maandag 6 mei 2013

nou ja

Het feest was leuk. Ik heb in ieder geval alleen maar positieve dingen gehoord en leuke foto's gezien. Pap stond ruim van te voren klaar, gewassen, geschoren en gestreken. Met zijn zondagse pak, met stropdas en  - oh jee - met bruine in plaats van zwarte schoenen aan zijn voeten. Het zwarte paar, daar hadden we even niet aan gedacht. Maar dit mocht de pret niet drukken. Halverwege het feest krijg ik een foto toegestuurd 


met begeleidend bericht van mijn broer: 'dit haalt pap net uit zijn binnenzak ... Om hem wakker te houden!! :-) Iets voor de blog ...'
Zaterdagmiddag, ik ben inmiddels onderweg naar ver weg van mijn thuis, komt een telefoontje van het (t)huis: pap heeft het weer klaargespeeld, hij was er weer 'van tussen'. Dit keer door samen met een bezoeker van zijn afdeling, die hem nog nooit had gezien en hem ook niet had getypeerd als zijnde een cliënt van de afdeling beschermd wonen, via het trappenhuis omlaag te lopen (4 verdiepingen!!) en vervolgens de deur uit te stappen, de vrijheid tegemoet .... Ik kan er niets aan doen, vind het ergens best komisch. Moet ook denken aan het boek dat ik vorig jaar las (De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween). Ik neem contact op met mijn jongste broer maar die is 'absolutely not amused' .... Tja, tot 6 weken geleden wisten we niet eens waar hij was als hij aan de wandel ging en nu wordt volgens protocol zelfs de politie geïnformeerd ..... Enfin, de man waarmee pap door het trappenhuis liep begon te twijfelen toen hij pap buiten zag twijfelen over welke kant hij op zou gaan, en is toen maar weer het (t)huis ingelopen om dit te melden. Ja hoor, meneer K. alweer ....... ik hoor het ze denken :-) Hij is uiteindelijk niet ver van zijn eigen huis - toevallig - gevonden door iemand van het personeel en weer rustig terug begeleid naar het (t)huis. Op het moment dat ik werd gebeld zat hij fijn aan de koffie, zich van geen kwaad bewust en nog nagenietend van zijn ommetje ....

19 opmerkingen:

  1. Vrijheid-blijheid! Gelukkig had die meneer die hem doorliet zijn twijfels.
    Nu dan écht gaan genieten van je vakantie!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. O ja, grappig, die wekker. Wat je allemaal niet in je broekzak kan stoppen. Ik dacht dat mijn vader vorige week al zijn zakdoeken in de broekzak had, bleek het een theedoek te zijn. Ach, je kunt het maar nodig hebben...

      Verwijderen
  2. Ik moest wel even glimlachen. En dat boek is geweldig!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik snap dat wel hoor, die twijfel. Ik heb ook wel bij de deur gestaan met iemand waarvan
    ik me afvroeg of het een bewoner was of niet......tenslotte is het vaak niet aan mensen
    af te zien. Heel lastig....Je vader is slim genoeg om er op die manier even lekker van tussen te
    gaan.
    Gelukkig is hij weer terug.

    Groetjes,
    Debby

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Poeh... Dat het zo makkelijk gaat ook, verbaast me!

    Ik ga wel eens naar de dagopvang omdat daar een paar patiënten zitten. De deur gaat alleen open middels een code die je moet intoetsen. Die overigens gewoon naast de deur staat opgeschreven. Maar niemand die die link (nog) legt :(

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Zou het helpen als hij vaker (dagelijks) 'legaal' een ommetje zou maken?
    Met personeel of vrijwilligers bv.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Personeel heeft hiervoor geen tijd, met vrijwilligers mag niet (meer), alleen nog met zijn kinderen dus

      Verwijderen
    2. Het zit je vader niet mee!
      Is er een afgesloten tuin waar hij alleen in zou mogen wandelen?

      Verwijderen
  6. Bij mijn schoonmoeder in het huis dragen sommige bewoners een tag, er gaat een alarm af als zij de deur passeren. Klinkt naar maar ´t is wel veilig ...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik zal het aankaarten tijdens de familiebespreking

      Verwijderen
  7. Eigenlijk vind ik het wel iets komisch hebben, hij gaat zijn vrijheid tegemoet!
    Maar ja hij is toch gewend om vaker een ommetje te maken, het zit misschien nog in zijn "systeem".

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ja, dat boek heb ik ook. Kan me voorstellen dat je er aan moest denken.
    Nu maar te hopen dat je vader de andere "streken" van de hoofdpersoon niet gaat nadoen, anders staat je nog wat te wachten:-)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hij moet toch bij de tijd blijven? In het verzorgingshuis waar ik stage liep hadden ze ook een code naast de deur maar toch gebeurde het nog wel.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik vind dat wel heel slim van hem hoor, een wekker in zijn zak ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Geniet van je vakantie-zonder-zorgen, of in ieder geval dan inder zorgen. En wat een ondernemender vader heb je toch ook! Wel fijn dat je er ook om kunt lachen. Want het is geen man om achter de geraniums te gaan zitten, nooit saai zeg maar ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ook hier (stiekem) een glimlach :-) Gelukkig was die man zo slim om het toch te melden!
    Paps ging letterlijk zijn vrijheid tegemoet.
    Prachtig die wekker in zijn zak. Zo blijft hij bij de tijd.
    Zonder gekheid: fijn dat het allemaal goed is afgelopen! Hij zal maar écht zoek zijn ...
    Begrijp uit de reactie hierboven dat je vakantie hebt: lekker van genieten Inge!
    Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  13. In het begin dat er tags werden gebruikt, hier aan de veters van de schoenen, werd er raar tegen aan gekeken. Zo stigmatiserend, zeg maar, werd het ervaren door de (niet naaste) familie. Maar altijd nog veel mensvriendelijker dan een opvallend op alle kleding genaaid "embleem". Overigens waren er mensen, die kien genoeg waren om er achter te komen, dat ze alleen maar niet door de deur konden als ze hun schoenen aan hadden. Als een kind zo slim hadden ze het gauw door, de oplossing was: pantoffels aan, geen veters en de deur gaat open. Niet voor niets werd de beperking vroeger "kinds worden" genoemd. Als je het als volwassen kind dan eindelijk aanvaard hebt, met alle bijbehorende grappige en klap in je gezicht momenten en het besef dat de ouder langzamerhand kind wordt en omgekeerd, zijn er altijd familieleden die beweren, dat het zo erg nog niet is of je doodleuk voor zwartkijker uitmaken. Tja, wie niet weet dat de overbuurvrouw al drie jaar dood is, gelooft ook dat ze zojuist op de thee is geweest. Jawel, en erger dan zij denken, want al kun je soms er om lachen, vaker doet het pijn te zien hoe er weer een stukje "normaal" verdwenen is.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Sorry, schoonfamilie leest mee, daarom geen echte naam in dit en bovenstaand stukje, dan maar een fictieve, het kan niet anders, omdat zij bleven ontkennen dat er meer aan de hand was dan een beetje geheugenverlies en ik dus de zwartkijker, lees, het zwarte schaap, werd. Lavas.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik neem je niets kwalijk ;-) bedankt voor je uitgebreide reactie!

      Verwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge