vrijdag 26 april 2013

na 'oei'


Inmiddels zijn we een aantal dagen verder. Afgelopen woensdag ben ik gelijk bij de zorgbegeleider naar binnen gewipt om te praten over wat er de middag daarvoor was gebeurd. En de consequenties hiervan voor pap. Ik hoorde er ook over zijn gedrag ten opzichte van medebewoners en personeel. Vaak is hij vriendelijk en vrolijk, maar niet altijd. Natuurlijk snap ik hun kant van het verhaal: het gaat hen met name om de veiligheid van iedereen: cliënten, personeel, vrijwilligers. En natuurlijk is er nooit genoeg personeel. Bezuinigingen en zo .... Pap is degene die zich moet aanpassen en aangezien dat door de voortschrijdende Alzheimer heel moeilijk  is gebeurt dit door het toedienen van rustgevende medicatie. Met andere woorden: de Haldol zal niet worden gestopt nadat het kuurtje antibiotica is beëindigd. In tegendeel: de hoeveelheid Haldol is nu al verhoogd. En door het afnemen van bepaalde privileges. Hij mag zich bijvoorbeeld niet meer zelfstandig scheren met een scheermesje. Alleen nog onder toezicht of met een scheerapparaat. 
Hij is te vaak te geagiteerd ten opzichte van personeel, vrijwilliger(s) en medebewoners van zijn afdeling. Kan het niet hebben als te vaak hetzelfde door iemand wordt gevraagd of verteld. Moeilijk ook voor een man die gewend was om het grootste gedeelte van de laatste jaren alleen te wonen zonder bemoeienis van iemand in huis. Natuurlijk waren er de momenten van thuiszorg, WMO hulp en anderen, maar die mensen gingen na verloop van tijd weer weg en dan was hij weer alleen. Natuurlijk ging hij het laatste half jaar een aantal keren per week naar de dagopvang, maar vaak brachten ze hem al eerder naar huis omdat hij dat wilde, omdat hij genoeg had van de anderen om hem heen, omdat hij weer (alleen) thuis wilde zijn. Ik herken hiervan ook wel iets bij mezelf: ik ben  graag in gezelschap van anderen, maar ook heel graag alleen.
Hulp bij persoonlijke verzorging laat hij nog altijd maar mondjesmaat toe. Het aantal keren douchen sinds hij er woont is op de vingers van een hand te tellen.
Er is inmiddels een zogenaamde familiebespreking gepland, eens kijken wat we wederzijds kunnen doen en betekenen voor pap.
Volgens mijn schoonvader worden de stukjes er niet vrolijker op. Hij heeft gelijk. Helaas.

15 opmerkingen:

  1. Bij Alzheimer weet je eigenlijk al dat niets vrolijker wordt op den duur. Maar kunnen ze je vader niet iets meer privacy gunnen? Op zijn kamer mag hij toch best wel alleen zijn als hij dat wil?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hij is regelmatig op zijn kamer, maar ook vaak in de gemeenschappelijke huiskamer.

      Verwijderen
  2. zucht...ja, ik ben ook bang dat het inderdaad niet makkelijker wordt.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. "Pap is degene die zich moet aanpassen" schrijf je en ik lees met verbazing hoe het personeel heeft geprobeerd om je vader mee terug te nemen. Die mensen zijn toch gespecialiseerd en zouden moeten weten hoe je iemand op rustige wijze weer veilig thuis brengt. Loop desnoods eerst gezellig mee een blokje om zoals jij ook wel met hem doet. Kun je niet proberen om de medewerkers mee te nemen in jouw aanpak en hen leren hoe je zijn vertrouwen wint en vasthoudt? Elke bewoner is anders en heeft een eigen aanpak nodig denk ik. Als het beleid werkelijk is dat mensen met medicijnen in "aanpasmodus" worden gebracht zijn ze volgens mij echt verkeerd bezig. Ik wens jou en je familie veel wijsheid bij de familiebespreking.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dit is dus ´n beetje de keerzijde van de medaille. Wel de (relatieve) veiligheid van het niet meer zelfstandig wonen, en de afgenomen zorg van met name jou, maar dan ook weer dit soort dingen, en bij jou weer een zorg om heel andere zaken. Lastig joh. Sterkt weer.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hoi Inge,
    Dit is erg herkenbaar. Mijn vader verblijft sinds sept in het 3de verpleeghuis en ik kan je zeggen dat hij nu zijn draai redelijk kan vinden. Ook hij liet in het begin niemand aan zijn lijf toe. De verzorging was blij als ze hem in de kleren kregen, laat staan dat hij het toe liet om zich te laten wassen. Dan zullen we het maar niet over het douchen hebben. Nu gaat dit allemaal al beter, heeft echt tijd nodig. Maar wat veel belangrijker is, is dat de verzorging hem nu ook goed leert kennen. De vaste verzorgsters van zijn afdeling kunnen hem nu händelen. Hij laat veel toe, maar ze laten hem ook een beetje zijn eigen gang gaan. Wil hij niet in de huiskamer eten en zit hij liever op de gang? Prima, dan mag hij toch daar lekker eten? Geen probleem. Ze begrijpen inmiddels dat ze hem niet alles opkunnen leggen. En slaapt hij nog om 9 uur? Ook goed, ze laten hem gewoon nog een uurtje slapen. Van de week sprak ik nog even met het hoofd van de afdeling en zij vinden het voor de bewoners fijn als ze nog wat hun eigen zin en ideetjes hebben (doordrijven). Het is wel wat minder makkelijk voor de verzorging, maar wie is er belangijker?
    Vraag voor je het familie-gesprek hebt of je een kopie van het zorgplan mag hebben. Dan heb je een idee hoe ze bepaalde zaken aanpakken en kun je daar je mening over geven tijdens het gesprek.
    Wat is dit een nare situatie voor je vader, ook híj moet wennen. Hoe kan hij zich aanpssen? Wel heel kort door de bocht, hoor! Jammer dat hij aan de Haldol zit (gemak voor het personeel zou mijn zus zeggen).
    Heel veel sterkte en een knuffel voor je pa!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Nee, idd wordt het er niet vrolijker op. Maar dat was ook niet te verwachten.
    Vervelend als het zo loopt, maar helaas zie je dat toch vaak.
    Goed dat jullie een familiebespreking hebben gepland. Wellicht kan dan e.e.a. wat beter op elkaar worden afgestemd.
    Sterkte, meis!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat naar. Ik jan het me ook voortstellen dat je vader er geen zin in heeft. Voor iedereen heel rot, rotziekte...

