vrijdag 15 februari 2013

dementie en euthanasie

Bij haar (klikkerdeklik) las ik over een documentaire die gisteravond door Zembla werd uitgezonden. Ik heb 'm vandaag bekeken via 'uitzending gemist': heel interessant en zeer zeker de moeite waard om te bekijken! Voor mijn vader is het onderwerp 'euthanasie' te laat. Ten eerste heeft hij geen euthanasieverklaring en ten tweede zou hij volgens artsen al te ver gevorderd dement zijn om wilsbekwaam te worden beoordeeld, ook al zou hij ooit wel zo'n verklaring hebben ondertekend. Hij zou bijvoorbeeld een heel ander antwoord geven op de vraag of hij op dit moment dood zou willen dan bijvoorbeeld tien jaar geleden, net als een van de mannen in de documentaire. Voor veel artsen is dit vaak de reden om euthanasie niet meer toe te staan. Dit is de link van Zembla.

Een aantal dagen geleden kreeg ik een mailtje van mijn oudste broer:
Gisteravond kwam de thuiszorg bij pap aan en pap stond buiten zonder sleutel in de kou. Hij had geprobeerd over het hek (opmerking van mij: rondom zijn tuin) te klimmen en is toen gevallen, scheenbeen open gestoten en een wond aan zijn rechter pink. Ik heb vanmiddag met de thuiszorg zijn verwondingen bekeken maar het viel allemaal best mee, ze wilde eigenlijk alleen maar weten of we iets met zijn verwondingen moesten ondernemen, heb ik dus niet gedaan. Ben een half uurtje geleden nog even bij hem geweest, alles was toen in orde. Mijn vraag is of iemand van de buren hem naar binnen kunnen laten als hij de sleutels nog een keer vergeet.

Ja, de buren aan beide kanten kunnen pap naar binnen laten. Buurvrouw aan de linkerkant heeft een reservesleutel en buurman rechts weet de code van het sleutelkastje. Maar het probleem is dat pap dit niet meer weet. Als hij zonder sleutel de deur achter zich dicht trekt weet hij niet meer dat hij naar een van beide buren kan lopen voor hulp. En dus blijft hij hulpeloos staan wachten, en wie weet hoe lang .....

12 opmerkingen:

  1. Het wordt steeds zorgelijker. Er moet nu snel iets gebeuren, vrees ik.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oei... En wat is de volgende stap? Dat dat een keertje 's nachts gebeurt? Als het vriest? Ik zie dat -helaas- zo vaak gebeuren. Waardeloos dit zeg... :(

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Die uitzending van Zembla zette me wel aan het denken. Vooral het verhaal van Els Borst, die vertelde dat de wet verkeerd wordt toegepast.
    Verdrietig weer, dat je vader in die kou buiten stond. Sterkte.
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik heb er vanochtend ook over in de krant gelezen.
    Een moeilijke situatie ook voor artsen.
    Wat triest dat je paps daar buiten in de kou zonder sleutel stond.
    En als de buren wel een sleutel hebben maar hij dat niet meer weet
    en zij hem niet zien staan ... Pfff moeilijk!
    Fijn weekend Inge! Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dan kan je alles nog zo goed regelen....als je vader het niet weet dat de buren hem kunnen helpen,
    dan wordt het toch heel erg lastig. Wat ontzettend sneu dat hij dan in de kou heeft gestaan....dat doet pijn.

    Wat ontzettend moeilijk toch....

    Groetjes en een fijn weekend.
    Debby

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Da's toch weer heel erg schrikken, dat je vader in de kou staat en niet meer weet wat te doen.
    Er moet echt snel een oplossing komen.......

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik had de reportage al gezien. Voor mijn ouders zou dat nooit een issue hebben kunnen zijn: ze waren te gelovig om euthanasie te overwegen.
    Wat vreselijk dat je vader zo buiten heeft gestaan, zonder dat iemand het in de gaten had.
    Dit kan niet meer: zometeen gebeurt het inderdaad een keer 's nachts, met alle gevolgen van dien.
    Je moet er toch niet aan denken dat hem iets overkomt waardoor zijn situatie nog meer verslechtert.
    Sterkte met alles!
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hoi Inge,

    Ik heb verder niets toe te voegen dat de anderen hier niet al hebben gezegd.
    Heftig....

    Heb nu net die uitzending van Zembla gekeken en ben onder de indruk; wat een ontzettend dilemma is dat voor allen die getroffen worden.
    De patiënten, hun gezinsleden en vrienden, maar ook de artsen zitten ermee.
    Als ik mezelf in de situatie van huisarts verplaats aan wie een euthanasieverzoek wordt gesteld... het lijkt me ontzettend moeilijk.
    Kan me heel erg goed voorstellen dat je als arts toch wel heel erg zeker wilt weten wat een mens wil in die situatie al dan niet om je eigen gemoedsrust.
    Op andere hand heb ook ik eigenlijk tot nu toe met het idee rond gelopen dat men, als men op tijd een euthanasieverklaring had ingevuld, zijn zaakjes toch wel geregeld zou hebben. Dement of niet dement... stel je voor je bent niet dement maar wordt door bij voorbeeld een ongeval tot een bewusteloos, wilsonbekwaam wezen dat niet meer kan praten... denk aan comateus of zo...
    Is het dan niet bij voorbaat zo dat dan je euthanasieverklaring net zo onbeduidend wort verklaard als die van een Alzheimerpatiënt?

    Tja... een dilemma en zeker iets om zich terdege bewust van te zijn... ook iets om op tijd te bespreken met je arts en de mensen om je heen voor de dossiervorming dus.

    I.i.g. wens ik jullie sterkte.

    Liefs,

    Gabi


    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik lees hier eigenlijk niet zo graag: het is allemaal te confronterend en zo herkenbaar pijnlijk. Tegelijkertijd wil ik je wel laten weten dat ik het heel mooi vind hoe jij met je vader omgaat. Klasse.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Hallo, sinds ik hier enige tijd "per ongeluk" kwam, kom ik steeds terug om even te lezen. Nu kwam ik vandaag een korte documentaire tegen die een kleinzoon over zijn oma met alzheimer heeft gemaakt. Ik dacht ik laat het even achter hier. http://www.documentairenet.nl/review/slijtage-aan-benul/
    Groetjes, Marije

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hallo Marije, fijn dat je hier komt lezen. V.w.b. je tip: http://stapjeterug.blogspot.de/2013/01/kijktip.html, daar staat hij al :-)

      Verwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge