zondag 6 januari 2013

het leven gaat weer zijn gangetje

Het leven gaat zijn gangetje. Bijna alles is weer normaal, afgezien van het weer dan .... niet normaal! Pap schijnt er niet veel last van te hebben. Hij is niet verkouden of grieperig geweest afgelopen jaar. Petje af, zo gezond als een vis, lichamelijk dan. Het feit dat ik er even niet was schijnt hem niks uitgemaakt te hebben. Hij was wel wat gedesoriënteerd op momenten, maar of dat te maken had met mijn afwezigheid betwijfel ik. We hebben telefonisch contact gehouden, zelf zegt hij dat het horen van mijn stem hem blij maakt en geruststelt. Dus dan maakt het niet uit waar ik zit of ben. Volgens mijn broer was pap met name oudejaarsavond verward: hij heeft een aantal keren bij zijn vriendin op de stoep gestaan, totaal in de war omdat hij niet wist hoe of wat of wanneer. In het logboek van de thuiszorg lees ik dat pap een keer 's morgens in bed lag met zijn normale kleding nog aan. Of dit een eenmalig iets was? De thuiszorg komt 's avonds vaker ruim voor negen uur, je kunt zo'n man dan moeilijk zijn nachtkleding al aan (laten) trekken. Ik merk dat er steeds meer 'normale' dingen te moeilijk worden. Zo staat de mand met strijkgoed ook al een paar dagen in de keuken zonder dat hij zich er om bekommert. Hij zegt wel steeds dat hij het gaat of moet doen, maar doet het vervolgens niet. Wellicht gaat dit wel als iemand strijkplank en -ijzer klaarzet en hem zo op weg helpt. En misschien is het ook wel beter dat hij het strijkijzer niet meer hanteert, dan kan hier ook niets meer mee fout gaan. Het gaan naar de dagopvang is gelukkig een normale gang van zaken geworden in zijn leven: hij wordt 's ochtends opgehaald, stapt fijn in de auto, amuseert zich, wordt thuisgebracht en begint vervolgens iedereen op zijn lijst te bellen dat hij weer thuis is van 3 dagen cursus en bijscholing. Binnenkort zal hij ook de tweede dag in de week kunnen gaan, is hij in zijn beleving gelijk de hele week van huis .... Hopelijk gaat de toekomstige verhuizing naar een nieuw (t)huis ook zo geleidelijk en redelijk makkelijk .... De zus en broer van mijn schoonvader, een dementerende tweeling van 82, zitten nu allebei in een verzorgingshuis. Niet op dezelfde afdeling maar wel in het zelfde huis. De verhalen die ik van mijn schoonvader hoor bereiden me een beetje voor op datgene wat ons te wachten staat. De broer was aanvankelijk (verbaal) agressief en wilde constant weg, maar is nu rustig en op zijn plek. Waar hij heeft gewoond zegt hem niks meer. Wel wil hij nog een huis bouwen om samen met een toekomstige vrouw te gaan wonen. Grootste plannen maakt hij, die hij vol verve vertelt aan allen die dit wel of niet willen horen. Ik denk en hoop dat het met pap ook zo gaat, dat hij zich snel thuisvoelt in de nieuwe gemeenschap van mensen in hetzelfde schuitje.

11 opmerkingen:

  1. Ik duim met je mee! Zou heerlijk zijn als hij snel zijn draai weer gaat vinden daar.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, dát zou fijn zijn. Rustig zijn plekje vinden.
    Hoop dat het niet al te verwarrend voor hem wordt.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik hoop voor je dat het voor je vader ook zo gaat. Dat geeft jou en je familie ook weer rust.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Je hebt hem in ieder geval de tijd gegund, dat kan je jezelf later nooit verwijten. Eens zal het er toch van komen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. je zal zien, alles komt wel goed eens hij in zijn nieuwe 'thuis' zal verblijven!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hier ook de duimen omhoog voor een vlotte aanpassing aan zijn binnenkort nieuwe thuis....
    liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik hoop ook voor je dat de omschakeling hem makkelijk zal vallen.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Dat hoop ik ook voor hem Inge, en voor jou. En ik denk dat ook wel zo zal zijn. Per slot van rekening was het wennen aan de dagopvang ook even lastig. Maar ondertussen heeft hij het goed naar zijn zin. En er zal ook een keer een moment komen dat hij zich in zijn eigen huis niet meer thuis kan voelen. Ik hoop dat alles voorspoedig blijft verlopen. Ik heb wel het idee dat ook jij nu meer kan wennen aan het idee dat de verhuizing van hem niet lang meer zal duren. Het lijkt, maar correct me if im wrong, dat het ook goed is nu. Daar waar hij een jaar geleden nog vollop rondom het huis bezig was en ook nog heldere momenten had wordt dat toch minder.

    Ik heb diep respect voor jou Inge, maar dat wist je al. Het is zo mooi, zo kwetsbaar maar ook lees ik trots in de verhalen die je over hem schrijft.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik hoop voor jou en je vader dat de veranderingen goed verlopen.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Inge, ik las op mijn blogje dat je ook ziek bent....ik wil je alvast snel beterschap
    wensen!
    liefs

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge