donderdag 21 februari 2013

op excursie

We gaan op excursie. Naar het kantongerecht: pap, mijn twee broers en ik. Alleen, het is geen echte excursie maar een "zitting betreft een aan de kantonrechter gericht verzoek tot instelling van een bewind en/of mentorschap" voor pap. Ik krijg het niet over mijn lippen om hem dit zo te zeggen, vandaar dat we gekscherend spreken over een excursie. En pap vindt het geweldig: samen met zijn kinderen naar Maastricht. Daar is hij sinds zijn trouwen niet meer geweest. En ook nog met de auto. Daar heeft hij sinds zijn trouwen niet meer in gezeten.
Voor we op stap gaan stuur ik hem naar de badkamer om zijn tanden nog eens te poetsen en nog eens te plassen. Hij vraagt of hij geen stropdas om moet en dan gaan we op pad, gezellig in één auto. 
In het gerechtsgebouw heeft pap even stress bij het binnengaan: hij moet zijn sleutelbos-met-ketting-aan-portemonnee uit zijn broekzak frummelen en ook nog eens zijn jas uitdoen. Dit alles in verband met veiligheid. 'Da's net als op een vliegveld', leg ik pap uit. Maar hij is al ver voor 2001 niet meer op een vliegveld geweest en snapt deze uitleg niet. Wel moet hij weer even plassen. 
Het wachten duurt gelukkig niet al te lang. Met zijn vieren zitten we op een rij in de rechtszaal. Er worden dingen uitgelegd en gevraagd. Ook aan pap. Voor hij antwoordt kijkt hij even naar links, daar zit  ik. Hij kijkt na zijn antwoord even naar links. Telkens knik ik hem bemoedigend toe. Wat zou hij nu denken? Snapt hij dat hij nu ook op juridisch gebied alles uit handen geeft?
Ter zitting besluiten we, mijn broers en ik, dat niet alleen ik maar ook mijn jongste broer bewindvoerder en mentor wordt. Dit maakt het geheel iets makkelijker voor mij. Makkelijker in de zin van dat ik niet alleen op hoef te komen voor alles wat nu op me afkomt namelijk het verantwoording afleggen ten opzichte van de kantonrechter. 
Het is nu gelukkig allemaal geregeld. Met ingang van 1 april zijn jongste broer en ik bewindvoerder en mentor en heeft pap geen beschikking en zeggenschap meer over zijn eigen geld en boedel. Dat had hij al jaren niet meer trouwens, maar nu dus in het 'echie'. Triest, maar nodig. Helaas.

17 opmerkingen:

  1. Toch een moeilijke dag lijkt me. Weer een stapje terug, al is het wel verstandig.

    Groetjes Petr@

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wel fijn dat je er niet alleen voor staat.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Geen leuk besluit, maar wel begrijpelijk. Het kan gewoon niet anders. Goed dat jullie het samen doen, dat voorkomt ook onderling ruzie.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een moeilijke stap weer. Nodig en duidelijk, maar ook moeilijk.
    En je vader, had hij verder ook nog het idee ´gezellig met zijn allen´ op stap te zijn geweest? Da´s op een aparte manier dan wel weer iets moois aan het geheel.

    (OT: ja, ´t is WP geworden)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat moeilijk, maar wel verstandig.
    Ik vind dit allemaal zo verdrietig: jouw vader, mijn vader en vele met hen, raken steeds een beetje verder van de werkelijkheid.(ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik begrijp wat je bedoelt: stapje voor stapje leveren ze in .......Rotziekte!

      Verwijderen
  6. Het valt niet mee, kind zijn en oud worden.
    Goed dat het geregeld is en je er niet alleen voor staat.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. tja, ook dat is weer zoiets...
    In ieder geval fijn dat je er niet alleen voor staat!
    (en dat je vader het als een uitje zag;)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Rot, kan ik me zo voorstellen. Take care! Liefs.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Toch goed dat het nu officieel is.
    Kan me wel je akelige gevoel voorstellen!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Heel verstandig om het met 2 man te doen. Maar wel jammer dat het nodig is.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Triest ja, vooral ook voor jullie. Heeft je vader er nog iets van meegekregen verder?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het was voor hem een uitje. Hij was er wel bij, maar wist er later eigenlijk niets meer van ...

      Verwijderen
  12. Moeilik allemaal hé,voor mij zo herkenbaar allemaal. Ider keer weer iets achter uit en dat maar wwer een plekje geven en acepteren.Onze vader zit nu al weer 5 jaar in een verzorgingshuis.Wat hebben we een bewondering voor de verzorgenden ze zijn zo lief voor hem.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ach, dat is moeilijk maar ik snap het wel. Voor jullie weer een stap verder in het proces, veel sterkte xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Best moeilijk, maar toen wij dit met onze moeder moesten doen had ze gelukkig een "goede"dag en zei later ik ben blijk dat jij nu alles voor me gaat regelen. Later heeft ze er met geen woord over gesproken.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Moeilijk ... maar ik denk in zekere zin ook een opluchting.
    Het kan gewoon niet anders! Veel bewondering voor jullie X

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge