maandag 3 juni 2013

zomaar een week later

En dan is er zomaar weer een week verstreken, wat gaat de tijd toch snel! Nog ruim een week te gaan voordat pap kan verhuizen. Langzaam proberen we hem hierop voor te bereiden, maar dat is niet zo eenvoudig. Hij vindt de plek waar hij nu zit prima, zegt hij, en wil er niet weg. Asjemenou ..... 'Gelukkig' gaat een mevrouw waarmee hij goed kan opschieten deze week verhuizen naar een (t)huis dichterbij haar kinderen. Misschien mist hij haar wel en vindt hij het dan niet zo vreemd of vervelend meer om zelf ook te verhuizen. 
Meestal ga ik 's middags naar pap, afgelopen vrijdag was ik er 's avonds. De sfeer is dan heel anders moet ik zeggen. Tenminste, zo ervoer ik het. De meeste bewoners zaten in een kring voor de televisie: kijkend of doezelend of gewoon slapend. Het was dan ook bijna tijd om naar bed te gaan ..... (zeven uur). Pap zat aan de eetkamertafel samen met 2 medebewoners. Beide dames waarmee hij - volgens de aanwezige verzorgende - een goede band heeft. De ene is die mevrouw die dus gaat verhuizen en de andere een dame in rolstoel die erg moeilijk uit haar woorden komt. Ik denk dat ze naast Alzheimer ook Parkinson heeft, maar dit terzijde. Er wordt wat afgekletst en onzin verkocht aan de tafel :-) maar het is er erg gezellig. Zeker als de mevrouw in de rolstoel pap bij zijn arm pakt en zo duidelijk mogelijk 'Bronsgroen eikenhout' zegt, een teken voor pap om het Limburgs volkslied uit volle borst in te zetten, waarop beide dames fijn beginnen mee te zingen. Zó leuk! De verzorgende zegt dat ze pap en ook mevrouw S. zal gaan missen, ze brengen een hoop sfeer en vrolijkheid in de groep. Leuk om te horen, heel anders dan de verhalen tot nog toe over pap's agitatie ten opzichte van medebewoners en personeel ..... 

altijd handig, een notenkraker in de kast :-)

Gistermiddag heb ik pap voor het eerst sinds hij in het (t)huis woont meegenomen naar mij thuis. Het was zulk heerlijk weer, eindelijk, en ik had geen zin om voor de zoveelste keer een rondje door de stad met hem te lopen of op een terrasje te gaan zitten. Hij heeft genoten, en wij ook! Mijn middelste zoon was er en of pap hem herkende? Aanvankelijk dacht ik van wel, maar even later vroeg pap mij wie die man toch was en of hij zich niet aan hem moest voorstellen .... We hebben heerlijk door de tuin gelopen, pap heeft geholpen met wat onkruid tussen stoeptegels uit te trekken, heeft zich verwonderd over hoe mooi alles in bloei staat, we hebben koffie gedronken, een broodmaaltijd genuttigd en foto's bekeken. Ook foto's van zijn twee nogal uithuizige kleinzonen die ver en heel erg ver weg zijn op dit moment. Pap vindt alles geweldig, en zelfs het ritje terug naar het (t)huis is prima: 'waar gaan we nu naar toe?' En als hij in de lift stapt: 'goh, hier kom ik normaal nooit ....' 
Nog even over die lift, die voor hem vorige week nog de poort naar de vrijheid was. Ik heb me bedacht hoe ze in dit (t)huis kunnen voorkomen dat nog mobiele bewoners via deze lift naar de begane grond en dus ook naar buiten kunnen komen. Deze lift staat zes seconden stil op een verdieping, met naar buiten slaande deuren (het is een hele oude en ouderwetse lift), zo ook op de gesloten afdeling. Het komt nogal eens voor dat pap (of iemand anders) tijdens het langslopen (van zijn kamer naar de huiskamer en vice versa) ziet dat de liftdeuren (nog) geopend zijn. En dus als het ware uitgenodigd wordt om die lift in te stappen. De lift op de gesloten afdeling blijft vervolgens nooit op deze verdieping staan zoals op alle andere verdiepingen maar gaat automatisch terug naar de begane grond. Kijk, en dat is nu precies het probleem: iemand die op de gesloten afdeling de lift instapt gaat naar beneden zonder dat hij/zij een knopje hoeft in te drukken, komt op de begane grond,  daar aangekomen slaan de deuren naar buiten open, hij/zij hoeft maar uit te stappen en de hal door te lopen langs buitendeuren die ook weer fijn automatisch openschuiven, en is vervolgens buiten. 
 Er zijn volgens mij diverse oplossingen mogelijk: 
- camerabewaking bij de ingang van de lift, in ieder geval op deze gesloten afdeling, zodat het personeel in de gaten kan houden wie komt, en op deze afdeling het belangrijkste, wie gaat. 
- een extra codepost in de lift om weg te kunnen komen van deze gesloten afdeling,
- bewoners dragen een soort van elektronisch label dat personeel waarschuwt indien ze zonder begeleiding van de afdeling weggaan, 
- maar het makkelijkste - volgens mij - is om de lift niet automatisch naar de begane grond te laten gaan maar naar bijvoorbeeld een afdeling hoger zodat iemand met Alzheimer hooguit gaat dwalen op deze afdeling en van daaruit 'fijn' weer terug gebracht kan worden naar zijn/haar afdeling.

Altijd handig om bij de hand te hebben, voor het geval dat ....


je onverwacht mee kunt helpen om was op te hangen :-)











15 opmerkingen:

  1. Leuke Foto's en wat fijn om te weten dat je vader zo geliefd is!
    Het gaat wel goed met hem komen in het nieuwe tehuis, hij maakt
    gemakkelijk contact. Het zal even wennen zijn, maar dit tehuis is zo
    verouderd en heeft geen toekomst.
    Goede ideëen voor het lift-probleem, gek dat jij die moet bedenken,
    waar is de leiding mee bezig?
    Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat fijn Inge, dat je nu ook de "leuke" kant meemaakt, en ziet dat het niet allemaal kommer en kwel is met/voor je vader. Ik moest ontzettend lachen om die wasknijper. Heerlijk toch!
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Geweldig verhaal en leuke foto's. Dat het in 1 week weer plots anders loopt. Hij voel zich daar straks vast ook wel weer thuis.
    Ja zo kan je gemakkelijk aan de aandacht van het personeel ontsnappen.
    Ik ben eens bij iemand in een tehuis geweest waar de man s'nachts ging dwalen en dan bij iemand anders, hij had nog een vrouw, in bed stapte. Daar hadden ze toen een belletje bij de deur geplaatst, zodra hij de kamer uit ging, hoorde je de bel. Ik vond het dan wel triest dat het oude vrouwtje er heen moest zo uit haar slaap.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik hoop dat alles voorspoedig gaat straks... Fingers crossed! Spannend hoor, weer een verandering.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heerlijk logje. Ik vind het wel vreemd dat ze zelf geen oplossing kunnen bedenken voor die lift.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dat hij het Limburgs volkslied in moet zetten na de hint 'Bronsgroen eikenhout' doet me glimlachen. Gelukkig zijn er ook nog veel momenten die je kan koesteren met je vader en nog nieuwe herinneringen kunt maken. Ik hoop voor hem dat hij het straks ook weer zo naar z'n zin heeft, alhoewel het wel even wennen zal zijn weer voor hem, een nieuwe omgeving.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hè verdorie, met m'n verkeerde account gereageerd hierboven... ;-)

      Verwijderen
  7. "hier kom ik anders nooit"... daar moest ik wel even om glimlachen..

    Stom hoor, die lift. Dat ze niet al lang een oplossing bedacht hebben. Je vader zal echt niet de enige zijn die hem ongezien smeert?!

    En verder hoop ik dat het nieuwe thuis oog goed / beter zal bevallen... Met nieuwe vriendinnen?!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Er zijn zeker oplossingen genoeg voor het lift-probleem. Waar ik werkte moest je om de lift te openen en laten sluiten een code intikken. En dat was dan altijd de datum, veranderde dus iedere dag. Voor bezoekers makkelijk te onthouden- voor mensen met Alzheimer vrijwel onmogelijk. In een ander huis krijgen vaste bezoekers een lift-chip, daar gaat de liftdeur mee open / op en neer. Ook handig om te voorkomen, dat vreemde mensen daar binnenkomen (ivm diefstal en zo)

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat leuk om te lezen dat hij het zo gezellig heeft, en ook bij jullie thuis.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Nog maar een week, dat gaat snel.
    Ik denk dat hij snel zal wennen, hij past zich hier toch ook goed aan?
    Wat leuk dat hij 2 vriendinnen heeft en dat ze gaan zingen met elkaar, beter dan ruziemaken.
    Ik hoop voor jullie dat de verhuizing goed verloopt!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Dag, ik ben Lilian en ik heb je zojuist gevonden. Wat een indrukwekkende liefdevolle verslagen maak je van de ziekte die je vader is overkomen.
    Ik ben blij om te lezen, zoals je schrijft dat alles anders kan zijn voor de persoon die alzheimer heeft dan je aanvankelijk vermoedt.
    Mijn zusje is 73 en er is ruim een jaar geleden alzheimer bij haar geconstateerd. Ze heeft nog een lange weg te gaan. We maken ons als familie ontzettend veel zorgen om haar. Er is inmiddels ZZP4 voor haar aangevraagd. Heel heftig allemaal. Ik ga je graag verder volgen, want ik lees op je blog dat er ook nog blijheid in dit (vervolg)leven kan zijn. Groeten van Lilian. Ik schrijf overigens over de "lichte" dingen in het leven. We zijn veel in Frankrijk. Als je tijd hebt ben je ook van harte welkom op mijn blog.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ga binnenkort eens op jouw blog kijken Lilian.

      Verwijderen
  13. Jouw laatste oplossing lijkt mij ook de beste; niet automatisch naar de 'uitgang'.
    Waar mijn vader woonde stonden de bewoners ook vaak bij de lift alsof ze wachtten op een gelegenheid om eruit te komen.
    Daar zat er een 4 cijferige code op die alleen bezoekers en personeel kenden. De deuren sloten dan ook héél snel, zodra je erin was of eruit ging.
    Met nog extra een bordje in de lift met het verzoek om even te wachten tot de deuren gesloten waren ivm de bewoners.
    Mijn vader stond in het begin echt te kijken wat je precies deed, en noteerde dat in zijn kamer op een blaadje (dat ik vond) Hij wilde dus graag ontsnappen. Nu is hij aan alles ontsnapt, want hij overleed op 24 mei. Een grote bevrijding na een verdrietige twee jaar.. Maar de rest van zijn leven was hij gelukkig. Morgen zou hij 89 geworden zijn. Groet en het allerbeste gewenst! Ik blijf je volgen hoor.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge