woensdag 10 april 2013

verzorging

Vandaag kennisgemaakt met P., zij is de zorgbegeleider van onder andere de afdeling waar pap nu woont. Fijn dat ik nu weet wie zij is, ik vind het wel zo prettig om op de hoogte gehouden te worden van wat er allemaal gebeurt nu ik geen overzicht meer heb in het hoe en wanneer en waarom. Ik moet daar wel aan wennen. Tot nog toe bepaalde ik de afspraken bij arts, pedicure, huisarts, POH, etc. Zo liet vorige week een van de verzorgers weten dat pap op controle was geweest bij de verpleeghuistandarts en dat er een afgebroken kies was geconstateerd. Werk aan de winkel voor dezelfde tandarts dus maar die mag niet extraheren zonder toestemming van een van de contactpersonen, en daar ben ik er een van. Omdat het voor pap vertrouwder is om naar de eigen tandarts te gaan maak ik liever daar een afspraak. Kan gelijk nodig oftewel groot onderhoud worden gepleegd. Pap was namelijk nooit zo'n liefhebber van tandartsbezoekjes ......
Van P. kreeg ik te horen dat ze zich zorgen maakt over paps (gebrek aan) persoonlijke verzorging. Hij kleedt zich - ook nu in het (t)huis - zelfstandig aan en is al 'klaar' voordat de verzorging langs komt om hem te helpen of controleren. En zich laten helpen of controleren laat hij echt niet toe. Dan wordt hij kwaad, heel erg kwaad ...  Dat zelfde probleem bestond al toen pap nog thuis woonde, dus ik hoor niks nieuws. Ik heb bij de thuiszorg een aantal keren aangegeven dat ik het idee had dat pap zich niet meer goed verzorgde. Dat ik twijfelde of hij 's avonds wel zijn kleding uit deed voordat hij naar bed ging. Dat ik niet wist of hij - zoals hij beweerde - daadwerkelijk in bad ging. Hij oogde wel meestal netjes, en ging ook zonder morren naar boven om zich om te kleden als ik vond dat dat nodig was en dan hing hij de (ongewassen) kleding fijn en keurig in de kast waar ik deze dan regelmatig eruit plukte.
Ook viel haar op dat hij de laatste paar dagen heel vaak naar de wc moet. Ik geef aan dat hij in het verleden regelmatig last had van blaasontstekingen en vraag haar om zijn urine te laten nakijken. Maar dat mogen ze niet doen zonder aanvraag van de verpleeghuisarts ... Ik moet er echt wel aan wennen dat dingen anders lopen dan ik voorheen gewend was ....

14 opmerkingen:

  1. Loslaten is heel moeilijk, net als ontzorgen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Net als Marja had ik onder 't lezen van je stukje ook dat gevoel: net als loslaten van je kinderen is dit ook zoiets. Maar toch weer heel anders en fijn dat je dan in het overleg dingen kunt bespreken.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het zal wennen zijn om dingen uit handen te geven. Hij was natuurlijk heel zelfstandig altijd, kan me wel een beetje voorstellen hoe het voelt om door anderen geholpen te worden.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Geloof direct dat dit behoorlijk omschakelen is. Lijkt me best lastig.
    Sterkte.

    Groetjes,
    Debby

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja loslaten..maar tegelijkertijd ook vinger aan de pols houden. Hoe meer mensen zich over een client gaan buigen, hoe meer fouten er gemaakt kunnen worden, dat is helaas onze ervaring. En het is heus niet zo vanzelfsprekend dat je alles uit handen moet geven. Je hebt gelijk dat je naar zijn eigem vertrouwde tandarts gaat.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Moeilijk, deels ben je nog wel de eerstverantwoordelijke, deels niet, lijkt mij erg lastig.
    Ik zou ook zijn eigen vertrouwde dingen vasthouden, zoals de tandarts dus.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Lijkt me ook moeilijk om alles uit handen te geven.
    Dat zal wennen zijn.

    Liefs Petr@

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Lastig is dat, je bent toch een beetje de controle kwijt. En ik kan me heeel goed voorstellen dat je vader zich niet wil laten helpen met aankleden en wassen etc.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wij hadden 1x per twee weken een gesprek met mijn moeders hoofverpleegkundige. Daarin kwam alles aan de orde wat er moest gebeuren en op welke manier dat zou gaan. Natuurlijk was dat anders dan toen ze thuis woonde en wij alles voor haar regelden. Maar, zoals ook boven genoemd, je moet toch loslaten. Het duurde eventjes voordat we daar aan gewend waren (ook mijn moeder) maar met vertrouwen over en weer lukte het wel.
    Sterkte met deze nieuwe fase.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Mijn ervaring (werkzaam als verzorgende met dementerende bewoners) is dat wanneer bewoners zichzelf 's morgens zelf aankleden, we de bewoner vragen 's avonds te gaan douchen.
    Als een bewoner zich vb 3 maal per week 's avonds doucht, is het geen probleem als hij zich 's ochtends niet wast.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Tsjonge, ik blijf me verbazen over alles wat je schrijft. Oooh gaat dat straks bij mij ook zo? denk ik dan, maar proberen op dingen vooruit te lopen lukt simpelweg niet omdat er elke week wel iets gebeurt waar je druk mee bent.. laten we maar proberen het zo leuk mogelijk te houden. Kijk maar wel uit met die blaasontstekingen, mijn moeder kreeg daar waanideeën door!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Het gaat allemaal anders nu inderdaad. Maar over het algemeen zullen ze heus wel heel goed voor hem zorgen. Dat was tenminste onze ervaring bij mijn schoonmoeder en haar broer. Het is ongetwijfeld wennen voor hem en ik hoop dat hij snel zijn draai vindt.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Dan merk je ook hoeveel je deed voor hem, hoeveel contact hij ook nog met je zocht overdag, en dat je veel met hem op pad was voor afspraken. En nu wordt die zorg overgenomen door het personeel van het thuis. Ik snap dat volkomen, dat is ook hun taak. Maar nu zit jij inderdaad wel van afstand toe te kijken.
    Ik stel me zo voor dat het een zelfde soort afscheid is als van een kleuter die naar school gaat. Die je opeens niet meer om je heen hebt en waar anderen dan de zorg voor dragen.
    Het lijkt mij erg moeilijk om dat los te laten. Je hebt toch het idee dat hij zich bij jou veilig voelde en daarnaast hield je mooi een oogje in het zeil.

    Maar het is wel beter zo, voor iedereen. De zorgen die je had, je was per slot van rekening toch veel met hem bezig, zijn nu van je weg genomen. Dat is ook beter, toch? Het lijkt mij dat het voor een kind wel belastend is om de man tegen wie ze altijd opkeek plots streng toe te spreken en te moeten controleren. Ik verwacht dat het wel went dat je steeds meer gaat zorgen, maar het lijkt mij niet simpel. Het is dan wel weer mooi dat je hem mee kan nemen naar zijn vertrouwde tandarts. sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Je wilt liefst nog de touwtjes in eigen handen hebben, maar dat gaat nu eenmaal niet meer. Dat moet heel erg wennen zijn.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge