maandag 27 mei 2013

drie keer is scheepsrecht?

Op de blog van Carin las ik dat haar vader is overleden, hij overleed vrijdagavond, bijna 89 jaar oud. Ik wil haar ook vanaf deze blog heel veel sterkte toewensen! 
Het is diezelfde vrijdagavond - ik sta op het punt om naar een vergadering te gaan - dat ik een telefoontje krijg van pap's overbuurvrouw: 'ik kijk net uit het raam en zie je vader staan, bij zijn voordeur. Hij is aan het prutsen met een sleutel. Ik denk ik vertrouw het niet, het is zo frisjes buiten en hij staat hier in zijn (over)hemdje met korte mouwen ....' Ik bedank haar voor het telefoontje en bel snel mijn broer, die belooft om zo rap als hij kan in zijn auto te springen om te gaan kijken en eventueel zoeken. Tweede telefoontje volgt, dit keer naar het (t)huis: 'Vraagje: missen jullie meneer K.?' Gewoon voor het geval de bejaarde buurvrouw misschien iemand anders heeft aangezien voor mijn vader. Wie weet zit hij 'gewoon' fijn op zijn kamer ..... 'Euh,' klinkt het aan de andere kant van de lijn. 'Ik ga even kijken'. Maar dan blijkt dat buurvrouw het wel degelijk goed had gezien. Pap heeft kans gezien om - zonder dat ook maar iemand het in de gaten had!! - het (t)huis uit te 'piepen'. Hoe kan dat nu? Verklaring heb ik wel: te weinig personeel op twee afdelingen, bewoners die rond deze tijd meer aandacht vragen en langzamerhand geholpen moeten worden met het naar bed gaan, een nog kwieke man (pap dus) die persé naar huis wil om zijn stervende moeder te bezoeken en geagiteerd is omdat dit niet kan, een huis dat niet geschikt is voor het huisvesten van nog goed ter been zijnde dementerenden .....
Pap was dit keer gelukkig weer snel terecht. De schoondochter van zijn vriendin had hem zien lopen en heeft zich over hem ontfermd. Mijn broer heeft hem opgehaald, ze hebben samen nog wat gedronken en zonder protest heeft pap zich weer 'fijn' laten terugbrengen naar de afdeling. Wat een consternatie! 

20 opmerkingen:

  1. O jee. Nog ruim 2 weken te gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oef, fijn maar van dat telefoontje van de overbuurvrouw.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Schrikken zeg, en dat tehuis zal ih er ook wel niet fijn bij voelen dat ze hem niet goed in de gaten gehebben houden... Maar wel fijn dat de buurt zo oed oplet en hem kent inderdaad!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Toch fijn dat de overbuurvrouw het zo snel in de smiezen had! Personeelstekort..en dan lees ik over al die mensen die worden ontslagen in de zorg..terwijl hun handen zo hard nodig zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heel goed dat Pa nu gauw naar een ander tehuis gaat, dit wordt
    gewoon onveilig op deze manier.
    Het management mag zich weleens achter de oren krabben want
    dit gebeurd toch te gemakkelijk, het is tenslotte een gesloten afdeling.
    Wat fijn dat er dan zoveel bezorgde mensen zijn die bellen en zich over hem
    ontfermen.
    Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Fijn dat die buurvrouw zo goed oplet zeg! Anders was er heel wat paniek in de tent geweest :(

    Aftellen maar, tot aan de verhuizing!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Och zeg... en dat je als familie zelf dan moet bellen om te zeggen dat één van hun bewoners weg is gegaan.... dit muisje zal nog wel een staartje krijgen intern.
    Gelukkig dat je vader binnenkort ergens anders heen mag!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Och help, wat een gedoe. Zo hebben jullie ook nog geen rust! Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Nou ja zeg...dat het een keer gebeurt is tot daar aan toe, maar drie keer? Er is daar structureel wat mis. Zo moeilijk is het toch niet om bijv. een code op de deuren te zetten?
    Goed dat je vader binnenkort verhuist!
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Jeetje zeg, vervelend dat dit kan gebeuren. In het huis waar ik op bezoek kwam zat inderdaad een code op de deuren. Maar ik moet eerlijk zeggen dat de schoonmoeder van mijn zusje op een gegeven moment wel de code wist....En dan ga je naar buiten en er loopt iemand met je mee. Tja, is het een patiënt of een bezoeker? Zo kan een patiënt dus ook nog buiten komen. En jouw vader is nog hartstikke slim dus er moet gewoon beter om hem gelet worden. Het gaat straks allemaal goedkomen.

    Groet,
    Debby

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Eindelijk weer eens helemaal bijgelezen.-...wat is er veel gebeurd! Fijn dat pa straks naar een nieuw thuis mag en dat jullie allebei zo een goed gevoel hadden daar. Goed dat die vrouw zo snel reageerde! Heel veel sterkte met de voorbereigingen en de verhuizing! Ellen scrapothekerin.blogspot.com

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Och wat een toestand. Wordt tijd dat er verandering komt.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Sjonge... voor de derde keer. Das toch wel zorgelijk, moet eigenlijk niet kunnen vind ik..

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Nog eventjes en dan kan je vader zijn intrek nemende zijn nieuwe woning, lees ik, wat fijn! Lekker naar buiten als hij dat wil, heerlijk voor hem en voor jullie! En het is best wel vreselijk dat het zo moet in de zorg.. Jammer dekt de lading niet eens: vreselijk dat er niet voldoende krachten zijn om te voorkomen dat mensen kunnen gaan dwalen. Ik wens je vader enorm veel woonplezierop zijn nieuwe plek straks!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Hij weet de weg naar huis nog steeds! het blijft van de knotse dat ze hem al zo vaak hebben laten ontsnappen. Je wilt het gevoel hebben dat hij veilig is, dat is hij niet zo te lezen. Nog even en dan kan hij verhuizen!

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Wat een mooi blog, bijzonder om als verzorgende van mensen met deze problemen de kant van de familie te kunnen lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. gelukkig is hij gekend in de buurt en zag de overbuurvrouw dat er iets niet klopte. zo'n sociale controle is echt wel handig, lief toch dat ze jou belde hé. gelukkig is jouw paps weer terecht!
    groetjes, Hilde

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Wat een schrik gelukkig is er wel een buurvrouw die het heeft gezien, Nog heel even en dan heeft hij een veilige plek

    Julia

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Maar goed dat er nog mensen waakzaam zijn. Mijn broer woont nog thuis bij mijn moeder, zij is er ook al 80 en minder goed ter been.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Als ik dit zo lees hebben wij geluk gehad dat mijn inmiddels overleden schoonmoeder erg honkvast was, liefst niet naar de camping ging, liefst niet uitging. Zij liep nooit weg, wij waren de enigen die binnen kruipafstand woonden, de anderen hadden een racewagen nodig. Zoals hierboven zijn er inderdaad mensen die van een afstandje de code in zich opnemen en best weten dat ze daardoor naar buiten kunnen. Doe daar een verzorgd uiterlijk bij, een beschaafd taalgebruik en ze gaan zo door voor bezoeker. Ik vind dat jullie de juiste beslissing hebben genomen, geen gedoe met PGB. Jullie hebben zo lang te veel moeten regelen, dan zou je nog geen rust hebben, want natuurlijk raken er bonnetjes zoek, was een andere apotheek verder weg maar wel goedkoper, krijg je commentaar op het aantal broeken (boven en onder) dat wel nodig is ivm het vele wassen, nee, gewoon een vrij besteedbaar "zakgeld" en de rest voor het huis is veel beter. Mijn moeder kon, met wat zij van haar AOW en pensioentje mocht houden, goed uit de voeten en was blij, dat ze over dat geld aan niemand rekening en verantwoording hoefde af te leggen. Maar ja, zij kon nog zelfstandig denken en beslissen, wij voerden de opdrachten uit als het op kleren en wat lekkers kopen aankwam. Wat ik me niet realiseerde en wat ik jullie op het hart zou willen drukken is het volgende: de verzorgenden zien straks je vader vaker dan jij en omgekeerd. Ik had wel eens kritiek als de schone was verkeerd in de kasten was gelegd: theedoeken in badkamerkast, washandjes en baddoeken in kamerkast naast het keukentje bijv. Dan zei mam: "ach, laat toch, ze hebben het al zo druk en ze zijn allemaal lief". Ik stond daar niet zo bij stil, maar toen mam net overleden was en twee verzorgsters mij (ik waakte) vertelden dat ze zonder de dokter niets mochten zeggen en vervolgens natte wangen van de tranen kregen, begreep ik het ineens; de verzorgsters waren intimi van mijn moeders leven geworden, niet van haar gedachtengoed, maar van haar dagelijkse doen en laten. Ook zij verloren een vertrouwd persoon, moesten aan de nieuwe toestand wennen. Ik weet wel, er komt weer een nieuwe bewoner, zij vergeten sneller dan ik/wij, maar over het algemeen hebben de verzorgsters en verzorgers net als wij het beste met de bewoners voor, helaas maakt het zorgbeleid vaak dat zij dat niet op een door de kinderen verwachtte manier kunnen uiten. Ik wens jouw vader en jullie een heel goede tijd in en rond het zorghuis. Lavas.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge