, voor schoffelen! Volgens mij weet hij niet eens meer wat een schoffel is ..... 

Weer telefoon: Ik ben klaar op de praktijk. Patiënten zijn behandeld. Heb je verder nog iets voor me te doen? Ik zeg hem dat hij vanmiddag vrijaf heeft, en dat er geen patiënten meer komen. Hij mag uitrusten, de hele middag! Ja, dat ga ik ook doen! Maar wat als er nog patiënten komen? Nou, dan worden die door een van de andere dierenartsen opgevangen. Da's een geruststellende gedachte!

TOP-zorg is goedgekeurd! Zo gauw de betreffende persoon terug is van vakantie (over een week of 2) wordt contact met me opgenomen voor een afspraak. Hoe vaak en hoelang zorg zal worden ingezet is nog niet bekend. Dit hangt af van de situatie. Er zit schot in de zaak, gelukkig!