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hoi Inge,
    Wat zijn jullie in een moeilijke situatie belandt nu. Met liefde en geduld kun je veel bereiken weet ik. Ik hoop dat je in de familiebespreking goed naar voren kan brengen hoe jij met je vader omging. Wie weet helpt het de verzorging om beter met je vader om te gaan.
    Ik wens jullie heel veel sterkte!
    Groetjes, Kris

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik leef zo met jullie mee.
      In de eerste week dat mijn vader in een verpleeghuis was, kreeg ik steeds verwijten van hem. Zie een priemende vinger en een stem die zegt: JIJ HEBT ME HIER NAAR TOE GEBRACHT!
      Dan is zo'n dagelijks bezoekje echt geen pretje.
      Na twee dagen troffen we hem aan in een bed in de huiskamer.
      Op onze vraag waarom , kregen we als antwoord dat de rolstoel was opgehaald ( waar hij alleen voor langere afstanden in moest) en dat het veiliger was ( O die veiligheids-maatregelen) om hem in bed te houden.
      Binnen twee weken kon mijn vader niet meer lopen.


      Da's veilig ja, dan kunnen ze zeker niet vallen.

      Sorry als ik negatief klink, maar het valt echt niet mee om overgeleverd te zijn aan al die maatregelen ( die vast goed bedoelt zijn hoor).

      Nogmaals veel sterkte!
      groetjes, Franca.

      Verwijderen
  9. Ik kan hier over zo boos worden. Ik kom er later op terug

    Groetjes Julia

    BeantwoordenVerwijderen
  10. hoi inge,


    wow wat heftig,dit laat een grote impact achter bij jullie. Ik kan je stukjes steeds slechter lezen omdat ik je verdriet en pijn voel en mijn verdriet en pijn steeds verder aan de oppervlakte komt. Doe mijn arm om je heen en geef je dikke knuffel.


    liefs Christina


    ps ook een dikke knuffel voor je vader hij leek me een fijne lieve man. Triest dat hij zo,n rotziekte moest krijgen.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Je vader heeft een beroep gehad waarin hij de touwtjes in handen had, de jaren alleen thuis kon hij doen wat hij zelf wilde. En dan nu dit, dit is natuurlijk een hele grote omschakeling. En met alle bezuinigingen wordt het er niet beter op. Ik weet dat mijn zusje op een middag een jong meisje moest vertellen hoe ze de speklapjes voor haar groepje moest bakken....was een invalkracht die van toeten nog blazen wist. Heel naar maar al het vaste personeel had het af laten weten en dit was een noodgreep.

    Ik hoop dat jullie in het familie overleg iets meer duidelijkheid voor hem kunnen creëren.

    Groetjes,
    Debby

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat me vooral stoort is het feit dat er zo makkelijk met Haldol omgesprongen wordt.
    Je vader is daar pas en nu geven ze hem al structureel Haldol.
    Inge, er zijn tehuizen die hier grote tegenstanders van zijn.
    Verder is het gek dat het tehuis ook niet deels de verantwoordelijkheid neemt, dit is de eerste keer
    dat hij "ontsnapt" is en ook nog eens omdat er maar 1 vrijwilliger op een hele groep zat.
    Misschien dat de leiding van het tehuis ook eens kritisch naar zichzelf kan kijken.
    Bezuinigingen worden nu te gauw als excuus gebruikt.
    Helaas zorgt dit soort gesprekken altijd voor de nodige stress bij familieleden en zit je in een afhankelijke positie.
    Misschien toch nog eens kijken in het tehuis van jullie voorkeur hoe daar met zaken om wordt gegaan?
    Groet Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge