dinsdag 11 juni 2013

toch maar weer verder

Vandaag een week geleden kregen we te horen dat pap weg moest van de plek waar hij toch bijna 9 weken heeft gewoond. Een week waarin ik afwisselend boos en verdrietig was. Nu na een week ben ik nog altijd niet in mijn normale doen. Er is zoveel gebeurd de afgelopen tijd ..... Ik wilde stoppen met bloggen. En dat heb ik zelfs gisteren nog verkondigd. Ben benieuwd wat mijn man ervan zegt als hij toch weer een blogbericht onder ogen krijgt :-) Maar bloggen is ook een soort van verwerken, het opschrijven van wat er zoal gebeurt helpt me om dingen op een rijtje te krijgen. Ik kreeg steeds meer mailtjes met vragen over hoe het nu met pap is/gaat. In plaats van die allemaal persoonlijk te beantwoorden kan ik net zo goed weer een blogbericht schrijven.
Wat er vorige week gebeurde: woensdag was een enorm spannende dag, vond ik. En pap wist nog van niks ..... Toen ik in het ex-(t)huis aankwam zat de nieuwe cliënt al in de woonkamer, maar gelukkig had het personeel (uit respect of om verdere onrust te voorkomen?) paps kamer nog niet ontruimd. Dat mocht ik doen, gezellig in mijn uppie ... Manden, tassen en een koffer vol met spulletjes heb ik in mijn auto weten te krijgen voordat pap  - die nog fijn in de woonkamer zat, onwetend van wat nog stond te gebeuren - het in de gaten had. Er was trouwens niemand van het personeel in de woonkamer om afscheid te nemen toen ik pap meenam, vreemd om op zo'n manier weg te gaan .... 
In het nieuwe en wellicht ook weer tijdelijke (t)huis stond ons wel iemand van de afdeling op te wachten. Mijn eerste indruk van haar was in ieder geval positief: een leuk mens met genoeg oor voor wat pap allemaal te vertellen had. Want oh ja, hij had natuurlijk weer praatjes voor tien! De kamer viel qua afmetingen tegen, hij had dan ook een hele grote ruimte ter beschikking op de oude plek. Maar dit scheen hem niet op te vallen. Volgens mij had hij op dat moment ook niet door dat dit nu zijn nieuwe slaapplek zou worden. Het enige wat hem opviel was dat de beddensprei dezelfde was als thuis. Met thuis bedoelde hij het ex-(t)huis. Natuurlijk, alle beddenspreien van die organisatie zijn hetzelfde :-)
's Avonds kwam al het eerste telefoontje van het nieuwe (t)huis: pap was weggelopen .... Hij had kans gezien om over 'n hoog poortje en 'n lagere afrastering te klimmen. Nou, ze wisten dus gelijk met wie ze van doen hebben: een nog kwieke man van bijna 84 .... Consequentie: hij mag zonder toezicht alleen nog in de ommuurde binnentuin komen. 

Het (te) lage hek ter afscheiding van de 'gesloten' tuin ....
Na dat ene telefoontje volgden er helaas nog een aantal. Ik ga hier niet al te zeer op in maar het betreft voornamelijk agressie ten opzichte van het personeel. We hebben daarom ook op deze locatie een familiegesprek aangevraagd. Zijn medicatie is vanwege zijn gedrag weer aangepast. Gevolg hiervan is dat hij nu enorm sloom is, slecht loopt, moeilijker uit zijn woorden komt, dingen niet meer weet of kan. Triest ...... Ik heb in de reacties op mijn vorige blog en ook op internet gelezen dat agressie een veel voorkomend en naar gegeven is bij Alzheimer en dementie. Gelukkig lees ik ook dat dit tijdelijk is. Maar hoe lang 'tijdelijk' duurt kan niemand zeggen. Gelukkig is pap nooit agressief naar mij toe, hij doet echt alles wat ik zeg of van hem vraag! 
Vanmorgen moest ik hem stap-voor-stap uitleggen hoe hij zich (nat) moest scheren. Triest, want tot vorige week deed hij dit zo goed als zelfstandig. Natuurlijk is het gebruik van de tandenborstel bij het scheren ook niet helemaal juist, en ook niet het aanbrengen van het scheerschuim direct op het mesje, maar hij wist in ieder geval voor 99% zelf hoe het moest. Vandaag dus niet. Wellicht ook doordat hij zo sloom is van de medicatie? Ik heb in ieder geval een elektrisch scheerapparaat gekocht, dat werd gevraagd door de verzorging. Zo kunnen zij hem ook helpen bij het scheren.
De tuinen bij dit verzorgingshuis zijn mooi en groot. Er is een binnentuin waar mensen van de gesloten afdeling zelfstandig naar toe kunnen. Vreemd genoeg zit daar zelden iemand ..... Er is ook een tuin die vanuit de woonkamer van de gesloten afdeling te bereiken is. Dit is dus de tuin van waaruit pap wist te ontsnappen. Deze is (nog) niet geschikt voor mensen met drang tot weglopen. Daar gaat verandering in komen, zegt men. En er is een grote tuin die voor alle cliënten en hun bezoek te bezoeken is. Hierin staat ook een klein kapelletje met inscriptie in het Latijn. Laat ik die taal nu net niet machtig zijn :-) 
de foto is een beetje 'vreemd', net alsof pap enorm lange armen heeft :-)

Het klokje - dat inmiddels niet meer tikt - is stiekem meeverhuisd uit het ex-(t)huis 



Als het mooi weer is is het er best uit te houden. Als ik maar met hem van de afdeling weg kan. Want er is een groot verschil tussen het niveau van de cliënten tussen het ex-(t)huis en dit (t)huis. Hier wonen veel meer mensen per afdeling, en velen van hen zijn bedlegerig of al heel ver 'weg' in de dementie. Ik moet hier nog heel erg aan wennen. Pap heeft er schijnbaar minder moeite mee. Alhoewel hij zijn mede-cliënten wel onderscheidt in mensen waarmee hij kan praten en in mensen die de weg kwijt zijn.

Gisteravond was er op televisie een programma "over leven met Alzheimer". Aflevering 2 is volgende week maandag aan de beurt, wederom bij de NTR (Nederland 1), ook weer om 19.25u. 

Get Adobe Flash

22 opmerkingen:

  1. Ik heb veel bewondering voor jou/jullie, het wordt steeds moeilijker terwijl er nu eindelijk wat rust zou komen. Jullie vader is dan inderdaad nog erg kwiek. Heel veel sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. De zorg voor een familielid met Alzheimer geeft veel stress en frustratie.
    Stress omdat er telkens weer iets onverwachts gebeurd en frustratie omdat
    de omgeving niet altijd goed reageert, dat kan je er dan net niet bijhebben.
    Je wordt daar geestelijk en lichamelijk heel moe van, alsof je hoofd vol zit.
    Ik heb begrepen dat dat voor jou al helemaal zwaar is.
    Probeer je ontspanning te krijgen, je vader is een ware Houdini, maar wat een
    'suffe hekjes' ook.
    Sterkte, Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Een belachelijk hekje inderdaad. Wat een zorgen allemaal. Ik kan me voorstellen dat het je boven het hoofd groeit zo nu en dan. Dit blog als uitlaatklep is misschien toch onontbeerlijk. Sterkte Inge.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. weer een niuwe plek waar jouw vader en ook jij aan moeten wennen. en hij ook aan het prsoneel en het personeel aan hem. al ook geen makkie worden, gezien hij er al een eerste ontsnapping voor elkaar kreeg! vreemd toch hé die ontsnappingsdrang!
    hopelijk komt het met de aangepaste medicatie terug in orde, alleszins dat zijn agressie onder controle blijft. beter beetje suf dan agressief, niet?
    alleszins moed houden Inge!
    liefs, Hilde

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Bloggen is een manier van verwerken maar ik twijfel de laatste tijd ook heel erg wat ik wel of niet moet vertellen ;-)Goed dat je wél verder gaat Inge! maar houd vooral de regie (zover mogelijk) zelf in de hand. Wens je heel veel sterkte want wat moet het ontzettend moeilijk voor je / jullie zijn.
    Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik ben toch blij dat je weer een logje hebt geschreven. Ik vroeg me al af hoe het verder ging met je vader. Zoals je uit de reakties wel merkt leeft iedereen erg met je mee, dat zal je ook wel sterken denk ik.
    Wonderlijk dat je vader toch steeds weer weet te ontsnappen, maar gelukkig is er ook een afgesloten tuin.
    Liefs en sterkte!
    Petr@

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik voel met je mee Inge. Wat een zware tijd is dit voor je. Je denkt dat je vader op een goede plek zit maar toch is ook dit niet het perfecte plekje. Vriendinnetje van mijn dochter is opgenomen op een psychiatrische afdeling. Ook dan denk je dat het wel goed gaat komen maar je wil niet weten wat er allemaal voor rare dingen gebeuren. Ze lieten haar gewoon weglopen...om vervolgens de politie in te schakelen.

    Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat het snel een beetje gaat 'wennen".

    Debby.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik lees al een tijdje met veel belangstelling uw blog. Heb zelf een aantal jaren op de pg gewerkt in een verpleeghuis. En nu al heel wat jaar weer in de thuiszorg. Wat mij zo raakt in je blog is het feit dat uw vader agressief is naar de medewerkers. Ik vraag me af, gezien ook het telkens weer weg lopen, waar het probleem zit. Bij uw vader of bij de medewerkers. Als ik het zo lees, is uw vader altijd een zelfstandige man geweest, met de regie over zijn leven. Die kan hij niet zo maar los laten. En ik weet uit ervaring dat je als medewerker toch heel veel agressie kan voorkomen door geduld, respect, geduld, respect, geduld. Met medicatie wordt de agressie wel onderdrukt, maar de oorzaak wordt aan voorbij gegaan. Ik vind het echt schrijnend, en wens u, en uw familie heel veel sterkte toe. En hoop dat uw vader een plaats mag vinden waar hij op zijn eigen wijze zich toch veilig en gelukkig kan voelen.
    Angela

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Zwaar voor jullie hoor, lijkt me. En ook niet echt "klantvriendelijk" dat afscheid en verhuisgedoe, zijn alle instellingen zo? De tuin ziet er prima uit. Jammer genoeg zijn de hekjes en muurtjes niet berekend op topsportende bejarden :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Toen mijn vader in het eerste verpleeghuis kwam, heeft de arts daar direct de Hadol gestopt. Hun motto was dat het meer problemen geeft dan dat het ze oplost. Huisarts had nog even de Hadol voorgeschreven omdat mijn vader de laatste dagen thuis erg onrustig was. Maar door het gebruik van de Hadol, liep hij heel erg moeizaam en kon bijna niet meer uit zijn stoel komen.
    Ik ben het helemaal eens met hetgeen Anoniem Angela hier boven schrijft. Met geduld en respect los je het meest mee op. Dit hebben wij ook zo ervaren. Vooral waar hij nu woont, daar is veel respect naar de bewoners toe en 'bijna' alle verzorgsters hebben enorm vel geduld.
    Inge, ik wens je heel veel sterkte toe de komende tijd!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Blijf maar schrijven Inge. Als je het kan opbrengen natuurlijk.
    Ik heb er nu, na het overlijden van mijn vader, echt nog steeds interesse voor, en ervaar de Alzheimer niet als een afgesloten hoofdstuk, maar als een proces dat je - hoe pijnlijk ook - met interesse kunt volgen. Ik geloof echt dat als je het van binnenuit / van nabij kunt beschrijven, dit de benadering van degenen die het treft (onze ouder) of in de toekomst treffen zal, ten goede komt. Ooit...
    groet!

    Carin

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Fijn dat je blijft schrijven. Maar ik blijf het triest vinden heel veel sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Klaarblijkelijk hebben toch weinig patienten de neiging tot weglopen, zou je zeggen. Anders waren er natuurlijk allang hogere hekken geweest. En die lege tuinen herken ik wel. Bij mijn moeder was ook het prachtige terras en de mooie achtertuin nagenoeg leeg. En alle patienten zaten in de zaal of op hun kamer. Wellicht voelt dat meer vertrouwd voor ze.
    Wat naar dat het zo'n gedoe is met je vader. Hij wordt van hot naar her gestuurd en nergens is het echt prettig.
    Ik hoop toch zo voor jullie dat er een betere oplossing komt en dat je vader op een goede plek terecht komt. Wellicht is het nog even moeilijk een tussenweg te vinden met de medicatie. Heb vertrouwen Inge!
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wat jammer en verdrietig allemaal Inge. Ik hoop dat je vader zich snel beter begrepen voelt, en de medicatie omlaag kan.
    Het programma maandag heb ik ook gezien. Ik vond het confronterend op hoe weinig vragen de man een antwoord had, terwijl hij al sprekend nog best "goed" over kwam.
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Sjemig, wat een gedoe allemaal zeg. Kan me voorstellen dat je er verdrietig en naar onder bent. Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Toch fijn dat je blijft schrijven Inge.
    Je vader is inderdaad nog behoorlijk kwiek, misschien is het betuttelen van de verpleeging voor hem juist een trigger om van zijn stuk te raken? Ik heb het idee dat hij graag zijn eigen boontjes wil doppen, ook al is dat bij tijd en wijle niet zo handig.
    Ik wens je vanaf hier heel veel sterkte toe, en een dikke knuffel.
    Ik leef op afstand met je mee!
    Liefs Marjan

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Wat is het zwaar en wat kost het een energie allemaal.
    Hopelijk lukt het je ook aan jezelf toe te komen.
    Veel kracht toegewenst!

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Hi my friend,
    do not stop blogging I know i do not comment often. I have a hard time reading all the blogs I follow and forget to say something. I am glad your dad is such an escape artist, i can hardly walk any more, but the brain works at time. Hold on to your inner strength the road with us gets really bumpy and the blog will help you.
    God Bless,
    joe

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Hee lieve Inge,
    Net zo makkelijk om te bloggen als om iedereen te mailen toch?

    Ik heb jou en je vader 'leren kennen' via je blog. En ik leef met je mee nu het zo moeilijk lijkt.

    Ik hoop op een rustige zomer, waarin dingen op zijn beloop en in rustig vaarwater belanden.

    ZOEN!

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Wat raar, zo'n afscheid. Dat er niemand even gedag kwam zeggen. Ik leef met je mee.

    Agressie, ik weet er nu alles van. Het is vreselijk. Om iemand zo te zien veranderen. Het is en blijft een moeilijke situatie. Ik hoop dat er snel rust in het leven van jullie en je vader komt.
    Ik heb de uitzendingen gezien. Heel confronterend, maar ook erg herkenbaar.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge