dinsdag 5 februari 2013

voorbereiding op een onoverkomelijk gebeuren

Omdat het redelijk kort dag begint te worden moeten we goed nadenken hoe we de aanstaande verhuizing gaan aanpakken. Tot voor kort stak ik zo'n beetje mijn kop in het zand en dacht dat we wel zouden zien hoe dat ging als het zover was. Natuurlijk niet de goede manier. We hebben er zelfs over nagedacht om pap 's morgens naar de dagopvang te laten gaan en 's middags in het nieuwe (t)huis te laten afzetten. Niet echt netjes van mij, ik weet het ..... Het is ook zo'n verdomd lastige drempel om overheen te stappen ..... Vorige  week hadden we een afspraak bij geriatrie. Daar vatten ze de koe altijd bij de horens: er wordt gewoon gepraat over dingen die ik (te) vaak probeer te vermijden. Dus wordt ook besproken dat pap niet meer lang thuis kan blijven wonen. Pap snapt (of zegt dat hij snapt) dat het moeilijker wordt, wil zelfs geloven dat het in het nieuwe (t)huis beter en veiliger wonen is. Vraagt ook of het zo is dat hij zonder hulp van zijn mantelzorgers al veel langer geleden had moeten verhuizen. Dat wordt volmondig beaamt: 'zonder mantel- en thuiszorg had U al zeker 5 jaar geleden moeten verhuizen'. Pap knikt, denkt na en zegt  'Tja, dan moet het maar .... '. Ik geloof mijn oren niet. Het kan toch niet zo makkelijk zijn? Het zal ook niet zo makkelijk zijn, ik weet het nu al .... Ze raadt ons aan om iedere dag of in ieder geval heel regelmatig met pap te praten over verhuizen zodat dit gegeven, ondanks zijn zeer slechte geheugen, een plekje gaat krijgen in zijn brein. Emoties, positief of negatief, blijven namelijk wel vaak 'hangen' en zo kan hij langzaam wennen aan dit onoverkomelijke gebeuren. Dat blijkt als we naderhand koffie gaan drinken. Hij begint er zelf een aantal keren over. We spreken af dat ik zal bellen om samen te gaan kijken op die nieuwe plek. 



Pap wil de koffie betalen en graait in een van zijn broekzakken: er komen Duitse en Belgische muntjes uit lang vervlogen tijden uit. Ik maak er een foto van, maar betaal met mijn pinpasje ...

18 opmerkingen:

  1. Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid. Leef met je mee!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mhm, lastig hoor, maar idd vast beter om het veel en vaak te vertellen. fijn ook dat hij besfeft wat mantelzorg (jullie) betekent voor hem.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik heb zoveel bewondering voor je! Wat doen jullie het goed!
    Heel veel sterkte!

    Liefs Petr@

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oeiiii, ik ben bang dat het idd niet zonder slag of stoot zal gaan. Wens je op voorhand al heel veel geduld en wijsheid toe. Sterkte! x

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Nou, dat is zeker spannend allemaal. Vaak over praten met hem, kan me voorstellen dat het lastig is voor je, maar doen hoor! Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hoe moeilijk het ook is, het is het beste. Voor jouw rust en voor de veiligheid van je pa. Al zal de komende periode niet makkelijk zijn...
    Sterkte Inge!!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een spannende en moeilijke periode.
    Ik hoop dat je op de juiste momenten de juiste woorden hebt voor je vader.
    Sterkte met deze fase, Inge.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik weet wat je doormaakt. Het is zo moeilijk te voorspellen hoe hij gaat reageren als het zo ver is.
    Het komt allemaal wel goed, is het niet links, dan is het wel rechts om.
    Ach die muntjes..., ook wel weer lief, of niet soms?

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Moeilijk, sterkte hoor!
    Schrik niet hoor. Mijn vader hebben we zelf weggebracht, was niet leuk en verdrietig. Maar het ergste vond ik eigenlijk dat hij een paar dagen later niets meer herkende onderweg naar huis, en thuis ook niet...

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat een vreselijke stap he. Mijn vader was niet dement, maar woonde zijn laatste levensjaar in een verpleeghuis. Hij werd geweldig verzorgd, maar voelde zich toch "gevangen". Het is zo moeilijk alles achter te laten, wat je in een lang leven hebt opgebouwd. Heel veel sterkte!
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. geen makkelijke perioede nu ! super veel sterkte !Liefs Ina

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat moeilijk..ik wens jullie heel veel sterkte en geluk!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Veel sterkte, Inge.
    Moeilijk, dat loslaten, maar het moet. Echt.
    Groeten, Hans

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Dat is zeker lastig allemaal. Het is ook heel dubbel, enerzijds vindt men dat ouderen zo lang mogelijk thuis moeten kunnen blijven wonen. Anderzijds zien wij (op het werk) dat het vaak voor de ouderen met dementie, maar vooral voor de familie, beter was geweest,als ze eerder opgenomen zouden zijn. Ik hoop i.i.g. dat je pap makkelijk kan aarden op zijn nieuwe plek. En dat jullie rust krijgen, de zorg een beetje los kunnen laten en weer kunnen opladen.
    Sterkte!

    Groetjes Karin

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ik weet van mezelf dat ik het een van de zwaarste momenten vond toen ik mijn vader naar zijn tehuis moest brengen. Zelfs zwaarder als zijn overlijden, al klinkt dit voor jou misschien heel raar.
    Dus heel veel sterkte, Inge, met de voorbereiding op de verhuizing.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Heel moeilijk, maar dat zie je ook bij mensen die niet dement zijn, het is toch de laatste fase van het leven. Hoop dat hij zich er gaat thuis voelen. Heel veel sterkte de voorbereiding.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Je wilt het vermijden, maar het is niet te vermijden. Ik snap zo goed dat je je hoofd in het zand wil steken. Denk ik. Want zelfs DAT kan ik niet inschatten. Pff. Ik neem mijn petje maar weer eens voor je af. En hoop dat het allemaal zo soepel als mogelijk zal verlopen, voor iedereen.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Hoi Inge, al diverse keren geprobeerd te reageren maar op één of andere manier lukt het zelden geplaatst te krijgen.
    Ik hoop dat het meevalt, wie weet loopt het wel soepeler.
    Ik bespreek veel wel met mijn moeder al valt het mij ook vaak erg zwaar merk ik later dat er toch wat blijft " hangen"
    Ook mijn moeder heeft van die gesprekken waarin zij heel helder heeft dat dingen beter zijn voor haar. Ik hoop voor jullie dat die grote stap al zal het heel moeilijk zijn toch mee zal vallen. Groetjes, Kris

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge