dinsdag 23 april 2013

oei ....

Vanmorgen las ik de reactie van Franca op het blogstukje van afgelopen vrijdag met daarin de zin ik voel met jullie mee en huiver tegelijkertijd voor wat nog gaat komen. Vanmiddag heb ik gehuiverd na het telefoontje wat ik kreeg uit het (t)huis:
Pap had kans gezien om het (t)huis uit te lopen nadat hij met mensen van zijn groep en een vrijwilliger naar de recreatieruimte was gegaan voor het drinken van een kopje koffie of iets dergelijks. De vrijwilligster was net koffie halen toen pap de open buitendeur zag en verdween .... Onmiddellijk is iemand achter hem aan gelopen, maar hij was de (drukke) verkeersweg al overgestoken, zonder uit te kijken nota bene, voordat zij bij hem was. Hij werd enorm boos en zelfs agressief toen hij werd gevraagd om weer mee terug te gaan.
Twee verzorgenden hebben hem vervolgens buiten kunnen 'overmeesteren' en hem mee teruggenomen naar de afdeling. Protocol is dat familie wordt geïnformeerd hierover, sindsdien zit ik hier met een vervelend gevoel .... Arme pap. Nu mag hij niet meer met een vrijwilliger naar beneden ..... Nu wordt zijn 'vrijheid' nog verder beperkt. Hoe het nu kwam? Pure onmacht van hem, denk ik, wellicht omdat hij niet meer naar buiten kan zoals en wanneer hij wil. Of verandering van karakter? Misschien ook door het afbouwen van de Alzheimermedicatie (de Reminyl)? Of een bijwerking van de urineweginfectie die hij inderdaad blijkt te hebben en waarvoor hij nu een kuurtje krijgt? Wat een dag ....

20 opmerkingen:

  1. Wat een schrik. Het wordt er allemaal niet eenvoudiger op. Ik leef met jullie mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Die agressiviteit Inge?
    Ik vind het eigenlijk wel begrijpelijk, hij wordt ineens zo beknot.
    Maar met een open buitendeur treft de verzorging toch ook enige blaam, daar moeten
    ze toch op bedacht zijn. Te weinig mensen op zo'n groep.
    Vervelend alleen dat jou vader er nu de dupe van is.

    Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Goh wat een schrik brengt dat te weeg. Erg voor je vader dat hij niet zo even meer naar buiten kan. Kan me voorstellen dat hij daar op reageert.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. He bah, dat is schrikken en dan gelijk de vrijheid ingeperkt, vreselijk lijkt mij dat.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Arme man. Maar hij mag toch de kans niet krijgen om naar buiten te lopen?
    Ik heb wel in de 'sluis' gestaan en dan wilde er nog iemand naar buiten en ik wist
    niet of het een bewoner of een bezoeker was, dat is lastig. Bewoners die op die manier
    nog wel wilden ontsnappen kregen een band om die alarm sloeg als ze door de sluis gingen.
    Helemaal waterdicht krijgen is natuurlijk heel moeilijk maar dit was eigenlijk te makkelijk.

    Ik kan me heel goed voorstellen dat dit je een vervelend gevoel geeft maar je mag het jezelf
    niet aanrekenen hoor! Ik denk aan je hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dat is schrikken
    Maar die deur had niet open mogen staan.
    Je vader moet echt eerst even wennen aan waar hij nu is
    Heel veel sterkte

    Julia

    BeantwoordenVerwijderen
  7. hallo mevrouw, ik lees uw blog met veel interesse.
    ben zelf uit de zorg[nu met pensioen] en kan me uw onmacht goed voorstellen.
    er zijn ook geen goede vooruitzichten, alleen met de tijd zal het wat verbeteren omdat uw vader
    zich steeds minder herinnert ,ook niet leuk.sterkte gewenst, vr. groet. nel kroos.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Zo gaat het van kwaad tot erger ... het ligt niet aan je vader, het ligt niet aan de vrijwilligers, het ligt niet aan de verzorging ... het ligt aan het ontwerp van het gebouw.
    Als men zich echt in de belevingswereld van de cliënten had verdiept, had men wel een ontwerp gemaakt waar de bewoners veilig door deuren konden gaan ... , dat zij het idee hebben dat ze vrij kunnen gaan en staan, zo'n ontwerp kan namelijk gerealiseerd worden en hoeven we niet van 'ontsnappen' te spreken!
    Alle sterkte gewenst en ik heb veel bewondering voor je!

    Groet,
    Angelika

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is een gebouw uit de jaren zestig, dat pas sinds afgelopen najaar een afdeling voor beschermd wonen heeft.

      Verwijderen
  9. Volgens mij is je vader gewoon zijn gevoel gevolgd en
    naar buiten gelopen. Heeft er geen idee van wat voor
    impact dat op iedereen heeft. Begrijpt, denk ik, ook niet
    wat er verkeerd was.
    Zo sneu voor hem en zo vervelend voor jullie.
    Sterkte#

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat akelig. Tegelijkertijd een bevestiging dat het goed is dat hij niet meer in zijn eigen huis woont, en andere mensen de zorg van jou hebben overgenomen. Maar niettemin vervelend voor iedereen..

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Jeetje Inge wat schrikken. Pff ... laat het even bezinken meis :-(
    Vervelend voor allemaal. Denk aan je! Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Heb dit vorige week ook meegemaakt, op een iets anderen manier. Brrr... heb er toch ook maar een blogje over geschreven.
    Sterkte Inge!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Och Inge, dat is schrikken. Wat vervelend toch. Ik kan me zo goed voorstellen dat hij naar buiten wil. Maar dat gaat niet meer zonder begeleiding. Ik heb dit soort gedrag wel vaker gezien bij mensen die nog niet zo lang geleden waren opgenomen. Zoals ik hierboven ook al las, wordt het mettertijd minder, dan zal je vader zich niet meer herinneren dat hij naar buiten kan (of wil). Nee, dat is ook geen vooruitgang natuurlijk, maar wel wat rustiger.
    Sterkte Inge!
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Jeetje, kan me voorstellen dat je heel erg geschrokken en verdrietig bent. Wat jammer dat er geen binnentuin of zo is, waar de clienten naar buiten kunnen.
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Hoi Inge,
    Wat een schrik. Er gaat gelijk van alles door me heen qua oplossingen. Je had het laatst over een andere plek...ik weet dat weer verhuizen niet goed is..maar is daar misschien een binnentuin?
    Veel huizen hebben dat tegenwoordig zodat de bewoners toch een stukje meer vrijheid hebben.
    Sterkte! Kris

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Wat naar Inge, kan me voorstellen dat je heel erg geschrokken bent.
    Vanuit je vaders oogpunt natuurlijk heel gewoon, lekker naar buiten gaan, waarom niet?
    Het gaat wel erg hard nu.

    Sterkte!
    Petr@

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik denk dat Bloem het bij het juist eind heeft. Neemt niet weg dat het voor alle partijen erg moeilijk is.
      groetjes, Franca.

      Verwijderen
  17. Dit is ook datgene wat ik (onder andere) wil meenemen in het familiegesprek

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge