zondag 28 oktober 2012

afval enzovoorts

Afgelopen vrijdag had Mien - pap's vaste hulp - het me al toegefluisterd: je pa is weer aan 't rommelen met het afval ... Vandaag had ik pas de moed om buiten te gaan kijken wat hij nu weer had uitgespookt. Ik zie een lege GFT bak, blad en takjes liggen ernaast, dat gooi ik er dus in. Verder een plastic zak vol kranten, die gaat mee naar binnen. Ik flikker gooi ze fijn in de doos met oud papier die binnen in de bijkeuken staat. Verder staan er 'n aantal propvolle zakken voor plastic afval waar van alles in zit, maar helaas niet alleen verpakkingsmateriaal. Ik heb geen zin om afval te gaan sorteren en schud ze leeg in de afvalcontainer. Ik vraag pap of hij alsjeblieft niet meer wil rommelen met afval. Ik heb geen zin om van dit opruimen een gewoonte te maken. Hij is hartstikke onschuldig zegt hij, als een pasgeboren baby. Volgens hem gooit Jan en Alleman afval bij hem in de bakken. Tja, en dat haalt hij er misschien weer uit, of niet, want dat weet hij eigenlijk niet meer ....  Ik weet dat niemand anders bij hem achterom komt om afval in de bak(ken) te gooien maar hem dat zeggen is zinloos. Donderdagochtend wordt de bak geleegd, even duimen dat alles er tot die dag fijn in blijft zitten.

zaterdag 27 oktober 2012

blog

Vandaag heb ik mijn blog een beetje opgeschoond. Ik leg voortaan weer wat meer de nadruk op het gebeuren rondom Alzheimer. De blogs die ik iedere dag volg hebben hier eigenlijk niet veel mee te maken. Ik blijf ze wel gewoon trouw lezen maar ze staan niet meer apart vermeld in het linkerrijtje van mijn blog. Alleen blogs die direct of indirect te maken hebben met Alzheimer staan nog apart vermeld in mijn leeslijst.

donderdag 25 oktober 2012

eindelijk!

Hè, hè, eindelijk, eindelijk heb ik je aan de telefoon. Ik wilde je stem horen, mag dat?
Tuurlijk pap, natuurlijk mag dat! Ik zag inderdaad op onze thuistelefoon dat ik gisteren een fiks aantal keren gebeld ben door hem, maar ik was de hele dag niet thuis, en dan kan ik moeilijk de telefoon beantwoorden. Normaal belt hij me dan altijd op mijn mobiele telefoon maar gisteren dus niet. Het was een behoorlijk drukke dag voor me, met gelukkig een leuke en ontspannende afsluiting. Ik ging met een vriendin naar de voorstelling 'Zadelpijn 2: het verwende nest'. Heel leuk, 'n aanrader, en ook zonder dat ik het boek gelezen had was het goed te volgen. Toen ik na de voorstelling thuiskwam was het te laat om pap nog te bellen. Vanmorgen ben ik vrijwillig gaan werken en daarna is het me ontschoten.
Ik wilde je eventjes laten weten dat ik een zware ochtend heb gehad. Ik ben koffie wezen drinken bij die oudjes ..... Vandaag was dus weer 'n dag dat hij met F. van TOP-zorg naar de dagbehanding is geweest. Hij vindt 't dus echt drie keer niks. Vanmiddag belde F. me al. Ze was pap vanmorgen gaan ophalen en hij had al direct tegen haar gezegd dat het de laatste keer zou zijn dat hij er naartoe ging. Typisch toch hoe het brein werkt: korte kortetermijngeheugen is 'nul' en deze dingen, die blijkbaar erg ingrijpend zijn voor hem, onthoudt hij! F. neemt hem volgende week mee naar een andere dagbegeleiding. Misschien is hij toch nog 'goed genoeg' hiervoor (het is eigenlijk niet bedoeld voor mensen met Alzheimer ....) en voelt hij zich hier wel thuis .... Ik hoop het! Wordt ook vervolgd ...

dinsdag 23 oktober 2012

'n gewone dinsdag

Vandaag was weer 'n gewone dinsdag. De dag na de maandag, de dag dat ik 'vrij' ben en pap van mezelf niet hoef te bezoeken. Nu zit ik de laatste tijd in 'n soort van tweestrijd op die maandagen: niet gaan, omdat het maandag is of wel gaan, omdat pap - nu zijn vriendin (tijdelijk) niet mee wandelt - niet mee wil wandelen met het wandelgroepje. Gisteren had ik geen keuze: ik voelde me niet lekker en was de hele dag niet van de bank af te branden. Ik bleef dus thuis. Als ik pap aan de telefoon heb (een van de vele telefoontjes die dag ...) en vraag of hij 's middags is gaan wandelen met de groep beantwoordt hij bevestigend en zeer stellig met "Ja!" maar ik denk dat het een "nee" was omdat zijn telefoontje te vroeg in de middag is. Hij is in ieder geval niet met de groep meegegaan, maar heeft 's morgens zelf een rondje gelopen. Ach, zolang hij de weg naar huis weet is dat geen probleem ....
Vandaag ging ik weer met boodschappen naar hem toe, niet te veel en niet te weinig. Ik had eergisteren al van alles voor hem gekocht, voor vandaag alleen (weer) bananen :-), 2 pakjes brood, een pot haringen en wat boterhamvlees. Er liggen nog voldoende diepvriesmaaltijden in de vriezer, volgens mij is pap een beetje uitgegeten op het assortiment van (afwisselend) AH, Jumbo en Plus ... Toch nog maar eens kijken of we niet maaltijden gaan bestellen bij Apetito, daar heb ik een tijd geleden ook al eens naar gekeken, maar het probleem was toen de bezorging en de bewaring van de maaltijden, omdat ze bij mijn jongste broer geleverd moeten worden. Het bewaren zou geen probleem moeten zijn omdat hij nu de vriezer van pap heeft. Nu nog kijken naar de tijden van bezorging ... Wordt vervolgd ...

zondag 21 oktober 2012

boodschappen op zondag

Als ik bij pap kom wil hij net de deur uit gaan, lekker wandelen. Het is vandaag ook heerlijk weer daarvoor. Pap heeft een paraplu in zijn handen die hij mee wil nemen. Maar dat vind ik niet nodig. Ja maar, daarmee loop ik lekker, zegt pap. Ik raad hem aan om dan een wandelstok mee te nemen, dat staat ook nog eens chiquer. Hij vindt het een prima idee. Maar eerst moeten de door mij meegenomen boodschappen op de juiste plekken worden gelegd: nee pap, bananen hoeven niet in de vriezer, en ook niet in de ijskast ;-) Nog voor we alles op de plek hebben liggen is de eerste banaan al op, daar is hij zo ontzettend dol op! 
Het is trouwens erg frisjes in huis. Volgens de thermostaat is de verwarming uit, en dus ik stuur ik mijn broer een sms met de vraag of hij nog eens heeft gekeken naar de waterdruk. Ook al is het nu lekker weer, vanavond is 't te koud om zonder verwarming te zitten. Ik hoop dat hij vanavond nog eventjes gaat kijken ...

donderdag 18 oktober 2012

iets anders

Las gisteren hier een mooi gebaar en dat zette me aan het denken. Denken aan 'mijn' link tussen Alzheimer en MS. Het eerste is mede de reden waarom ik nu al ruim 500 berichten lang mijn blog schrijf. Het tweede is al járen deel van mijn leven, helaas. Gelukkig wel in een zeer milde vorm, maar dat weet je nooit als je de diagnose krijgt. Het blijft levenslang als een zwaard van Damocles boven je hangen. En da's bij mij al ruim 25 jaar. Iemand die me pas kent of niet goed kent weet het niet en ziet het niet. Hoeft ook niet, ik loop er niet mee te koop. Voor de meesten is MS synoniem aan rolstoel, maar gelukkig is dat niet altijd zo. In zeldzame gevallen niet. En dat ben ik, een zeldzaam geval ;-) Normaal schrijf en praat ik er dus niet of nauwelijks over, maar nu even wel, ik heb er genoeg over nagedacht om dit blogbericht aan te wijden.
De volgende link met MS is mijn moeder. Zij had ook MS. Zij was niet zo gelukkig, haar lijden was groot en zwaar. Ik zie haar nog liggen op haar bed voor het raam. Da's ook zo ongeveer de enige herinnering die mijn kinderen aan haar hebben: oma die altijd in het speciale bed voor het raam in de woonkamer lag. Mijn vader heeft haar jarenlang en tot aan haar dood thuis verzorgd. Gelukkig niet alleen maar met behulp van velen van de thuiszorg. Een heel zware beproeving maar ik heb hem nooit horen klagen. Ik heb nog een familielid met MS, ook hem heeft het lot zwaar getroffen. Ik zie hem niet vaak, lees wel zijn FaceBook berichten en ben in gedachten bij hem. 
Ik schrijf dit dus om steun te vragen voor Francine van de blog 'Stukje bij beetje' maar vooral voor de Stichting MS Research. Francine vraagt niet veel: ze is tevreden met iedere euro van iedere bloglezer voor Stichting MS Research. Ik zou graag iets meer willen zien ;-) Ik wil Stichting MS Research op deze manier helpen op weg naar genezing voor 'ons' MS patiënten.

woensdag 17 oktober 2012

zorgtraject

Gisteren telefoontje gekregen van de zorgtrajectbegeleider: hij wilde weten hoe een en ander ging en liep. Hij doelde hiermee onder andere op het gesprek dat we bijna een half jaar geleden hadden en waarbij de mogelijke inzet van TOP-zorg is besproken. Ik heb hem geïnformeerd over het aantal keren dat pap inmiddels bij de dagbehandeling is gaan kijken, verder is afgesproken dat we contact houden.

Pap heeft voortdurend andere spulletjes bij zich of op tafel liggen, een teken dat hij voortdurend op zoek is naar '?' Zo ligt nu dit gezangboek op de keukentafel met een geel briefje erop:

'Liefdevol meegenomen vanuit de broederskapel!
 In de kapel dacht ik:
 der Herr ist mit dir und du gehst mit mir!'

:-)

zaterdag 13 oktober 2012

stil

Ik las vanmorgen dat Anne van de blog les choses de la vie is overleden. Het was al een tijdje stil op haar blog, ze reageerde ook al een tijdje niet meer hier, en nu blijft het stil .... Ik wens haar man Eddy en haar verdere familie veel sterkte!

vrijdag 12 oktober 2012

te snel en afval

Pap gaat aanstaande dinsdagmiddag toch nog een keer naar de dagbehandeling waar hij nu 'al' twee keer is gaan kijken/proberen. En hij wordt daarna weer fijn thuisgebracht door F. (TOP-zorg), en niet door het busje ;-) Het overal kijken en (uit)proberen is een proces wat langzamer gaat en moet gaan dan ik denk .... ik ben dus te snel ..... het moet allemaal veel langzamer .... 
Dat bleek gisteravond ook weer. Ik wist dat de afvalcontainer hartstikke vol zat en dus aan de straatrand gezet moest worden. Ik weet ook dat mijn broer, die dit normaal altijd doet, heel veel (lees: te veel) aan zijn hoofd heeft en dus besloot ik om pap telefonisch te instrueren: pap, de bak voor het GFT, je weet wel, de bak met de groene deksel, die moet aan de straatrand worden gezet. Dan wordt die morgenvroeg geleegd. Maar hoe vaak ik het ook probeerde uit te leggen, pap snapte echt niet wat ik bedoelde. En dan weet je weer dat het allemaal niet goed gaat, en veel langzamer en duidelijker moet worden uitgelegd. Maar dat (beeldend) uitleggen kan wel als je oog-in-oog met hem staat maar niet door de telefoon. Ik was te moe om nog naar hem toe te rijden om het samen met hem te regelen: kijk pap, die bak, die zetten we nu aan de straat. Dus schreef ik mijn broer een sms om hem eraan te herinneren. Vanmorgen kreeg ik een sms van hem terug: bak staat aan de straat. Ik ging later die ochtend nog langs met boodschappen en zag dat de bak weer terug op z'n plekje stond. Gelukkig helemaal leeg. En pap? Geen idee had die lieve man waar ik het over had .....

dinsdag 9 oktober 2012

maandag

Mijn berichten zijn niet meer wat ze waren: ik heb ruzie met mijn op z'n laatste benen lopende laptop en ik kan maar niet wennen aan het schrijven van stukjes op de i-pad ...
Gistermorgen is pap weer met F. naar de dagbehandeling geweest, dit keer is hij er ook blijven eten. Hoe hij 't vond? Nou, hij was er niet echt kapot van, alhoewel hij volgens F. wel actief heeft meegedaan aan diverse activiteiten. En hoe het eten hem smaakte? Hij beweert dat zijn eigen kookkunsten vele malen beter zijn :-)
F. had hem op tijd thuis afgezet zodat hij 's middags gewoon mee kon gaan wandelen. Maar hij had geen zin, zei hij tegen haar, hij was te moe. Toen 'n kwartiertje later iemand van het wandelgroepje aanbelde stond hij toch fijn klaar :-) maar toen bleek dat zijn vriendin niet mee ging is hij alsnog thuis gebleven.
Volgende week gaat F. met hem naar een ander verzorgingshuis, dit keer alleen 's middags. De bedoeling is dan dat hij met de taxibus terug naar huis wordt gebracht. Ben benieuwd wat hij daarvan vindt. Maar het is echt niet zo eenvoudig allemaal, er zal nog heel wat water door de Maas stromen voordat hij 'vast' op zijn plek zit. Wordt vervolgd ....

zaterdag 6 oktober 2012

vergeten?

Zou pap zijn vriendin al zijn vergeten nu ze niet meer op zijn telefoonlijst staat en hij haar al ruim een week niet meer heeft kunnen bellen? Vorige week miste hij haar naam en telefoonnummer, ze stonden niet meer op zijn telefoonlijst. Ook belde hij me om de haverklap om te vragen waar ze toch was en hoe hij haar kon bereiken. Nu niet meer. Ik zie ook geen briefjes meer liggen met haar naam erop. Zou hij haar nu 'kwijt' zijn? Mijn schoonouders zijn vanmiddag bij haar op bezoek geweest om haar te condoleren met het verlies van haar dochter. Ze zei dat ze blij was dat pap haar niet meer constant belt, ze kan het echt niet verdragen op dit moment. Maandag is weer wandelclubje-dag, waarschijnlijk gaat ze dan als vanouds weer mee wandelen. Het zou goed zijn als afleiding. Ik ben benieuwd hoe pap dan reageert ...


Pap is een verzamelaar: op tafel liggen dit keer twee oude (lees)brillen, een oud hoesje en een schoolfotootje van heel lang geleden. De brillen blijven hem intrigeren: hij kan er niet goed door kijken .... Ik leg ze veilig weg, stel je voor hij struikelt over een matje of verstapt zich als hij zo'n bril met glazen in verkeerde sterkte op zijn neus heeft staan.
Uit de kelder haal ik twee volle dozen met oud papier. Gek genoeg heb ik ze niet eerder zien staan. Het zijn onder andere kranten uit juni en juli van dit jaar.  Ik stop ze in een krat die in de bijkeuken klaar staat om binnenkort weer aan de straatkant te worden gezet. Ik zei het al, het is en blijft een verzamelaar die pap .... 

donderdag 4 oktober 2012

TOP-zorg

Inmiddels is F. (verpleegkundige TOP-zorg) een aantal keren bij pap thuis geweest. De eerste keer, bij de kennismaking, was ik erbij. De keren daarna niet: zij moet een vertrouwensband met hem opbouwen en daar hoef ik niet bij te zijn. Vandaag is ze voor het eerst met hem naar een verzorgingshuis in de buurt geweest. Ze hebben er koffie gedronken en pap heeft deelgenomen aan de geheugentraining van de groep. Volgens F. ging het erg goed en had pap een leuk contact gehad met een heer die er ook was. Afgesproken is dat ze aanstaande maandag weer met pap ernaartoe gaat, en dan blijven ze ook (warm) eten. Die heer waar pap vandaag een leuke klik mee had is er dan ook weer. Als dit eens het begin zou kunnen zijn van regelmatige dagbehandeling .... duimen dus dat het goed gaat!!



dinsdag 2 oktober 2012

telefoonlijst

Pap was ervan overtuigd dat hij met pensioen was gestuurd door zijn collega's: 'ze hebben me mijn telefoonlijst weggenomen, en nu kan ik niets meer. Ze hebben me blijkbaar niet meer nodig ... ' Blij als een kind was hij toen ik hem de nieuwe lijst liet zien, en deze ophing op de vertrouwde plek bij de telefoon. De lijst hangt er inmiddels een aantal dagen, het is hem niet eens opgevallen dat de naam van E., zijn vriendin, er niet meer opstaat. Ik heb 'm bewust weggelaten, ik vraag ook maar niet of hij haar nog heeft gebeld, ik zou hem maar op gedachten brengen. Wie weet heeft hij echt niet meer gebeld en is het 'uit het oog uit het hart'. Toch wel triest ..... Omdat ze voorlopig met niemand contact wil kan ik het haar ook niet vragen.
Als ik bezig ben met dit bericht te schrijven gaat mijn telefoon: pap. Pas voor de eerste keer vandaag trouwens. Hij kan E. nergens bereiken, zegt hij .... Ik vertel hem weer over het hoe en het waarom. Dat maakt hem verdrietig, zegt hij. Of ik soms weet waar ze woont? Ook dat weet hij niet meer, terwijl het maar 1 straat bij hem vandaan is .... Hij wil haar een briefje schrijven, zegt hij, omdat ze al zo lang een goede vriendin is, al vanaf dat hij in Utrecht studeerde .... Oeps, zijn beleving van hun relatie strookt niet met de werkelijkheid. Toen, meer dan vijftig jaar geleden, kende hij haar echt nog niet. Ik beloof hem dat ik ervoor zal zorgen dat zijn brief op de juiste plek komt.