donderdag 28 maart 2013

hoe het nu gaat

Morgen een week geleden hebben we pap naar het tijdelijke (t)huis gebracht. Intussen voelt hij zich er redelijk thuis. Redelijk, omdat hij nog steeds denkt dat het voor tijdelijk is. Deze kamer is inderdaad tijdelijk, daar heeft hij gelijk in ;-) Redelijk, omdat hij zegt dat de anderen allemaal niet goed bij hun hoofd zijn, oneerbiedig zegt hij dat zijn allemaal gekken hier, allemaal niet goed bij hun hoofd, met de bijbehorende gebaren ..... Als ik aan het personeel vraag hoe het gaat krijg ik alleen positieve geluiden: hij is goed af te leiden als hij naar huis wil, is absoluut niet lastig, niet boos, heeft altijd of bijna altijd goede zin, is zeer behulpzaam. 
Het is vreemd om in zijn lege huis rond te lopen. Niet leeg in de zin van zonder spullen, maar in de zin van zonder hem. Koelkast en vriesvak zijn leeg. Waardevolle spullen hebben we uit voorzorg maar weggehaald. Langzaam beginnen we spullen te verdelen die toch niet naar de nieuwe plek zullen gaan. Vreemd, echt vreemd. We voelen ons er ook niet echt gemakkelijk bij, mijn broers en ik. 
Vreemd is het ook om tijd over te hebben. Niet telkens hoeven te denken aan pap. Niet dat ik niet meer of minder aan hem denk, maar de grootste zorgen zijn voor dit moment voorbij. Hij woont nu veilig. Nog niet helemaal op zijn plek, maar wel veilig en geborgen. Ik ben er nog niet echt aan gewend, aan die vrijheid. Langzaam gaat dat beter. Ik heb me al aangemeld voor een workshop sokken breien :-) en wie weet ga ik ook weer schilderen.
Toen we, mijn jongste broer en ik, de eerste keer na vorige week vrijdag bij pap op bezoek gingen waren we behoorlijk nerveus. Want hoe ging pap reageren, wij hadden hem per slot van rekening daar 'neergepoot', tegen zijn wil. Wij wilden dat hij daar ging 'logeren', niet hij. Nee, hij wilde naar zijn eigen huis, of in ieder geval naar de plek waarvan hij vond dat het zijn thuis was. 


Ook al is het nog niet een eigen kamer, we hebben toch heel wat spullen neergezet en opgehangen om het allemaal een beetje vertrouwd te laten uitzien. Onder andere zijn strijkplank en strijkijzer, twee eetkamerstoelen, zijn tafelkleed en heel wat foto's van vroeger. Mijn auto lag lekker vol :-)
Hij was zó blij ons te zien, echt, zó fijn! We hebben samen gezeten aan de grote tafel in de gezamenlijke woonkamer en gepraat en onder andere gekeken naar foto's op mijn telefoon. Foto's gemaakt, en ook weer bekeken. Gepraat over wat hij zo had gedaan de afgelopen dagen. 'Dagen?', zegt pap, 'ik ben al zeker 2 weken hier!' . Ik heb hem ook maar weer aan het werk gezet ;-) dan verleert hij dat tenminste niet. En toen kon ik rustig weggaan .....


Ik wil iedereen bedanken voor alle hartverwarmende reacties. Zóveel e-mailtjes, telefoontjes, berichten, reacties. Zó fijn, zó lief! Ik had altijd gedacht om te stoppen met bloggen als pap niet meer thuis zou wonen, maar ik ga voorlopig nog maar even door ....

22 opmerkingen:

  1. Wat fijn dat dit goed gaat! Geeft hoop voor de toekomst.
    Mooie foto, die laatste.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oh wat fijn om te lezen dat het toch eigenlijk hartstikke goed gaat!

    En je bent nog lang niet uitverteld hoor dus gewoon blijven schrijven. Ik ben heel benieuwd hoe hij en ook jullie het huis ervaren.

    Ik heb niet zoveel ervaring maar vond de bezoeken aan het huis toch heel verschillend.
    Ik heb daar wel eens samen met mijn zoon op visite gezeten dat we blij waren dat we weg konden omdat we ook het idee hadden dat ze allemaal gek waren. Maar ik heb met dezelfde mensen samen met de pastor gezeten die voor een kringgesprek kwam en toen heb ik genoten.

    Dus blijven schrijven.

    Groetjes en geniet!

    Debby

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Doorgaan moet je zeker!
    Wat fijn, lieve Inge, dat je vader daar goed "aard". Een grote zorg minder. Ik kan me voorstellen dat je niet weet wat je met je tijd aanmoet ja;)
    Een tip, die je misschien al kent: maak een levensboek met hem, zodat alle verzorgenden om hem heen hem leren kennen zoals hij was. Bovendien geeft het vaak gesprekstof. En leuk, met foto's erbij!
    (misschien heb je al lang zo'n boek...)
    Andere tip, voor als hij nog eens moet verhuizen, maar eigenlijk heb je het al gedaan met de strijkplank enzo: voor een tante van ons werd het kastje met prulletjes, de lamp de stoel, de schilderijtjes, hoe alles stond enz. op de foto gezet, en precies zo neergezet in haar nieuwe onderkomen.
    Ik weet nog goed dat we mijn vader wegbrachten en een paar dagen later gingen ophalen voor een middagje thuis. Hij wist totaal niet waar hij was, herkende bijna niets meer, zo droevig was dat, ik vergeet het nooit meer...Ik hoop maar dat jouw vader alles nog lang blijft herkennen!
    Fijn weekend!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Fijn Inge, dat het je vader lijkt dat hij daar al 'langer' woont. Voel je niet schuldig dat je even niet weet wat je met je tijd moet doen! Leuk sokken breien, kan je je breisok meenemen als je op bezoek ga. Ik heb atijd wat te haken mee.
    Wij bezoeken mijn vader elke dag, hij vindt het heel fijn als hij ons ziet! Maar het moeilijkste blijft nog steeds om hem daar achter te laten (na een half jaar nog steeds), omdat mijn vader het helemaal niet leuk vindt dat wij weggaan!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Inge, ik volg je al een tijdje, en ik herken vele dingen, enkele jaren geleden kon mijn moeder niet meer zelfstandig blijven wonen en dus verhuisde ze ook naar een rusthuis (zoals we dat hier in België zeggen). Aanvankelijk was ze ook boos maar ze is vlug bijgedraaid, heeft snel haar weg gevonden in het rusthuis. Een paar jaar later kreeg ze een aggressieve vorm van Alzheimer (zo benoemde de dokter dat) en is ze reeds na enkele weken overleden. We hadden haar nog graag bij ons gehouden...
    Gelukkig gaat het met jouw vader heel geleidelijk aan, en ik hoop dat hij nog lang goed blijft zodat hij nog lang bij jullie kan blijven en dat jullie nog lang van zijn aanwezigheid kunnen genieten.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Geweldig dat het goed gaat. Hij lijkt zo kwiek achter zijn vertrouwde strijkplank. Een hele zorg minder. Kan me voorstellen dat het een raar gevoel geeft terug te komen in het "lege" huis.
    Wat leuk dat je gaat sokken breien een goeie afleiding, je kan je hoofd zo lekker leeg maken met breien.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Poeh... Ik kan me voorstellen dat het wennen is. Idd, de vrijheid die je ineens hebt, het niet meer 28x per dag worden gebeld, de constante zorgen die je hebt. Je vader gaat het wel redden daar. Er wordt goed voor hem gezorgd.

    Take care!

    Liefs,
    S.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wt een moeilijke en verwarrende periode moet dit ook voor jou en je broers zijn. Sterkte ernee. Wel lachen, die strijkplank. Zal het mijn kinderen vertellen als ik zover ben, kan me goed voorstellen dat dat rust geeft :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ja Inge, Ik ken dat gevoel van leegte heb dat ook meegemaakt. Maar het zal toch voor iedereen beter zijn, jullie wat geruster en je papa zal wel rap wennen en veiliger zitten. Want als hij foute mensen begint binnen te laten werd het toch gevaarlijk voor hem. Stilletjes aan zal het wel wennen voor jullie ook. Goede moed nog, groetjes Alfy

