maandag 15 april 2013

prikkels

Ergens las ik dat het heel belangrijk is dat mensen met Alzheimer prikkels blijven krijgen. Dat klopt, het houdt hen wakker en alert. Maar een televisie die de hele dag aanstaat daar krijg ik persoonlijk de kriebels van. Het zou mij zo onrustig als wat maken. Gelukkig heb ik geen Alzheimer ....
Aan pap merk ik dat een teveel aan prikkels hem ook onrustig maakt. Afgelopen vrijdag zijn we tussen twee buien door een wandelingetje gaan maken. De vanzelfsprekendheid waarmee hij eerst liep wordt wel wat minder. Je kunt merken dat hij op de afdeling vele malen minder loopt. Eigenlijk alleen maar van zijn kamer naar de huiskamer en vice versa. Verder is er nog het bewegen voor ouderen, als hij daar al voor te porren is. Enfin, we gingen dus een blokje om. En - cynisch genoeg - kom je dan ook langs het kerkhof. We gingen kijken of we nog bekenden zagen liggen ;-) en jawel hoor: 


We staan ook stil bij het (urnen)graf van mam. We zijn er even stil van.
Natuurlijk begint het te regenen en dus lopen zo snel als we kunnen terug naar het (t)huis en ik zeg goh, wat toevallig, hier kunnen we schuilen! In de recreatiezaal staat een duo op het punt om te beginnen met zingen, dus gaan we er fijn bij zitten. Ik drink thee en pap zingt met het duo mee :-) Als hij moet plassen breng ik hem weer terug naar de afdeling. Daar wacht hem een verrassing: zijn vriendin is er om hem te bezoeken! Leuk, maar dit zijn wel erg veel prikkels ben ik bang. Ik heb er in ieder geval genoeg gehad voor die dag en ik maak dat ik weg kom ....

14 opmerkingen:

  1. Weer zo subtiel van je. Heel knap.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Beetje beweging is altijd fijn. Al is zo'n kerkhof bezoek wel wat dubbel msschien.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hmm kword vaak wel verdrietig van je verhalen ook hoor, mijn moeder (jeweet wel nog maar 66 en beginnend alzheimer)mag ws geen auto meer rijden binnenkort(test cbr afwachten, maar ik dnek niet dat ze die nog haalt) en zelf word ze daar ook verdrietig van, ze zegt steeds, ik rij toch heel voorzichtig en parkeer toch op een heel leeg plekje op parkeerplaats ver weg.... wat allemaal idd zo is....maar haar korte termijn geheugen is net gatekaas :-(..

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zesenzestig is erg jong nog ..... maar deze sluipmoordenaar houdt helaas geen rekening met iemands leeftijd. Sterkte!

      Verwijderen
    2. Hoi Sillie,

      Ik las net je reactie. Helaas krijgen wij hier steeds meer vragen over. Mocht je het interessant vinden dan hebben wij een brochure 'ouderen in het verkeer' die je gratis kunt aanvragen: https://www.alzheimer.nl/nieuws-en-voorlichting/gratis-brochures. Wellicht is deze video ook interessant om eens te bekijken. https://www.facebook.com/AlzheimerISAO/app_57675755167.

      Inge, een erg mooi blog. Ik heb al meerdere verhalen gelezen. 'Mooi' om te zien hoe je hier het ziektebeeld van je vader beschrijft en vooral durft te laten zien wat het met hem en met jou doet. Ik denk dat velen zich hierin zullen herkennen en hier ook steun uit halen. Ik in ieder geval wel. Dank!

      Groetjes, Romy
      (ISAO)

      Verwijderen
  4. Onverwachte extra prikkels, al zijn sommige wel leuk!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. De lieve man is ook geen 18 meer. Bewegen is altijd goed en dat vind hij vast erg leuk ook om te doen. Er voor hem zijn is heel belangrijk dan hoef je verder niet zoveel meer te doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Klinkt misschien overdreven maar ik vind het woord "prikkels" zo'n babywoord. Ik gebruik liever het woord "indrukken" want daarmee kun je het met de persoon zelf ook bespreken als hij/zij erg in de war is van alle gebeurtenissen die dag. Ik vind het heel goed en logisch dat je je vader meeneemt "de wereld in". Je merkt terecht op dat zijn wereld letterlijk en figuurlijk ineens veel kleiner is geworden, dat viel mij indertijd ook meteen op toen mijn moeder tijdelijk was opgenomen wegens een aanrijding. Hopelijk krijgen we een mooie zomer met veel wandelweer! (Ik ga dan op de fiets en mijn moeder op de scootmobiel ;))

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mijn vader werd destijds heel onrustig als hij "moest" voldoen aan een verwachtingspatroon.
    Als ik dacht dat hij verder kon lopen dan hij wilde, werd hij opstandig. Als hij zelf moest eten met mes en vork en dat op een gegeven moment niet meer ging werd hij boos. Ook als er teveel dingen achter elkaar gebeurden dan werd hij onrustig en vaak boos.
    Ik denk dat achteruitgang soms met sprongetjes, maar soms ook met sprongen tegelijk gaat.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  8. het blijft moeilijk hé. 'te' is inderdaad nooit goed, dus moet je de gulden middenweg proberen te vinden. dat lukt jou blijkbaar aardig!
    liefs, Hilde

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Het bewegen is zeker minder in het tehuis. Thuis was je pa veel meer aan het 'rommelen'. Of met de grasmaaier in de weer. Gaat hij nog met zijn wandelclubje lopen? Misschien lastig omdat hij dan vast naar zijn oude stek terug zou lopen.....

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ja, die prikkels... Ik heb er regelmatig over geschreven, omdat het goed doseren zo belangrijk is. Prikkels kunnen heel prettig zijn voor de Alzheimerpatiënt, maar het moment valt soms verkeerd. Regelmatig overleg met de mensen van de dagelijkse zorg kan over en weer positief werken. Ik heb daar althans goede ervaring mee!
    Overigens: nog steeds ontvang ik reacties van mensen uit de zorg (de professionals dus), dat de blogs van familieleden zoals die van jou en van mij, zo belangrijk zijn voor het begrijpen van de persoon in kwestie. Helaas wordt daar nog steeds geen opleiding in gegeven. Laat je blogadres eens achter bij de verzorgenden, en je zult zien, dat ze je daarvoor dankbaar zijn.
    Sterkte Inge!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Fijn van je te horen Hans. Ik moet inderdaad dit blogadres nog doorgeven aan de zorgbegeleider en verzorgenden, is er nog niet van gekomen.

      Verwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge