donderdag 29 november 2012

nooit meer ...

Ik ben op weg naar mijn (vrijwilligers)werk als de telefoon gaat: pap. Ik rij naar een parkeerhaven en neem de telefoon op: "zeg maedje, ik wil even zeggen dat ik niet meer naar die bijeenkomst ga. Ik heb vorige week duidelijk laten merken dat ik het niet leuk vind. Ik wil niet meer tussen die oude mensen zitten, ik hoor daar niet thuis ...." Chips, ik ben perplex. Maar ook eigenlijk niet: dit was te verwachten. Pap met zijn heldere momenten. Ik zeg dat ik vind dat hij wel moet gaan omdat dit nu eenmaal is afgesproken en omdat hij mij heeft verteld dat het zo leuk was. "Ha, nee, dat heb ik NOOIT gezegd, en ik doe wat ik wil, ik ga dus niet. Punt uit." Het is niet handig praten zo, ik merk dat ik boos word en ook verdrietig omdat ik zó blij was dat hij met plezier naar de dagbehandeling ging. Ik bel mijn 'werk' af en rij richting pap. Een half uurtje later sta ik bij hem voor de deur. Hij is er niet! Zou hij dan toch weg zijn? Maar nee, hij was een rondje wandelen en is helemaal niet verbaasd dat ik in zijn keuken sta! "Ha maedje, wat leuk dat jij er bent!" Ik mopper op hem en merk dat ik steeds bozer word. Dat is pap niet van mij gewend, maar hij is stellig: "nee, daar krijg je me niet meer naar toe!"
Ik rij naar huis: boos, verdrietig en gefrustreerd. Wat nu? Diverse telefoontjes later besluit ik om boosheid, verdriet en frustratie te gebruiken in mijn tuin, ik ga flink blad vegen:



Ik ben alle blad en frustratie kwijt als ik telefoon krijg van E. van de dagbehandeling. Ze vertelt me dat ze pap heeft opgehaald.  "Laat dit maar aan ons over, wij weten hoe hiermee om te gaan. Je vader is fijn met me mee gereden, zonder mopperen". Ha, fijn!

woensdag 28 november 2012

medicatie

Deze opmerking kreeg ik laatst:

Ik heb even teruggelezen op je Blog en verbaas me erover dat je vader na 6 jaar nog zo goed is en 
zelfstandig woont. Je schrijft in 2010 ergens dat je vindt dat het medicijn Reminyl aanslaat bij jouw vader, hoe hebben jullie dat gemerkt, of is het "gemeten" door de arts? Nu weet ik wel dat maar 10% van de mensen baat hebben bij het medicijn, maar ik ben toch benieuwd.


Het is inderdaad best verbazingwekkend dat pap na al die jaren nog (enigszins) zelfstandig woont. We (geriatrie en ik) denken dat het komt door de Reminyl, maar dit is niet te controleren of meten. Misschien wel als er zo'n 6 jaar geleden een 'double blind' onderzoek zou zijn gestart met een (of meerdere vergelijkbare) personen die geen Reminyl maar een placebo kregen om NU de verschillen tussen beiden te kunnen vergelijken. Maar dat is/was onmogelijk. We gaan er dus vanuit dat pap geluk heeft gehad dat hij a. deze medicatie op tijd heeft gekregen, b. deze medicatie (met nogal wat bijwerkingen) al die tijd heeft kunnen verdragen, c. deze medicatie nog altijd krijgt en d. waarschijnlijk een ietwat mildere vorm van Alzheimer heeft? Vrijdagmiddag is weer een consult bij geriatrie. Ik zal dit nog eens aankaarten.

maandag 26 november 2012

blogaward

Een tijdje geleden heb ik mijn blog zo'n beetje 'opgeruimd'. Ik heb toen blijkbaar ook de mededeling verwijderd dat ik een zogenaamde blog-award-vrije-blog heb. De blog wordt veel gelezen en gewaardeerd maar daar hoef ik geen speciale oorkonde(s) voor te krijgen. Afgelopen zaterdag kreeg ik een award van Marianne. Ik heb haar bedankt en gezegd dat ik even moest nadenken over het 'hoe'. Maar ik blijf bij mijn standpunt: ook al staat het niet meer apart vermeld, ik doe niet mee met blogawards. 

vrijdag 23 november 2012

twintig over vier en nog een blog

Om twintig over vier ging voor de eerste keer de telefoon. Gistermiddag. Pap, om me te zeggen dat hij weer thuis was. Hij had een leuke dag gehad. Als een moeder aan haar kind vraag ik wat hij zoal heeft gedaan op de dagbehandeling: "nou, het was een vergadering van de dierenartsen. Nascholing, heel interessant.  Leuke collega's". Oh, leuk, zeg ik en *chips* denk ik. Hij kan de belevingen van deze dag helemaal niet plaatsen. Nog geen vijf minuten later gaat weer de telefoon. Alweer pap: "ik ben weer thuis!". Dit keer is hij een dag of 2 of drie - dat weet hij niet meer - weggeweest. Zegt hij. Het was heel interessant. Fijne mensen ontmoet. Alhoewel ik weet dat ik dit niet zou moeten doen kan ik het toch niet laten. Ik zeg hem dat dit nu de tweede keer is dat hij me belt in nog geen vijf minuten tijd. "Dat kan niet .... ik ben toch pas binnen?" Die namiddag belt hij mij, en volgens mij iedereen op zijn telefoonlijst, nog een aantal keren. Hij is niet echt verward maar duidelijk onder de indruk en lichtelijk in de war van die hele dag samen met anderen. Van de hele dag praten, luisteren en samen zijn. Vroeger waren mijn kinderen ook moe van een ochtend intensief spelen op de peuterspeelzaal, is dit te vergelijken vraag ik me af?
Vanmorgen stond in onze regionale krant een heel stuk over een boek, geschreven door Femmie van Santen over haar moeder met Alzheimer. Het boek heet 'dag mama'. Dit is de link naar haar (klik -->) blog en de (klik -->) boekbeschrijving. Ik heb het nog niet gelezen maar ga dat zeer zeker wel doen! Haar blog staat nu ook links vermeld in leeslijst met blogs over (onder andere) Alzheimer.


donderdag 22 november 2012

nieuwe veters

Heel tijdje geleden al - oeps,  ik schaam me een beetje ... - had pap me zijn zwarte schoenen laten zien waarvoor hij heel hoognodig nieuwe veters wilde hebben. Ik beloofde om hem deze te bezorgen. Om dit vervolgens weer te vergeten. Tot vanmorgen als pap me belt om te vragen of ik voor hem nieuwe veters wil kopen als ik de volgende keer de stad in ga. Ik zeg eerlijk dat ik dat wel van plan was maar dat ik het ook glad vergeten ben. "Gelukkig, dan ben ik de enige niet die zulke dingen vergeet", zegt hij. Hij zegt dat hij zwarte en bruine veters nodig heeft. Ze staan nu op mijn lijstje: zwarte en bruine veters.
Vandaag is de eerste keer dat hij zonder F. van Top-Zorg naar de dagbehandeling gaat. Omdat ik bang ben dat hij aan de wandel gaat en dus niet thuis is als hij wordt opgehaald zeg ik dat ik zo meteen nog even langs kom: "niet weglopen hè?" Nee, hij belooft om thuis te blijven. Nog geen kwartier later sta ik bij hem voor gesloten deur: hij is weg! Gelukkig niet aan de wandel maar netjes opgehaald door de mensen van de dagbehandeling. Nu kan ik fijn even opruimen en weggooien zonder dat iemand me op mijn vingers kijkt ;-) Ik controleer meteen de ijskast, kleine vriezer en het voorraadkastje, zo weet ik wat ik morgen aan boodschappen moet meenemen. Alhoewel dat nooit een verrassing is: brood, bananen, tomaatjes, broodbeleg en boter. Eergisteren aangevuld, nu weer zo goed als op. Alleen de diepvriesmaaltijden staan er nog bijna allemaal. Hij eet dus amper 'warm' de laatste tijd. Het stond ook inderdaad in de klapper van de thuiszorg dat pap vaak geen warme maaltijd wil omdat hij geen honger heeft (lees: omdat hij net weer een aantal boterhammen heeft gegeten ... ). Hij is weer volop aan het brood-eten geslagen. Even in de gaten houden. Aangezien mijn broer iedere week de bestelling voor Apetito klaarmaakt moet hij deze voor de komende week wellicht aanpassen.
Het is inmiddels 4 uur, de dagbehandeling is ten einde. Ben benieuwd wanneer de telefoon gaat rinkelen ...

dinsdag 20 november 2012

mooie herfstdagen

Gisteren was, net als vandaag trouwens, een hele mooie dag. Echt een dag om lekker te gaan wandelen met het wandelgroepje. Dacht ik toch. Niet ik, maar pap dus. Ik ben 's morgens nog even langs geweest en ja, hij had z'n spullen al klaar liggen: wandelschoenen, trui en bodywarmer. 's Middags gaat de telefoon: ik heb geen geld. Ik kan dus ook niet gaan wandelen want dat vind ik niet leuk als ik geen geld heb. Ik kan mezelf voor m'n hoofd slaan dat ik dat niet heb gecontroleerd maar ben ook niet van plan om daarvoor weer richting hem te rijden. Ik vraag hoeveel hij nog heeft. Acht gulden. Acht euro, da's volgens mij voldoende voor twee consumpties na het wandelen. Ik heb ook min of meer afgesproken met zijn vriendin en met mijn schoonouders dat zij bijspringen zou hij ooit niet genoeg bij zich hebben, maar dat kan ik pap niet zeggen want dan wordt hij boos. Een dierenarts gaat nooit op stap zonder geld in z'n portemonnee! Ik zeg dat hij rustig kan gaan wandelen, want hij heeft genoeg. Hij gromt wat, we zeggen elkaar gedag en hangen op. 'n Uurtje later belt hij weer. Als ik bozig vraag waarom hij niet is wandelen met dit mooie weer zegt hij dat hij zich niet lekker voelde. Later hoor ik dat hij zich heeft afgemeld omdat hij te moe was van 'n  wandelingetje die ochtend ......

Vandaag dus weer een prachtige dag. Ik help hem met opruimen van kleinigheden die buiten liggen en die best weg kunnen - volgens mij - maar toch echt wel bewaard moeten worden - volgens pap. Jeminee wat zal dat worden als hier ooit moet worden opgeruimd als hij hier niet meer woont ...

Diverse keren gaat 's middags vervolgens de telefoon: 
1. Dat alleen wonen, dat is maar niks. Ik heb niemand om tegen te praten. Kwestie van de koe bij de horens vatten: 'zullen we dan ergens gaan kijken waar je met meerdere mensen kunt wonen?' Maar dat was dus niet zijn bedoeling .... Hij is blij als ik zeg dat zometeen iemand van de WMO langs komt in verband met licht huishoudelijk werk. 
2. Dat maedje is hier, ze is aardig. Heel voorkomend, niks geen kapsones. (Ze is een vervangster voor de vaste hulp).
3. Ik snap er niks van, als ik mijn thuisnummer bel hoor ik tuut-tuut-tuut. Er neemt daar niemand op.Tja pap, dat komt omdat je van je eigen (t)huis uit belt ...
4. Ik heb blad geruimd. Kom je nog langs? Nee pap, vandaag niet meer. Tot morgen!

vrijdag 16 november 2012

wat is dat nou?

Gisteren is pap weer naar de dagopvang geweest. Afgesproken was dat ik 's middags zou gaan kijken en kennismaken met de leiding. Zo gezegd zo gedaan. Ik werd er door pap begroet alsof hij me al wéken niet meer had gezien: maedje!! Er werd die middag een lezing gegeven door een non van een kloosterorde uit de buurt maar daar had pap duidelijk geen trek in. Dat vind ik echt niks. Dat is niet leuk, zij bazelt maar wat ... Hij was in plaats daarvan bezig met een legpuzzel. Ik wist echt niet dat hij dat leuk vond, ik zal thuis eens kijken of ik er niet nog een heb liggen die hij thuis kan maken. Het was er heel gezellig: een gemêleerd gezelschap van ouderen, jongeren, mannen en vrouwen, heel goed 'bij' of ietsje meer/minder verward. Er wordt goed geluisterd naar de cliënten voor wat betreft het programma: knutselen, zingen, uitstapjes, wandelen of dingen die cliënten of familie aandragen. Ja, pap zit echt op zijn plek, ik heb het nu met mijn eigen ogen mogen zien.

Pap is meestal gefascineerd door wat ik op of met  de i-phone doe (wil ik ook hebben, kan dat?) en dus liet ik hem wat foto's zien, onder andere deze:



Pap wist niet wat het was: een plattegrond? Een schoen? *chips* pap, het is het ding wat zowat het vaakst kwijt is in je huis! Maar hij is er weer, gevonden en voorlopig weer liggend in de buurt van de televisie. De afstandsbediening. Oh, nooit gezien ... en hij gaat verder met het zoeken naar puzzelstukjes.


maandag 12 november 2012

de kluts


Gistermiddag was pap druk bezig in de bijkeuken toen ik bij hem binnenliep. Hij was iets aan het zoeken, zei hij. Maar wat, dat wist hij eigenlijk niet (meer). Hij schoof de 'antieke' bovenkastjes open en dicht zonder het te vinden. Was het misschien de kluts? Hij moest lachen, ik ook. 's Avonds bleek dat hij echt alweer de kluts kwijt was. Diverse telefoontjes kreeg ik, hij wilde onder andere weten op wie hij nog zat te wachten, of hij wel of niet naar bed kon gaan en of hij wel of niet in zijn eigen huis was ... 



Af en toe of soms iets vaker kijk je als blogger naar je statistieken: hoeveel mensen zijn er wanneer op je blog komen kijken of lezen en hoe zijn ze daar terecht gekomen. Vaak is dat via een andere blog maar ook gewoon door bij Google of een andere zoekmachine een aantal zoekwoorden in te tikken. Om op mijn blog te komen zijn woorden als 'blog', 'Alzheimer', 'dementie' de meest logische. Echt vreemde uitschieters zijn er niet vaak, maar nu is er drie keer (!) gezocht met de zoekwoorden 'incontinentiemateriaal voor katten' en dat vond ik toch wel lachwekkend ...

vrijdag 9 november 2012

de vlag kan uit!

Pap is nu twee keer naar de dagbehandeling geweest in een dorpje verderop, en - hoera! - hij vindt het leuk! Hij zei dat dit een plek is waar hij wel vaker naartoe wil gaan. Hè gelukkig, een zorg minder .... Deze dagbehandeling kan met nog een dag in de week worden uitgebreid, dan is hij tenminste twee dagen per week goed en veilig 'onder de pannen'. 's Middags kreeg ik een telefoontje van mijn broer: ik wilde je even zeggen dat pap me net heel enthousiast belde, hij had zo'n leuke middag gehad. Meestal belt hij mij om te mopperen op het een of ander, dus ik was aangenaam verrast! Nog geen vijf minuten daarna belt pap ook mij op: zeg maedje, ik was bij die oudjes .... :-) ..... en het was heel gezellig. Ik ben daar ook nog gaan wandelen met iemand, een heel aardig meisje .... Het was leuk. Ik ga daar vaker heen. Pff, hij zit op z'n plek. 

dinsdag 6 november 2012

burenhulp ja/nee

Zaterdagmorgen kreeg ik telefoon van pap's (schuin)overbuurvrouw. Ze belde me om te zeggen dat er een busje voor de deur stond met het logo van een technisch bedrijf. Ze wilde me dat alleen even zeggen omdat ze bang was dat misschien weer iemand geld uit pap's zak stond te kloppen. (Zie ook dit bericht) Ik kon haar geruststellen, iemand van dat bedrijf was er om de nieuwe keukenboiler te installeren. Ik bedankte haar voor haar opmerkzaamheid en voor het me bellen. Ze is een oudere dame die haar ogen duidelijk niet in haar zak heeft zitten, en wat kost het nu voor moeite om even te controleren?
Deed me denken aan een telefoontje vorige week: pap's buurman belde omdat iemand verder uit de straat dacht dat een 'zogenaamde' thuiszorger (=iemand met een wit jasje maar ook met verkeerde bedoelingen) stond te prutsen aan het sleutelkastje. Ook in dit geval was het gelukkig loos alarm, het was echt iemand van de thuiszorg die even wat langer nodig had om binnen te komen. Het is fijn dat ik weet dat mensen een oogje in het zeil houden!
En dat laat me gelijk weer denken aan het ergernisje van deze week: mijn broer had  afgelopen woensdag de volle vuilniscontainer aan de straatrand gezet toen het al behoorlijk laat en donker was. Toen ik 's morgens - in verband met de storing waarvoor pap me zo vroeg had gebeld - bij pap kwam zag ik dat zijn container niet op de gele stip stond. De stip waarop de containers moeten staan willen ze geleegd worden. Ik weet uit ervaring dat als een bak niet op die stip staat het een gevalletje jammer-dan-pech-gehad is ... Mijn broer had dus in het donker niet gezien waar de gele stip was en het ding stond daarom niet op de goede plek. De containers van (twee) andere bewoners uit de straat stonden wel op de juiste plek. Mijn ergernisje: als je toch ziet dat de bak van een van je buren niet op de juiste plek staat, dan zet je 'm toch gewoon netjes erbij. Zeker als je weet dat de goede man dementerend is .... Grom grom. Even terzijde: deze buren zijn dus niet dezelfde als de schuinoverbuurvrouw uit de eerste en de buurman uit de tweede alinea.
Gelukkig is de bak geleegd, pap heeft voorlopig geen afval om mee te rommelen ;-)

vrijdag 2 november 2012

geldboompje?

Pap heeft weinig geld nodig, zeker sinds hij geen boodschappen meer doet en ook veel minder op stap gaat dan in het verleden. Toch vraag ik hem regelmatig hoe het is met zijn financiën oftewel de toestand in de portemonnee. Zo ook afgelopen week en als antwoord kreeg ik: 'ik heb nog zeker zeven gulden!'. Ik keek in zijn portemonnee en zag dat het een briefje van tien euro was. 'Zat', vond pap. Wat een verschil met nog niet zo heel erg lang geleden, toen er minstens 100 euro in zijn portemonnee moest zitten wilde hij helemaal tevreden zijn.
Gisteravond - ik ging toch nog maar even langs na alle verwarde telefoontjes 's middags - leek alles in weer in orde te zijn met hem, van verwardheid was geen sprake (meer). 'Heb je nog geld in je portemonnee?', vroeg ik hem. Hij toonde me de inhoud: zestig euro!! Ik heb geen idee waar dit vandaan komt, ik heb hem niets gegeven tussen afgelopen week en gisteren. Op mijn vraag waar zijn geldboompje staat kreeg ik een vragende blik terug ..... Geen idee dus ... 

donderdag 1 november 2012

vandaag en afgelopen week

Afgelopen week ben ik met pap op familiebezoek geweest. Het was gezellig, maar je merkt duidelijk dat hij gesprekken niet of niet goed meer kan volgen. Niet erg, de middag was geslaagd, hij en wij allemaal vonden het gezellig. Op de heen- en terugreis (we gingen naar Maastricht) wees ik hem op de geweldige bouwactiviteiten rondom de A2 stadstraverse: ongelooflijk wat een werk dat daar wordt verricht! Hij snapt alleen niet waar we rijden, op geen enkel moment dat we onderweg zijn.
Dinsdag was weer tijd voor controle van de diabetes bij de POH: bloeddruk en -waardes in orde, alleen weer een kilogram lichter. Voor haar geen probleem, maar ik ben benieuwd wat ze hiervan bij geriatrie vinden aan het einde van deze maand. Ook de griepspuit is weer 'binnen', makkelijk, zo hoef ik hiervoor niet extra naar het griepprikspreekuur. 
Vanmorgen werd ik al vroeg uit mijn bed gebeld: de ijskast doet het niet meer, ik heb de hele nacht geprobeerd, maar krijg hem niet meer aan! Ruim voor acht uur sta ik bij hem op de stoep. Ik was even bang dat hij weet ik niet wat had gerommeld gedaan maar niks van dit alles. Koelkast is uit, stop (heerlijk ouderwetse stoppen in de meterkast ...) is eruit gevlogen.


Gezien mijn fascinatie voor stroom en gas (niet dus ... ) roep ik de hulp in van mijn man, en wat blijkt: de koelkast is onschuldig, de stoppen idem dito. Het keukenboilertje is kapot en heeft de stop doen uitslaan. Gelukkig, de koelkast kan weer aan! Ik bestel een nieuw boilertje, dit wordt zaterdag geleverd en ook gemonteerd. 
Vanmorgen is weer probeerdag: pap wordt opgehaald door F. van TOP-zorg, ze gaan kijken op een andere locatie voor dagbehandeling. Vervolgens is pap de hele middag de weg kwijt. Zeker tien telefoontjes volgen met telkens een andere vraag en/of opmerking: Hoe heet het waar ik hier woon? Hoef ik niet te werken, wie zegt dat ik gepensioneerd ben? Ik ben toch nog geen 83 zeker?? Ik ben niet gek, ik weet precies wat gaande is ... Hoeveelste keer ik je vandaag bel? Ik zou het niet weten, de derde keer? Tien?? Nee, dan heeft iemand anders gebeld. Waar ik ben geweest, nou, gewoon thuis. Waar woon jij, hoe ver is dat van hier? Je broer (lees: mijn man, die hij het gesprek ervoor aan de lijn had) heeft me precies uitgelegd hoe het allemaal zit, ik zie nu het licht weer!
Vandaag is ook de afvalcontainer geleegd. Gelukkig. ;-)