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Een heel dubbel gevoel. Wij hadden dat in december ook toen paps verhuisde naar een appartement. Ik hoop dat jullie allemaal rust en vrede vinden in deze situatie. Blijf alsjeblieft bloggen.
    Liefs uit wit Vlaanderen.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ha Inge, wat fijn om te lezen dat pap niet boos of opstandig is. Het schuldgevoel zal nog wel even blijven, gevoel en verstand liggen soms mijlenver uit elkaar. Je pap is in goede handen.
    Een levensboek is inderdaad een goede tip, voor ons als verzorgenden erg fijn. Maar vooral ook zijn gewoontes, van hoe laat staat hij op,tot volgorde van zijn kleren aandoen, tot hoe eet hij zijn macaroni (met mes en vork of met een lepel) vinden wij erg belangrijk om te weten. Hoe meer wij op de hoogte zijn van de gewoontes, hoe minder verwarrend het is voor de mens met dementie.
    Sterkte de komende tijd en probeer te genieten van je vrije tijd!
    Liefs Karin L

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat goed om te lezen dat het redelijk gaat! Ik denk dat ik me wel kan voorstellen hoe jullie je daaronder voelen. Het moet 'verscheurend' zijn. Heel veel sterkte en wijsheid gewenst bij het nemen van verdere beslissingen.
    Ondertussen ben ik natuurlijk wel heel benieuwd naar jouw sokkenbreiworkshop en schilderkunst. Ik hoop dat je blijft bloggen, dus! Ik kom hier altijd graag, hoe triest je berichtjes soms ook zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ik kan me voorstellen dat er bij jou een leegte is ontstaan nu de zorgen voor je pa grotendeels zijn overgenomen. Dat hij niet opstandig reageert is voor jou alleen maar fijn. Het is beter zo. We blijven bloggen hoor Inge!! Desnoods over je breiwerkjes ;-)
    Groetjes,
    Marion

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Ik vond het een rotstap, het opruimen van het huis van mijn vader. Gelukkig konden we dat met de broers en zussen samen doen. We hebben ons verbaasd over wat een mens allemaal verzamelt in zijn leven, terwijl er toch al eens bij een eerdere verhuizing flink was opgeruimd.
    Het is geweldig dat je pap zo'n positieve, vriendelijke man is, en dat hij veilig woont. Een zorg minder (maar natuurlijk niet zorgeloos); daar wen je wel aan.
    Ben benieuwd naar je sokken!
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Moeilijk , zeg . Maar als ik de foto zie, ziet je vader er gemoedelijk uit.
    Leuk sokken breien! En schilderen, ik hoop dat je de rust vindt en wens je fijne paasdagen!

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Hoi Inge
    Wat fijn dat je vader het naar zijn zin heeft, al is het voor jullie een dubbel gevoel.
    Je voelt je misschien schuldig maar jullie konden niet anders.
    Een hele opluchting dat hij daar veilig zit.

    Liefs Petr@

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Er is zeker een last van je afgevallen, volgens mij
    onderga je nu een soort van rouw, lopend door dat
    lege stille huis. Gelukkig is Pap er nog, levend en
    wel op een veilige plek!
    Het is goed Inge.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Ik heb echt te lang niet op je blog gekeken, sorry. Dus totaal gemist dat je vader is opgenomen. Rot voor jullie allebei!
    Als ik je één ding kan adviseren, Inge, of liever gezegd als er één ding is waarvan ik zelf spijt heb dat ik er niet eerder mee ben begonnen, dan is het een levensalbum maken.
    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  19. We willen nu snel een fotoboek maken, met foto's van vroeger en stukjes tekst erbij. Leuk voor pap, handig voor het personeel, en ook leuk 'voor later', dus een soort van levensalbum inderdaad.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Lieve Inge, ik was even wat minder in blogland.
    Last van lijf en leden (zachtjes uitgedrukt)en aanverwante zaken.
    En nu lees ik even bij ...
    Jeetje meis wat een heftige tijd en wat een verandering voor jullie allemaal!
    Sterkte en een warme knuffel van mij komtie X

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Hallo Inge,

    Wat een fijn bericht is dit om te lezen... wat een opluchting...

    Knuffffffffffff,

    Gabi

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge