dinsdag 25 juni 2013

ongewenst gedrag

Afgelopen week had ik in het (t)huis een gesprek met psycholoog, verpleeghuisarts en de verantwoordelijke verzorgende. Het was niet echt leuk wat je dan zoal te horen krijgt over iemand waar je van houdt, die je al zoveel jaren goed kent en die de laatste tijd zo aan het veranderen is door iets waar hij absoluut niets aan kan doen. Hier (op de blog) was al bekend dat pap 'last' heeft van agressief gedrag. Ook dat hij hiervoor medicatie krijgt en dat hij door het gedrag moest verhuizen van de ene tijdelijke plek naar de andere, en (nog) niet naar de plek die wij voor hem op het oog hadden. De laatste tijd is ook steeds meer ongeremd gedrag op een ander gebied te bespeuren, namelijk seksueel ongewenst gedrag. Dit ten opzichte van personeel en van (weerloze) medebewoners. Dit is niet leuk. Niet leuk om te horen voor ons, niet leuk voor personeel maar vooral - vind ik - vreselijk voor de medebewoners .... Het betreft vaak opmerkingen en tik(ken) op de bil(len) maar ook het willen betasten van borsten ... Ik weet wel dat dit gedrag een gevolg is van de Alzheimer maar ik vind het vreselijk dat pap hierdoor een verkeerde 'naam' krijgt. Hij krijgt nu ook medicatie om dit gedrag te onderdrukken. Het zal evenwel een aantal weken kunnen duren voordat het gewenste effect bereikt is. Nu moet ik heel eerlijk zeggen dat ik een tik op een bil helemaal niet zo erg vind, maar het is nu eenmaal 'not done' tegenwoordig. En hoe leg je dat aan iemand uit die dit na 1 minuut alweer is vergeten? Hoe leg je uit dat hij niet de kamer van een medebewoner op mag, en al helemaal niet aan haar mag zitten als hij dat na 1 minuut alweer is vergeten? Hoe leg je uit dat hij bepaalde dingen niet mag zeggen? Moeilijk hoor .... en gênant bovendien, voor ons dan ....

21 opmerkingen:

  1. Wat erg he, en hij kan er echt helemaal niks aan doen. Ook dit gaat voorbij, maar ik kan me voorstellen dat je je er opgelaten bij voelt. Kl*te ziekte....
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Och Inge, wat triest. Kan me voorstellen dat jullie het vreselijk vinden dat je vader nu zo anders wordt dan de persoon die hij altijd is geweest. Jammer dat er dan anders tegen hem aangekeken wordt, ja. Gênant ook dat hij dit gedrag vertoont al weet iedereen theoretisch wel dat hij er niets aan kan doen. Ik hoop dat dit ook weer een "periode" is, zoals er zo veel zijn in het verloop van deze ziekte.
    Veel sterkte!
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel naar om allemaal te horen over je eigen vader. Ik herken wel wat dingen van onze jongste zoon. Door zijn autisme schat hij sommige situaties met vrouwen ook helemaal verkeerd in.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Waardeloos voor jullie. Ik kan me voorstellen dat het enorm lastig is om daar mee om te gaan. Super gênant idd. &^%$#@ ziekte.

    Take care!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dat is niet leuk, zo'n karakterverandering, door ziekte en/of medicijnen, maar in ieder geval is hij opeens niet meer de man die hij zijn hele leven is geweest. En "nieuwe" kennissen zien hem toch zo. Bah.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Heel lastig voor beide partijen. Dit komt ook bij normale ouderen voor en dat vind ik veel erger dan van iemand die eigenlijk niet beter meer weet. Hoop dat het van korte duur is. Heel veel sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dat is een hele lastige, Inge. Heel veel sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Dat is een heel vervelende situatie. Ik wilde dat ik de gouden tip had maar helaas..... Het blijft weer bij; sterkte!!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Pff, jeetje zeg, dat lijkt me echt heel naar om te horen over je vader. Die arme man, zich van geen kwaad bewust. Wat ontzettend lastig zeg. Hoop dat de medicijnen gaan helpen....

    Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat een dilemma ... :-( En je paps is zich van geen kwaad bewust.
    Heel moeilijk lijkt me dit lieve Inge! ik hoop dat de medicatie snel het beoogde effect heeft.
    Intussen geef ik je gewoon even een warm knuffel komtie x

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat is dit moeilijk .En je vader weet van niks in de hoop dat de medicatie snel gaat werken. Hele dikke knuffel

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Nee, dat wil je niet horen van je vader en ook niet als hij hier niets aan kan doen.
    Wat een moeilijke situatie weer..
    Sterkte hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Vreselijk om te horen. Hopelijk slaat de medicatie snel aan!
    En Pap weet nergens van. O zo moeilijk..
    Sterkte Inge.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wat lijkt mij dat vreselijk om te zien dat iemand zo veranderd. Ik hoop echt dat de medicatie aanslaat, heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Wat vervelend zeg! En dan te bedenken dat je vader altijd zo'n correcte man is geweest.
    Jullie vervallen ook van het een in het ander.
    Ik hoop dat de medicijnen heel snel aanslaan!

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Deze ziekte doet rare dingen met mensen. Hun eigen persoonlijkheid verdwijnt en er komen nare dingen voor terug.
    Dit gedrag hoort bij de ziekte, en niet bij jouw vader.

    Dit komt vast veel meer voor, net als heel veel andere symptomen, waar je vader gelukkig geen last van heeft.

    Deze dingen benadrukken wel hoe ontzettend zwaar deze ziekte is.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Vreselijk moeilijk, ik begrijp de situatie. Hij kan er niets aan doen, maar het blijft naar.

    Onze buurvrouw kwam een paar spulletjes bij ons ophalen. Husband wilde haar wel helpen.Samen liepen zij naar de overkant en Husband zei: "Niet laten vallen hoor, anders krijg je klap voor je billen!" En hij keek haar aan op een manier waarvan ik dacht, oeffff....
    Ik had het er met hem over, maar hij wist totaal niet wat ik bedoelde. Zag er geen kwaad in. Het is nu zes weken gelden, ik heb haar niet meer gezien, terwijl ik haar geregeld sprak.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Wat naar om dit mee te maken. Ik heb het wel meer gehoord en ook meegemaakt zelfs. Je kunt er helemaal niets aan doen en het is eigenlijk vreselijk dat alles onderdrukt moet worden met pillen. Uiteindelijk wordt het een heel andere man en herken je hem niet meer. Het is toch wonderlijk dat hij zich daar niet van bewust is.
    Lief dat je zoveel aandacht aan hem blijft besteden. Het is een afgrijselijke ziekte en ik hoop dat men er snel achter komt hoe dit kan ontstaan.
    Liefs van Lilian

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Hee lieverd,
    wat vervelend! Ik heb jarenlang gewerkt met mensen die het zo goed niet meer weten/wisten, en ontremming op dit gebied komt veel voor.
    Als je een huis hebt waar de verzorging snapt dat hij er geen weet van heeft/ er weinig aan kan doen moet je wel het een en ander kunnen hebben.
    In mijn geval was een grapje, rustig uitleggen dat je iets niet prettig vindt, of vragen of zijn vrouw dat wel goed had gevonden meestal voldoende.

    Hoe vervelend ook, lig er maar niet wakker van. Het is je eigen lieve paps, ook al verandert hij.

    Ik hoop dat hij zijn medicatie zo werkend krijgt dat hij minder vreemd is voor zijn omgeving zonder zichzelf nog meer te verliezen dan nodig.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hier hecht ik enorm veel waarde aan, Ragna, dankjewel!

      Verwijderen
  20. Gênant voor jullie.. Ik snap je gevoel, maar mijn eerste reactie was ook wat ik hier al meer boven las: het is zijn ziekte, en het personeel heeft vast vaker met dit bijltje gehakt en snapt hoe het in elkaar zit. Maar het lijkt me vreselijk om je vader zo te zien veranderen, en ik leef met je mee, Inge!

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge