dinsdag 16 juli 2013

zomerreces of zoiets

Volgens mij heb ik zoiets als zomerreces: het is buiten warm, ik heb geen fut om binnen achter de laptop te gaan zitten om stukjes te schrijven, mijn laptop functioneert niet meer zonder constante stroomvoorziening dus mee naar buiten nemen is geen optie en ik heb geen zin om telkens een verlengsnoer aan te sluiten. Trouwens, het beestje geeft zoveel warmte af, daar word je niet vrolijk van ... Vanmorgen lukte het al helemaal niet om in te loggen, toch eens denken aan een nieuw exemplaar? Ik tik dus nu vrolijk op de laptop van mijn man, het wordt namelijk echt hoog tijd voor een update over pap.
Pap lijkt zich prettig te voelen in het (t)huis. Hij realiseert zich volgens mij echt niet waar hij woont, hoe lang al, waar hij vandaan komt en hoe het bijvoorbeeld met zijn huis is wat nu te koop staat en nog behoorlijk vol staat met rommel en aanverwante zaken. Ik zeg 'lijkt' omdat hij zich niet uit daarover en ik het hem ook niet wil/kan vragen. Het voeren van een zinnig gesprek is zo goed als onmogelijk. Pap komt steeds slechter uit zijn woorden. Als hij aan een zin begint weet hij halverwege al niet meer hoe verder. Hij begint te stotteren, kraamt meestal gewoon onzin uit. Hij vindt dit erg, heel erg, maar is het ook weer snel vergeten allemaal. Dat is dus het enige 'voordeel' van de Alzheimer (als je al kunt spreken van voordeel want het is gewoon een van de vele nadelen van deze vreselijke ziekte): dat je ook vergeet dat het zo erg is dat je dingen niet meer zo goed kunt als vroeger ..... Pap doet mee met groepsactiviteiten die worden georganiseerd, is behulpzaam, heeft wel eens ruzie met een medebewoner maar dat schijnt normaal te zijn, loopt rondje na rondje na rondje over de twee gesloten afdelingen die middels gangen met elkaar zijn verbonden. Loopt ook wel de (afgesloten) binnentuin in. Op zijn kamer is hij nooit. Die is trouwens overdag ook afgesloten om te voorkomen dat medebewoners op elkaars kamer komen en spulletjes meenemen die niet van hen zijn. Niks proletarisch winkelen, maar gewoon niet meer het verschil zien en weten tussen mijn en dijn. 
Als pap zich prettig voelt, voel ik me ook goed daarbij. Ik kom nu toch wel tot rust. We hebben de bezoek-aan-pap-dagen verdeeld tussen ons drieën, zodat pap iedere dag iemand van zijn kinderen ziet. Of hij dat merkt? Laatst zat ik een uur buiten met hem op het terras, bracht hem daarna terug naar de afdeling, ging nog even naar zijn kamer om de vuile was op te halen en toen hij me daarna weer zag werd ik begroet alsof hij me al wéken niet meer had gezien.
Maar ik kom tot rust, ik brei me zo ongeveer suf gedurende mijn bezoekjes. Ik heb nu al 5 paar sokken af en ben nu bezig met een shawl. Echt werkjes voor de zomer dus :-)


Jongste broer heeft het nu moeilijk, hij vindt het verschrikkelijk hoe pap nu is: zo gelaten, zo slecht met lopen en met praten en zich uiten: 
"Bah, ik krijg er steeds meer moeite mee. Ik kan er niet goed meer mee overweg. Er is niks meer van onze pap over ..." 

Intussen proberen we het leven voor hem in het (t)huis zo vaak mogelijk zo plezierig mogelijk te maken: fijn in de tuin zitten, (alcoholvrij) pilsje erbij, wat kletsen, een rondje lopen. Genieten zo lang het nog kan .....

19 opmerkingen:

  1. Wat gaat het hard Inge!
    Ik herinner me een paar logjes terug dat je nog een leuk gesprekje met je vader kon voeren.
    Lijkt me heel moeilijk om van dichtbij mee te maken en kan me de reactie van je broer goed voorstellen!
    Veel sterkte!
    Liefs Petr@ xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het blijft een rotziekte. Ik hoop zo dat ze er ooit een medicijn tegen vinden. Intussen sterkte voor jullie allemaal.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ieder is verschillend. Gelukkig maar. Ik kon uren bij moeders zitten, maar haar zoon -mijn eega- vluchtte zo snel hij kon. Ze zat en dat was alles. Bij binnenkomen herkende ze me vaak, maar ik droeg, vanaf de diagnose Alzheimer, ook altijd hetzelfde geurtje en ik zorgde ervoor dat ik dezelfde ringen aan mijn handen had. En als ik haar mee nam in de rolstoel voor een ommetje dan hadden we samen altijd dezelfde lange sjaal in onze handen. Dan werd ze niet angstig, want de persoon achter de rolstoel kon ze niet zien. Gewoon ieniemienie dingetjes maar het hielp. Inge, RESPECT en heb het goed. Gerrie

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja een rare ziekte is het. Gelukkig dat hij zijn weg daar nu een beetje kan vinden en het naar de zin heeft. Dat moet voor jullie een geruststelling zijn. Een oude dame zei eens tegen mij: er gaat van alles af en er komt niks meer bij. Maar wel triest dat het waar is.
    Heerlijk dat je nu eens aan breien toe komt. Het ziet er gezellig uit zo op het terras met een biertje en een breiwerkje.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Gatver, wat ontzettend waardeloos dit te lezen. Gaat hard ineens :(

    Houd je taai.

    Liefs,
    S.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Verdrietig he, als het zo loopt. Sterkte. En geniet van het mooie weer! En het breien. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat verdrietig dat het zo snel gaat. En inderdaad aan de andere kant "rust" omdat hij het niet meer allemaal merkt. Ik kan me voorstellen dat het heel moeilijk is.
    Sterkte.
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Goed om hier te lezen dat jij wat meer rust hebt. Je pa is op een veilige plek. Al is 'veilig' door zijn ziekte een relatief begrip. Geniet van de rust!!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Genieten zo lang het nog kan. En dat is best moeilijk, ik snap je jongste broer ook best wel. Heel goed van jou als je dat nig wel een beetje kunt... Wel fijn dat hij redelijk tevreden is met het tehuis.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ja, ik herken dit: omdat ik het wee maal heb meegemaakt weet ik wel zo ongeveer wat de volgende fases zijn. Je vader een fijn gevoel (hoe kortdurend dan ook) geven is het belangrijkst wat je in de komende periode kunt doen. Want zijn vermogens gaan onherroepelijk achteruit.
    Fijn dat je in elk geval meer rust hebt. Hopelijk kan je broer de situatie in de toekomst accepteren en ermee omgaan. Voor jullie allemaal veel sterkte gewenst!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Genieten zo lang het nog kan.. ach het kan zo snel achteruit gaan, fijn dat je deze momenten nog kan hebben met hem, ook al merk je dat het iedere keer minder wordt. Sterkte voor wat nog komt..

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Dat gaat zeker snel zeg! Maar klinkt niet onbekend... Wij hadden ook een bezoekschema, zodat er dagelijks iemand was. En er lag ook een schriftje waarin we schreven (of tekenden) mijn moeder heeft ze nog steeds...

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Probeer er te van genieten zolang het kan.

    Julia

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Inderdaad genieten zolang het kan. En dat is gelukkig wat je ook doet.

      Verwijderen
  14. Fijn dat jij wat meer rust voelt Inge,
    Ik stuur je even een dikke knuffel!
    (en wat goed van die sokken ;)))

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Fijn te horen dat jij nu weer wat rust vindt.
    Aan je broer zie je zo dat ieder het weer op zijn momenten er moeilijk mee heeft.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Alles wat je beschrijft is zo herkenbaar. Alleen het groepsgebeuren niet; nog een geluk dat hij daar wel aan mee wil doen!

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Je laatste zin grijpt mij aan: genieten zolang het nog kan. Zo waar!

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge