vrijdag 30 augustus 2013

bloggeschiedenis

Omdat ik eventjes niet weet waarover te schrijven ben ik mijn bloggeschiedenis maar weer eens ingedoken. Ik blog inmiddels drie jaar. In die ruim drie jaar heb ik 585 berichten 'gepubliceerd'. Ongelofelijk toch, vind ik dan: datgene waarmee ik in augustus 2010 ben begonnen hou ik nu al drie jaar en 585 berichten vol!  De aanleiding voor mijn bloggen was en is  niet  leuk maar ik ben wel blij dat ik over pap en 'zijn' Alzheimer ben begonnen met schrijven, het is inmiddels een heel boekwerk vol. Anderhalve jaargang heb ik echt in een boek laten binden. Het resultaat is heel mooi maar toch twijfel ik of ik de volgende anderhalf jaar ook moet laten inbinden. Zeker omdat het aantal berichten de laatste tijd gewoonweg stukken minder is. In den beginne schreef ik 1 maar soms ook 2 berichten op een dag, zoiets kan ik me nu echt niet meer voorstellen. Ik vind een bericht per week tegenwoordig echt wel het maximum, uitzonderingen daargelaten.  Maar er gebeurde de afgelopen jaren ook zo veel meer om over te schrijven dan nu en er waren ook nog de gebeurtenissen uit paps verleden die ik echt de moeite van het opschrijven waard vond. Het bloggen heeft me geholpen om dingen te accepteren, te verwerken en enigszins te leren begrijpen. Alzheimer is wel zo enorm complex en vreselijk en afschuwelijk .... Bijkomend voordeel is dat alles netjes op papier staat, dat het duidelijk was en is voor familie en vrienden hoe het was en is met pap en ook dat het een stukje herkenning en steun is voor degenen die hier 'als vreemden' lezen. Ik heb zoveel reacties en mails gekregen van familie, vrienden, maar ook van wildvreemden die zeggen blij te zijn met de vele berichten omdat het allemaal zo herkenbaar is. Berichten van familieleden en vrienden die blij zijn om op de hoogte te worden gehouden van paps wel en wee, maar ook van mensen uit de zorg. Hele briefwisselingen soms, leuk! Ik heb een heel enkele keer kritiek gekregen op een bericht, maar in 99% van de gevallen waren de reacties positief. 
Waar ik ook nog altijd blij mee ben is de documentaire die mijn middelste zoon heeft gemaakt over zijn opa. Ik heb 'm gezien in een Rotterdamse bioscoop, dat was zó enorm indrukwekkend. Nu pap in een verzorginshuis woont is het mooi maar ook emotioneel om hem in zijn eigen omgeving te zien scharrelen. Je ziet ook dat het toen eigenlijk al niet meer ging, dat 'zelfstandig' wonen.
Pap wordt binnenkort 84. Best een oude man dus. En onwetend over dingen die zich afspelen in de wereld om hem heen, om maar te zwijgen over de  blogwereld. Weet niets af van de documentaire of het blogboek. Het zegt hem niets .... meer. 

15 opmerkingen:

  1. Ik ben blij met al je oprechte en zorgzame berichtjes en dat zijn velen met mij. Zeker voor jou en je familie is dit een ontzettend waardevol document.
    Fijn weekend.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Lieve Inge, jij twijfelt, maar ik lees eigenlijk geen reden om de tweede anderhalf jaar niet in te laten binden. Mijn inschatting is zo dat je ook deze druk zeker gaat waarderen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben bang dat het maar een dun boekje gaat worden, een boek over deze laatste anderhalf jaar, vandaar mijn twijfel. Dus ik schrijf gewoon nog even door :-)

      Verwijderen
  3. Die documentaire was heel mooi en waardevol, deze blog ook. Wees er trots op!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ook ik ben blij met je berichten of ze groot of klein zijn maakt niet uit. Later ga je daar in nog vaak terug kijken . Ons mam is nu bijna een jaar dood nog kijk ik vaak in haar dagboekjes van die kleine dingen zoals oudste kleinkind jarig enz. enz.

    Julia

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik bewaar ook alle kattenbelletjes, er is al een doos vol met herinneringen

      Verwijderen
  5. Ik vind het ontzettend knap van je dat je dit met ons wilt en durft delen. Het helpt mij om mijn vader te accepteren zoals hij nu is. Ik kom er net vandaan. Hij was erg boos op mij omdat ik in zijn auto reed. Ik maakte helaas een onhandige opmerking en de boot was aan. Door jouw berichten te lezen, kan ik hem weer zien zoals hij vroeger was. Iemand die heel veel om mij gaf. Daarom, zet door, niet alleen voor jezelf en je familie, maar ook voor anderen. Je schrijft namelijk zo vanuit je hart en dat hebben mensen nodig.
    Lieve groet, Wietske

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik blijf mijn best doen Wietske. Sterkte met je vader, het is vreselijk om iemand zo te zien veranderen ....

      Verwijderen
  6. achterom kijkend zie je nu waar je toen nog aan twijfelde: toen hij nog zelfstandig woonde en je zoon de film maakte, was het eigenlijk al niet meer "om te doen", eigenlijk zouden instanties eerder toe moeten geven dat het dan ook niet meer verantwoord is. Je zegt dat je alleen nog maar dingen ziet, die "nooit meer" zullen gebeuren, steeds meer stapjes terug, en die jij als negatief ziet. Natuurlijk is het voor zijn omgeving negatief dat je vader zich niet meer druk maakt om alles, waar hij een half jaar geleden nog boos of gefrustreerd om raakte. Maar bekijk het eens vanuit zijn belang, dan zijn er toch ook op een irrationele manier stapjes vooruit: niet meer boos hoeven worden om deuren die afgesloten zijn, niet meer de boodschappen voor drie dagen in 1 dag opeten, dus niet zo'n overvol gevoel meer. geen verdwaalpartijen en toch nog beseffen dat je de weg terug niet meer weet, geen uitvluchten meer hoeven verzinnen over "dom" gedrag, veel meer rust in zijn hoofd. Inderdaad, hartverscheurend zoals jij het ziet, die terug naar af gang, maar dat vertwijfeld zoeken naar waarheid en waardigheid van hem, dat nu niet meer hoeft, dat is voor hem toch veel prettiger dan constant het vage vermoeden hebben dat hij faalde, of zijn vertwijfeling als er weer een "ongelukje" gebeurd was, dus maar gauw verstoppen in de wasmand of wasmachine? Hij zal ook gemerkt hebben dat vrienden en familie afhaakten als hij wat vertelde en alleen maar goedmoedig knikten en deden alsof ze nog luisterden. Verkeren tussen mensen die aan hem gelijkwaardig of nog slechter af zijn is voor de naaststaanden niet prettig, maar voor hem waarschijnlijk een bevestiging dat hij veel meer kan dan veel van die anderen en anders toch minstens net zo veel kan als sommigen onder hen, daar is hij niet meer de mindere. Niet voor niets staat er in sommige advertenties; het verlies was er voor het einde, ik ben gaan beseffen dat er misschien bij zou moeten staan: maar toen het einde in zicht kwam, was er ook gewin, namelijk het niet meer beseffen door betrokkene zelf. Ik wens jou, je broers en verdere familie sterkte en hoop dat je aan bovenstaande iets van steun hebt.Lavas.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Klopt ergens wel, wat je schrijft: pap is tevreden met zijn leven(tje) maar wij willen daar wel voor hem het beste uit halen.

      Verwijderen
  7. Wat heb je dit weer mooi verwoord Inge!
    heel veel liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Gewoon doorschrijven Inge. Dit is voor jezelf en een heleboel andere mensen een prachtig document. En een boek hoeft niet dik te zijn hoor, om mooi te zijn. De documentaire heb ik indertijd ook bekeken, die vind ik prachtig. Geweldig toch, om beelden te hebben van het "gewone" leven van je vader! Ik wilde dat ik die van mijn ouders had!
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Het schrijven is een stuk documenteren, maar tegelijkertijd ook een vorm van verwerken lijkt me. Het is niet niks wat je vader, maar ook wat jullie doormaken. En daarbij is het, zoals je al schrijft, voor veel mensen vaak ook erg herkenbaar.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Via Kliefje ben ik op jouw site beland en ik wou alleen maar even zeggen dat ik het ontroerend vind dat je het allemaal zo verwoord. Er spreekt veel liefde uit voor je vader en dat is heel erg mooi om te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Maf hoe sommige levens onverwacht parallel langs elkaar heen lopen. Ik lees en herken 80% inclusief het eerste gedeelte van je laatste bericht. Mooi dat het voor je werkt net als bij mij en nog mooier dat mensen (zoals ik) er zich in herkennen en op de 1 of andere manier steun vinden. Dank!

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge