woensdag 5 juni 2013

verdrietig

Een heel ander blogje dan dat van een paar dagen geleden. Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om het op te schrijven .... Er is sinds gisterochtend heel veel gebeurd, en die dingen maken me kwaad. Niet op pap, niet op wie dan ook maar op Alzheimer. K*t ziekte. Kijk, zo kwaad ben ik dus anders zou ik nooit dit woord opschrijven, ook al is het met * in het midden. En vooral verdrietig. Pap verandert van karakter. Hoofdzakelijk door Alzheimer, waarschijnlijk ook door de afbouw van de Alzheimer medicatie en misschien ook wel door andere dingen die zich afspelen in zijn hoofd en omgeving. Dat is nu eenmaal zo, en daar is weinig aan te veranderen. We hadden goed hoop dat hij door de verhuizing naar het nieuwe (t)huis zich heel prettig zou gaan voelen omdat hij er naar buiten zou kunnen gaan. Hoop, ja hoop. En die is vervlogen ..... Sinds gisteren weten we dat hij er (op dit moment tenminste) niet naar toe mag gaan, dat hij ook niet meer op de plek waar hij nu woont mag blijven wonen en dat hij moet verhuizen naar een andere plek. Een crisisbed in een eenpersoonskamer in een verzorgingshuis aan de andere kant van de stad staat vanmiddag voor hem klaar. Heel verdrietig ben ik/zijn wij dus en pap beseft het eigenlijk allemaal niet. Vanmiddag ga ik hem halen na het middageten. Degene die hem in het nieuwe (tijdelijke?) (t)huis zal opvangen staat dan de hele middag voor hem klaar. En shit, alles wat men zegt over voorbereiding van dementerenden op veranderingen kan ook dit keer weer niet worden gerealiseerd: de kamer die hij krijgt is tot vanmiddag bezet door een andere cliënt, dus we kunnen nog niets inrichten met spulletjes voordat hij er heen gaat. Zijn kamer tot nog toe wordt vanmorgen al bezet door een nieuwe cliënt, dus paps spulletjes zijn al van die kamer af. Triest toch? 
Wat er is gebeurd? Ik wil er niet teveel woorden aan vuil maken, maar pap heeft zich een aantal keren agressief gedragen ten opzichte van personeel. Zo erg dat men zich bedreigd voelde. Pap is dan ook voor geen enkele rede vatbaar. Niet te remmen. Vreselijk, echt k*t ....  Men is bang dat zijn gedrag dat uit het niets ontstaat zich op een gegeven moment ook tegen medecliënten keert. En dat mag niet gebeuren. Op de andere plek is meer ruimte om te lopen, ook naar buiten toe. Er zijn weliswaar meer cliënten maar ook meer personeel. We zullen wel zien hoe het gaat. Voorlopig blijft het hier stil op de blog ....

34 opmerkingen:

  1. Meelezen doe ik nog steeds bij je al reageer ik niet meer zo vaak.
    Maar nu ik dit lees moet ik reageren.

    Ik kan eigenlijk niet veel schrijven, zo komt je verhaal binnen in mijn gevoel.
    Maar ik wens je alle kracht, heel veel sterkte want meis wat is dit een last voor je om te dragen.

    Dikke knuffel
    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel veel sterkte, zal aan je denken...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ach Inge, wat vreselijk triest. Net nu hij zicht had op een beter plekje. Ik voel met je mee en wens je heel veel sterkte. Dikke knuffel.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Nou Inge wat afschuwelijk!
    Je vorige log was zo positief en nu dit!
    Wat is het toch een ongelofelijke rotziekte!
    Veel sterkte om dit alles weer in goede banen te leiden.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dag Inge,
    Wat een vervelende ontwikkelingen, net nu.
    Eén ding, misschien is het toch goed dat hij in ieder geval op dit moment
    in een omgeving komt waar hij meer bewegingsvrijheid heeft.
    Dat kalmeert hem misschien.
    Sterkte met de overplaatsing,
    Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ach Inge toch, wat verdrietig allemaal! Voor jullie en voor je vader, wat jammer. Wat doet die akelige ziekte toch met een mens hè, agressie is zo erg, en als het dan om je eigen vader gaat, wat een dubbele gevoelens.
    Ik leef met je mee, en begrijp dat je er even helemaal genoeg van hebt...
    sterkte hoor!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Met veel interesse lees ik altijd je blogs, reageren doe ik echter niet zo vaak. Maar met mijn reactie wil ik je even laten weten dat ik aan je denk. Ik wens jullie veel sterkte toe.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat goed van je dat je dit toch even opgeschreven hebt. Een heel nare situatie lijkt me dit voor je. Eerst geef je de regie uit handen en dan lijkt er steeds meer mis te gaan. Dat zal je misschien veel bezighouden. "Even" teruglezen op je eigen blog helpt je hopelijk in te zien dat alle beslissingen voortkwamen uit de goede bedoelingen die jijzelf in het bijzonder en verder alle betrokkenen met je vader hebben. Terecht dat je de Alzheimer de schuld geeft want zo is het, volledig onvoorspelbaar. Heel veel sterkte en hopelijk pakt deze wending toch nog positief uit voor je vader en voor jullie.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat spijt het me verschrikkelijk dit te lezen Inge. Jullie hadden het zo graag anders gezien.
    Neem rustig de tijd voor jezelf, als je iets kwijt wilt lezen we het vanzelf.
    Heel veel kracht en sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Och Inge toch, wat naar allemaal zeg! Wij leven hier heel erg met jullie mee hoor. Heel veel sterkte vanmiddag!!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat een nare situatie! Het is idd een K*T-zieke, zo omschrijf ik het ook vaak. Ik zie hier zoveel herkenning in en ik wil ook niet te gedetailleerd op ingaan.
    Je vader heeft waarschijnlijk een sterke eigen wil, is niet in vakjes te plaatsen en dat is ERRUG LASTIG VOOR HET PERSONEEL! Als ze (het personeel) meer begrip tonen en hem wat meer zijn eigen gang zouden laten gaan...
    Wij hebben dit ook zo meegemaakt. Ook dat was k**. Ik wens jou en je familie én natuurlijk je vader heel veel sterkte toe.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Dat is wel heel erg naar voor jullie allemaal, ik snap dat dit heel heftig is.
    Voor jullie allemaal heel veel sterkte en een dikke knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Dat zijn geen fijne dingen om mee te maken. Hopelijk zijn deze boze buien van je vader maar tijdelijk :-(
    Ik wens jullie heel veel sterkte en kracht toe.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Hier zijn geen woorden voor, denk je het goed geregeld te hebben en dan dit. Lastig allemaal. Ik leef met jullie mee en hoop dat jullie vader dan toch eindelijk wat rust vindt als hij naar buiten kan. Heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Oh, wat verschrikkelijk Inge. Ik wens jullie heel veel sterkte.
    Groetjets, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Bah, waT rot voor jullie... Heb er verder niet zoveel woorden voor.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Zo snel kan het dus omslaan.. Wat ontzettend verdrietig voor jullie allemaal.
    Heel veel sterkte gewenst de komende tijd weer

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Wat erg. Ik lees altijd je oudste blogs eerst, anders had ik niet zo gereageerd als daarnet. Ze hebben je vaders buurvrouw, een van de twee waar hij na zevenen nog wat lol mee kon hebben, van hem afgepakt, zo zal hij het voelen en dat uit hij nu op de enige manier die hij op dit moment kent, met agressie. Jammer, het is inderdaad een kl*te ziekte en zo wispelturig als een heidebrand. Je kunt plannen maken zoveel je wilt, Alzh. steekt er 9 van de 10 keer een stokje voor. Heel veel sterkte, Lavas.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. waardeloos, heel veel sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. ik volg je al heel lang, ik ,was blij met je over de nieuwe behuizing en ben nu verdrietig met je. Veel sterkte. gr. Diana

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Ach lieverd...ik zit hier met je mee te huilen. Woorden heb ik even niet. Maar ik denk aan je.

    Ellen

    scrapothekerin.blogspot.com

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Hè get, wat akelig. Helemaal nadat je dacht dat je hem op een perfecte plek kon krijgen. Al die veranderingen zullen zijn gedrag ook niet ten goede komen. Wel een beetje een slechte zaak dat hij niet fatsoenlijk 'voorbereid' kan worden, voor zover dat dan mogelijk is. Veel sterkte meid! Al dekt dit ook de lading weer totaal niet..

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Geen woorden....kan jullie alleen maar veel sterkte toewensen.....
    hoewel dit weinig kan helpen op deze momenten.
    veel liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Ik schrik hier helemaal van er zijn geen woorden voor.Een hele dikke knuffel voor jullie allemaal

    BeantwoordenVerwijderen
  25. We gaan nu slapen maar morgen kom ik er op terug, Eerst laten ze de deuren open staan en nu dit dat kan toch niet

    BeantwoordenVerwijderen
  26. Een enorme tegenvaller. Je kunt je gewoon niet voorstellen dat dit jóuw vader overkomt, toch? Een crisisgeval? Wat een zorgen krijg je er dan ineens bij.
    Mijn vader was ook heel vaak boos tegen medebewoners en soms ook personeel. Het zijn wanhoopsuitingen, omdat ze niet meer kunnen wat ze willen. Vooral als het mensen zijn dat altijd veel wilden én konden, en zelf de regie in handen hadden. Wees maar lief voor hem, zoals altijd. Dat is het beste wat je kunt doen, want met zijn gevoel is niks mis.
    Sterkte Inge.

    BeantwoordenVerwijderen
  27. Wat ontzettend vervelend voor jullie en vooral voor je vader. Ik werk zelf met dementerenden op kleinschalige en belevingsgerichte woonzorg en juist steeds verandering en (te) weinig of juist (te) veel prikkels kunnen dit gedrag, mede,veroorzaken.

    Agressie komt zelden uit het niets, wij hebben hier ook wel eens mee te maken en i.p.v. alleen te kijken wat er 'mis' is met de bewuste bewoner, kijken we ook naar onszelf. Wat hadden wij wellicht anders kunnen doen.
    Vreselijk dat jullie nu tot een keuze zijn gedwongen waar je niet achter staat.
    Ik wil jullie veel sterkte en wijsheid toewensen en hopelijk zal hij op de nieuwe plek snel zijn draai vinden.

    BeantwoordenVerwijderen
  28. Alles is wel gezegd hierboven, en ik sluit me daar ook bij aan.
    Het is zo met de finish in zicht vwb zijn nieuwe plekje wel een enorme domper.
    Ik leef met je mee Inge, fijn dat je het gedeeld hebt. Vanaf hier stuur ik je digitale knuffels.

    BeantwoordenVerwijderen
  29. Hoi Inge ,

    Gats hier zijn geen woorden voor , ik hoop dat heel snel er weer een lichtpuntje komt voor jou ,je vader en familie .
    En dat je vader alsnog een leuk plekje krijgt en dan wat minder indrukken en wat meer rust .

    Groetjes Mariska

    BeantwoordenVerwijderen
  30. Wat is dit verdrietig, Inge. En die ziekte mag je best zo omschrijven, want het is echt een van de meest nare ziekten die een mens kunnen overkomen in het leven.
    Ik weet van mijn vader dat die in het begin ook behoorlijk agressief was. Nu was hij niet echt sterk en een tengere man, dus dat is wellicht wat minder bedreigend geweest. In zijn "gewone" leven was het altijd de goedheid en zachtheid zelve geweest, maar toen was hij een lastige man, al kon hij er natuurlijk zelf niks aan doen. Bij mijn vader (en dat zag ik overigens ook bij medepatienten) nam de agressie geleidelijk af. Dus dat is hopelijk bij je vader ook het geval.
    Ik wens jullie en hem het allerbeste. Hopelijk gaat het over een tijdje iets beter met hem en zit hij op een plekje waar hij het goed heeft.
    Liefs,
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Klopt Janny,

      Ik zag hetzelfde gebeuren bij mijn vader.
      Lieve Inge, Heel veel sterkte!

      Verwijderen
  31. wat een nare nare ziekte!!! het is erg voor iedereen, voor pap, voor jou, voor de andere familie, voor de verplegenden, voor de medebewoneres... Geen woorden voor. Begrijp jouw verdriet en frustratie volkomen!!!!
    troostende knuffel, Hilde

    BeantwoordenVerwijderen
  32. Jeetje Inge wat heftig en ja hoor laat je hier maar gewoon gaan!
    Dat mag, dat kan en is heel normaal gezien de situatie. Ik lees even verder ...
    Dikke knuffel X

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge