donderdag 28 februari 2013

vinden zonder te zoeken en zo

Regelmatig zijn er van die iets-kwijt-en-nergens-kunnen-vinden dagen. Zoals gisteren. 's Morgens belt Joke van de thuiszorg al vrij vroeg: "je vader is zijn bril kwijt. We hebben overal gezocht maar kunnen 'm nergens vinden". Ik zeg dat ik zal nog eens zal zoeken als ik bij pap ben. Jammer voor hem duurt dat nog een paar uurtjes. Vervelend, want zo zonder bril kan hij natuurlijk geen krant lezen en ook niet telefoneren. Maar niet vervelend voor degenen die hij altijd belt. Direct na mijn verplichtingen die ochtend snel ik naar hem toe. Ik ga naar binnen en daar staat hij: MET bril op zijn neus ..... Natuurlijk snapt hij mijn verbaasde blik niet en weet hij niet waar ik 't over heb als ik vraag waar hij die nu weer heeft uitgehaald of gevonden. 
Vanmorgen ook weer zo'n ochtend. We hadden om even na negenen een afspraak bij de huisarts. Haastje-repje voor mij zo op de vroege morgen. En dan is het niet leuk als sleutelbos-met-portemonnee weer eens foetsie blijken te zijn. Er is geen tijd om te zoeken en dus gaan we maar zonder deze items op stap. Bij de huisarts krijgen we onder andere een verwijzing voor de KNO-arts in verband met de (te) frequent voorkomende bloedneuzen. Dan rijden we naar het (t)huis voor een kop koffie. Ik vond het al en vind het nog altijd een prachtig gebouw, centraal gelegen in een mooie nieuwbouwwijk. En wat zegt pap: "gatsie, wat een lelijk gebouw". Ik zei toch, er zijn zo van die dagen.
Enfin, de koffie in de grote ruimte van het (t)huis smaakt prima. Iemand komt een praatje maken. Leuk is dat hij  pap herkent als zijnde de dierenarts van zijn - inmiddels overleden - hondje! Ik maak nog een paar foto's voor het eventuele verhuisverslag, en we vertrekken, op naar de volgende bestemming.
En dat is de dagbesteding. Ook hier weer koffie. Pap is goed gemutst, vindt alles prima, en dus kan ik met een gerust hart vertrekken. Op naar zijn huis om de sleutelbos-met-portemonnee te zoeken ...
Die vind ik gelukkig vrij snel. En wat nog meer? Het fietssleuteltje dat al heel lang zoek was! Grappig toch, da's het leuke van vinden zonder te zoeken. Alhoewel we hier niks meer aan hebben, want het slot is intussen van de fiets gehaald :-)


8 opmerkingen:

  1. Ik heb het al 100x gezegd en zeg het weer: je zou een prijs moeten krijgen voor je geduld, echt!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zuster_Klivia heeft gelijk:
    je hebt engelengeduld Inge ook al zal dat regelmatig op de proef worden gesteld ;-)
    Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Nou, heb je die ook weer. Maar ik sluit me aan bij de voorgangers. En met een beetje humor (al is het soms niet echt leuk) de boel bekijken doet ook wonderen. Petje af.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. leuke verhalen om te lezen Inge. ondanks de ernst van de hele toestand weet je dit alles te beschrijven met de nodige humor. petje af voor jouw eeuwige geduld, jouw vader boft maar met zo'n dochter!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik kan me voorstellen dat je regelnatig voor raadsels komt te staan.
    Wat leuk voor je vader dat hij als dierenarts herkend werd!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Blij dat het allemaal weer zo verloopt daar op de opvang en ook dat alles weer terecht is. Hoe zou dat straks in het huis gaan met zijn spullen. De bril is al voorzien van naam dus die is dan zo te traceren.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. hoi inge,

    Zeer herkenbaar wat je schrijft, ik vraag nooit meer aan mijn vader waar iets ligt zoek altijd direct. Zo ook een keer toen hij zijn huissleutels een week kwijt was. Heb een week alles dubbel nagezocht zelfs tussen de bloempotten in de koelkast ga zo maar door maar ineens had hij ze zomaar terug. Ik heel verrast vroeg hem waar hij ze vandaan had kreeg als verbaast anrwoord je weet toch wel ik heb ze altijd in mijn jaszak.

    groet Chrissie

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge