vrijdag 19 april 2013

geagiteerd


Pap verandert. Dat merk je best goed. Hij is vaker onrustig. Met een mooi woord heet het dat hij  geagiteerd is. Dit laatste kreeg ik - wederom - te horen van de zorgbegeleider. Pap raakt  geïrriteerd als mensen dingen van hem willen die hij niet wil op een moment dat het hem niet uitkomt. Bijvoorbeeld de verzorging 's ochtends (zie ook --> dit bericht <--). Dat is hij niet gewend en dat wil hij niet. Hij is van thuis uit gewend om 's avonds in bad te gaan. Doordat pap vaker zo bozig is, ook 's avonds en op momenten dat dit wellicht niet zo goed uitkomt is besloten dat hij voor het slapen gaan een half tabletje Haldol krijgt. Intussen is urine opgevangen en op kweek gezet in verband met een mogelijke urineweginfectie. Misschien dat dit een veroorzaker is van zijn bozige buien? Zo ja krijgt hij een kuurtje en kan wellicht weer gestopt worden met de Haldol. (--> Dit <-- zijn eerder geplaatste berichten met betrekking tot deze medicatie). Ik heb aangekaart dat het wellicht ook beter werkt om hem 's avonds te begeleiden bij de persoonlijke verzorging. Hij kan het per slot van rekening nog allemaal zelf, hoeft alleen aangestuurd te worden. Hopelijk past dit binnen de planning van het personeel ... Aan het veranderen dus. Dat merk je ook heel goed aan zijn begroetingen. Die worden steeds uitbundiger. Zowat iedere (vrouwelijke) bezoeker kan rekenen op een stevige omhelzing en drie dikke zoenen. Dit komt door de voortschrijdende Alzheimer die sneller gaat nu de Reminyl wordt afgebouwd en bepaalde remmingen gewoon weg zijn.  Ook als iemand weg gaat volgt steevast een omhelzing en een treurige blik. Omdat zo  afscheid nemen niet echt leuk is volg ik sinds kort het voorbeeld van mijn broer, die altijd zegt: ik ga nu even weg, moet nog iets doen, maar kom zometeen nog terug. Pap gaat dan door waarmee hij bezig is, zegt 'tot dadelijk!', en blijft goed gemutst. En of iemand dan wegblijft of nog terug komt maakt helemaal niets uit. Dat is hij toch zo vergeten ....
Deze week kreeg ik ook nog een telefoontje van de zorgtrajectbegeleider. In het huis waar pap aanvankelijk voor staat ingeschreven is een plek vrij (er is dus iemand gestorven ....) Omdat het ons en pap ook goed bevalt op zijn tijdelijke plek besluiten we om deze beurt voorbij te laten gaan. We zullen wel zien, voorlopig blijft hij wonen in deze logeerkamer, zolang tot er een kamer vrij komt (en er dus ook hier iemand is gestorven)



Het eethoekje met zijn eigen tafelkleden, waterkoker en krant


Zijn eigen 'wall of fame'

Overal stapeltjes, foto's en tijdschriften



21 opmerkingen:

  1. Ja, dat is natuurlijk vervelend voor je vader. In een tehuis moet je natuurlijk mee met de stroom. Dat kan zeker in het begin lastig zijn. Maar waarschijnlijk gaat, met het voortschrijden van de dementie, ook het besef van ochtend- of avondverzorging weg. Hoe wrang ook, dit betekent toch minder innerlijke onrust voor je vader.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik lees nu al een paar maanden mee op je blog. Wat gaan jullie een bijzondere weg met je vader. Het valt me op dat je altijd zo respectvol over hem schrijft en met hem om gaat ookal is het niet makkelijk en zelfs zwaar voor je. Dank je wel dat je dit wilt delen, ik leer hier veel van.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het is 'normaal' dat na de gewenningsfase het gedrag veranderd.
    Het is zó belangrijk dat het personeel zich, zoveel als enigszins haalbaar is, aanpast aan het ritme en gewenning van je vader.
    Dat voorkomt veel strubbelingen en kan je vader 's ochtends zelf aanrommelen.
    Complimenten hoe jullie het afscheid nemen, niet officieel doen.
    Niet makkelijk, maar werkt vaak wel om de rust te bewaren.
    Sterkte en vooral veel mooie momenten toegewenst!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Als hij het toelaat (....) gaan ze hem 's avonds douchen cq verzorgen.

      Verwijderen
    2. Wat fijn,hoop dat het lukt.

      Verwijderen
  4. Wat moet ik er nog over schrijven. Jullie pakken het zo goed aan, zonder dat hij er last van heeft. Hopelijk kunnen ze het programma aanpassen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Lijkt me een goed beslissing om niet naar het andere huis te verhuizen. Dat zou misschien nog meer onrust geven.
    Je vader ziet er zo goed uit op de foto! Wat is het toch een rot ziekte!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat ziet je vader er kwiek uit, jammer dat hij zo onrustig is.
    Hopelijk kan straks de haldol worden afgebouwd, daar heb ik ook veel negatieve berichten over gelezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Poeh, aan de ene kant natuurlijk goed verzonnen van je broer. Aan de andere kant ontzettend triest. Werd er even sip van :(

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wij zeggen als wij weg gaan dat we een boodschapje gaan doen. Werkt ook prima, want mijn pa wil ook nooit dat wij weggaan. Weet je trouwens dat een mede huiskamergenote (95 jaar) van mijn pa dit tegen mij zei? Wat was ik haar dankbaar, want het werkte direct!
    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik wissel het af: soms is het een boodschapje wat ik nog moet doen, dan weer zijn was die ik even wil wassen, maar altijd zeg ik dat ik maar eventjes weg ben. Het werkt, en da's inderdaad het belangrijkste.

      Verwijderen
  9. Mh, niet leuk dat het zo snel gaat opeens.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik lees al een hele tijd mee . Wat doen jullie het goed petje af

    Julia

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Julia, leuk dat je meeleest!

      Verwijderen
  11. Ik heb zoveel respect voor jou en je broer en hoe jullie dit allemaal doen. Deze weg met jullie vader gaan. Van dit stukje ben ik even stil. Het lijkt me zo moeilijk. Weer een stukje loslaten. Heel veel sterkte. En ook van mij een stevige knuffel.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is loslaten, het is geven/nemen, maar het voelt wel goed

      Verwijderen
  12. Hoi Inge ,

    Ik reageer niet altijd maar lees nog steeds mee ,petje af voor je ! Jullie doen het geweldig .

    wens je een heel fijne weekend .

    groetjes Mariska

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik gebruik de handdoek nog altijd :-)

      Verwijderen
    2. Ik zei altijd dat ik nodig aan het werk moest, mijn vader vond dat prima, werken was immers heel belangrijk. Ik lees je stukjes en steeds kom ik zoveel tegen wat wij ook meemaakte. Ik voel met jullie mee en huiver tegelijkertijd voor wat nog gaat komen. Voor de strijd die je soms moet strijden, en voor het gemis van de vader die je kende. Soms komen er gelukkig ook leuke ogenblikken. Ben je zelfs dankbaar als Pa dingen niet meer weet ( dan doen ze ook geen zeer meer).
      Met bewondering en meeleven..
      groetjes, Franca.

      Verwijderen
  13. Vol bewondering en respect weer even bijgelezen Inge! x

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge