maandag 11 februari 2013

alweer over eten

Ik ben er even niet, maar weet zeker dat ik pap in goede handen heb achtergelaten. Als vanouds heb ik koelkast en vriezer gevuld met spullen om een heel weeshuis dagenlang lekker van te laten eten. Groot was mijn verbazing dan ook over het berichtje dat ik gistermiddag van mijn broer kreeg: Bij pap alles op!!! Geen maaltijden, geen beleg, brood nagenoeg op ... Hoe is het mogelijk in een paar dagen tijd? Af en toe verdenk ik hem ervan dat hij de eendjes in het park voert met het brood en de vogeltjes in zijn de tuin met (restjes van) zijn maaltijden, soms denk ik dat hij spullen uitdeelt ... geen idee. 
Vanmiddag belt hij me. Hij heeft nul idee dat ik er even tussenuit ben, dat ik dientengevolge al een aantal dagen niet bij hem ben geweest en ik vertel het hem ook maar niet. Dit is informatie die toch niet blijft hangen en het zou hem misschien onnodig onrustig maken. Wat me verwondert is het tijdstip dat hij belt. Dit betekent dat hij thuis is terwijl ik dacht dat hij naar de dagopvang zou zijn zoals iedere maandag. Het kan zijn dat zij vandaag gesloten zijn in verband met carnaval, maar ik heb geen bericht hiervan gekregen. Kan zijn dat ze het pap hebben gezegd maar die geeft zulke informatie niet door omdat hij dat vergeet. Kan ook zijn dat hij (net als mijn kinderen vroeger op school) een briefje heeft gekregen, maar dit geeft hij niet af. Kan ook zijn dat hij vandaag weer geen zin had om mee te gaan .... Enfin, we praten wat over koetjes en kalfjes en hij vraagt me wie toch altijd die lekkere dingen in de bus gooit. 'Lekkere dingen, wat bedoel je? En waarin?' Nou, hij bedoelt de sneeën brood en wat erop zit, die dingen. Ik vertel hem dat Peter en ik degenen zijn die spullen voor hem kopen en in de vriezer en koelkast leggen. Alleen, we gooien ze nooit door de brievenbus naar binnen  ... :-) 'Oh, dat wist ik niet! Wat leuk dat ik zulke engeltjes heb die hun opa goed verzorgen!' Naar aanleiding van 'opa' vraag hem of hij weet wat hij van mij is en hij raadt: 'opa? Of is het oom?' Als ik zeg dat hij mijn vader is begint hij te lachen: 'Oh ja, natuurlijk!' 

10 opmerkingen:

  1. Oeps. Pijnlijk. Het wordt steeds moeilijker.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oh jee, dat was vervelend om te horen denk ik. Naar! :(

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oei dat doet wel even pijn :-(
    maar jullie zijn én blijven wel engeltjes.
    Pas goed op jezelf Inge X

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het lijkt me verschrikkelijk moeilijk. Je zou niet denken dat dergelijke opvanghuizen dicht zijn met carnaval. Meestal draaien ze dan wel weekend dienst.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dat lijkt me pijnlijk inderdaad, maar een engeltje ben je natuurlijk wel voor hem..

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Al ben je dan weg, toch kom je er niet van los, als je toch weer bezorgd maakt (logisch).
    Wel vreemd dat ze dicht zijn terwijl de familie het niet weet.

    Petr@

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Moeilijk zeg, maar wel leuk dat je een engeltje bent ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Het lijkt steeds moeizamer te gaan, he? Ik denk niet dat de opvang gesloten was met carnaval, hoor. Bij ons ging het altijd door, ook in vakanties e.d.
    Wat jammer dat hij ook vergeet welke relatie jullie hebben. Dat ging bij ons gelukkig nog wel bijna tot het laatst goed. Al werden namen wel door elkaarv gehaald.
    Geniet nog fijn van je paar dagen vrijaf!
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Toen mijn moeder in een verzorgingstehuis woonde ivm alzheimer, kwam ik daar een paar keer per week haar opzoeken. Nam lekkere koekjes voor haar mee, kocht nieuwe kleren voor haar enz. enz. Op een keer klaagde ze tegen mij dat er niemand van haar kinderen kwam. Waarop de verpleging zei; maar nu is er toch iemand. Ja, dat was wel zo en ik was een hele lieve mevrouw, maar niet een van haar kinderen. Je staat dan echt met je mond vol en een heel verdrietig hart.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge