maandag 1 juli 2013

nog eens lezen

Een aantal jaren geleden las ik het boek 'Ik heb Alzheimer, het verhaal van mijn vader' geschreven door Stella Braam. Dat was in de tijd dat pap nog redelijk 'bij de tijd' was en nog thuis woonde. Ik vond het wel een goed boek, maar hetgeen ik las stond toen nog mijlenver van ons af. Nu pap in een (t)huis woont zijn de stukjes up-to-date, helaas. Hoog tijd dus om het boek nog eens te lezen. Er zijn zoveel parallellen tussen pap en René, de vader van de schrijfster: beiden hoogopgeleid, beiden zeer zelfstandig en ook nog eens behoorlijk eigenwijs. Destijds leende ik het boek uit de bibliotheek, nu heb ik een (tweedehands) exemplaar besteld bij Bol. Mijn eerste gedachte voor de titel van dit blogstukje was trouwens 'ik heb Alzheimer' maar ik was bang mensen hiermee op het verkeerde been te zetten ...
Gisteren was een mooie zondag en natuurlijk ging ik naar pap, dit keer samen met mijn man in plaats van in mijn uppie. Mijn man had hem niet meer gezien sinds de zondag bij ons thuis. Hij was erg benieuwd naar het (t)huis en hoe het met pap ging. Ik was benieuwd naar wat hij van pap zou vinden en ik zag hem schrikken: ongelooflijk vond hij, hoe pap achteruit was gegaan in amper een maand tijd! Tja, deze ziekte kent alleen  maar verliezers.
Het was een fijne zondag in het (t)huis: de ijskar stond voor de deur, met gratis ijshoorntjes voor iedereen. Binnen was muziek en buiten op het pleintje stonden een aantal antieke tractoren, waar pap heel even aandacht voor had.


Waar mijn man nog het meeste van onder de indruk was was het onvermogen van pap om een gesprek te voeren of volgen. 'Vroeger' - nog niet eens zo lang geleden - kon je nog met hem praten over iets waarvan je zeker wist dat het hem interesseerde en nu niet meer. De gesprekken die we probeerden te voeren sloegen dan ook eerlijk gezegd echt nergens op.
Maar het was toch een fijne zondag. Ook door hetgeen ik te horen kreeg van iemand (van het personeel): pap was toch zo'n prettige man, altijd hulpvaardig, vriendelijk en nooit te beroerd om een hand uit te steken. Hij was nooit vervelend en zij had ook nog nooit last gehad van vreemd of ongewenst gedrag ..... Dat is toch fijn om te horen?  Heel wat anders dan de geluiden tot nog toe ....


11 opmerkingen:

  1. Best Inge, trek je daar maar aan op, want tenslotte neem je alles wat je hoort mee naar huis en zit erover te duppen. Zo kan je de vorige verhalen ook met een korreltje zout bekijken. Dit bericht trekt nu heel hard op een ander, dat ik ook volg over haar moeder. Maar deze dame is er even mee gestopt met schrijven, daar haar man kort geleden overleden is. Ik vind dat je het op de foto's ook ziet hoe hij veranderd is, onbegrijpelijk he. Ik volg je blog op de voet, en vind jou heel moedig. Alfy

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Van die laatste opmerking word ik spontaan blij. Wat mooi! En ja, vaak is het zo dat de stapjes voor- maar ook achteruit veel meer opvallen als je iemand een poosje niet hebt gezien.
    Mijn man werkt in de universiteit in Zürich in de Brain Research en ik denk steeds aan jouw Pap als Marco vertelt, waar ze mee bezig zijn. Alzheimer..(natuurlijk ook Parkinson en zo) en jam je hebt gelijk, deze ziekte kent alleen maar verliezers. Heel veel sterkte! En nu ga ik even bijlezen, ik ben door mijn longontsteking overal een stuk "achter" bij mijn blogrondjes.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Inderdaad zelfs op de foto kun je zien dat je vader veranderd is inmiddels.
    Maar de laatste opmerking is heel fijn om te horen, lijkt me!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja dat komt erg hard aan dan als je elkaar een poosje niet hebt gezien. Fijn dat er ook iemand was met een positief bericht. Meestal hoor je alleen de negatieve dingen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi om te lezen Inge, je stukje straalt een rust uit, fijn voor je dat het goed gaat met je vader en dat je nu ook tijd krijgt voor jezelf. Dat lijkt mij ook best weer even wennen als je zo lang hebt gezorgd.

    Mooie foto van je vader!

    Lieve groet
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Zo'n opmerking geeft je dag een gouden randje.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mooi! weer eens een positef bericht. Het lijkt erop dat je vader ook goed eet? Hij ziet er niet mager uit. Zou het schelen dat hij nu met een groep eet?

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Naar dat het zo snel gaat. Maar dat laatste, die reactie van het personeel is wel weer fijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Prachtig boek, van Stella Braam. Wat verdrietig dat het steeds herkenbaarder wordt he.
    Fijn dat je ondanks dat een goede zondag met hem hebt gehad.
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat een liefdevol logje over je vader. Eigenlijk alleen maar mooie stukjes over een vreselijke ziekte.
    Ik lees ze graag, mede doordat ik (waarschijnlijk) in dezelfde situatie zit (en terechtkom).

    Wat fijn om te horen dat het personeel zo positief over je vader was.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ook ik schrok van de houding van je vader bij die tractor, misschien slaan de anti-ongewenst medicijnen wel sneller aan dan verwacht. Deze week is het een jaar geleden dat we schoonmoeder naar het crematorium brachten, een val behoedde haar voor verder verval en was de oorzaak van een genadig einde, zoals we achteraf kunnen stellen, ze was zich niet bewust dat het door haar gevreesde einde daar was, bewusteloos is ze heengegaan. Ze was zo bang voor het sterven op zich, dat was hartverscheurend. In haar heldere ogenblikken, die ze steeds minder vaak had, was ze vooral bezig met haar onvermogen om zelfstandig te wonen - ze vergat zichzelf te verzorgen, inclusief eten en drinken - en hoe ze zou sterven en dat ze zich geen wereld zonder haar zorgen voor anderen voor kon stellen. Dat anderen al lang voor haar zorgden en zij op dat gebied niets meer kon, had ze niet meer door. Dat haar naaste familieleden bleven ontkennen, dat het helemaal mis was met haar denkvermogen, maakte het voor ons extra zwaar. De zeldzame heldere momenten werden aangehaald als bewijs dat ze nog "goed bij de tijd" was. Ja, als je niet weet dat haar zus al jaren overleden is, geloof je ook wel, dat die net vanmorgen op de koffie is geweest en neem je het verhaal, dat ze een lekkere pan snert heeft gekookt, met een korrel zout. "Er zal vanmiddag snert gegeten zijn in het tehuis", denken ze dan, "ze haalt de boel een beetje door elkaar" - er was macaroni die dag! Zowel door degene die door Alzheimer getroffen wordt als door de familie, is het accepteren van dat feit een van de moeilijkste dingen zie er van je gevraagd wordt. Niet accepteren is niet een stapje terug, maar een grote sprong achteruit, het maakt het nemen van de nodige beslissingen onnodig moeilijk voor alle partijen, zowel voor degenen die de waarheid zien als voor degenen die hem intkennen. Wat dat betreft is jouw blog een voorbeeld en Alzheimer is een rotziekte, die een ding duidelijk maakt: je moet weten te roeien met de riemen die je nog hebt, kun je dat niet, dan ga je koppie onder. Het is een schrale troost, maar omdat je vader zich dingen die je hem vertelt al na een minuut niet meer herinnert, vergeet hij ook de essentie van de dingen, die hem zwaar vallen, verdriet doen, na een minuut al weer. Er zal een zweem van ongenoegen blijven hangen, ook dat zal weer verdwijnen, jij onthoudt het veel langer dan hij en hij zal gemakkelijker af te leiden zijn. (Zoals er een kern van waarheid zit in het gezegde tegen een kind: mamma heeft hier meer last van dan jij, als je ze straft, zo is het ook met je vaders verdrietigheden: jij hebt er meer last van dan hij). Sterkte. Lavas

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge