vrijdag 16 augustus 2013

en hoe is het nu?

Telefoon vanuit het (t)huis: zij hadden bericht gekregen vanuit het ziekenhuis, daar wilden ze pap graag op controle zien. Jeetje, ja, oké, ik wil wel met hem mee maar niet in mijn uppie. Met pap slepen terwijl hij zo is zoals hij is is te veel voor mij. En dus werd er een andere oplossing gezocht en gevonden: een verzorgende ging met hem mee in de taxi naar het ziekenhuis en weer terug. En ik zou hen daar treffen. Ik blij :-) De chirurg (in opleiding) was een prettige arts met een goed inlevingsvermogen, mijn complimenten! Hij wist met pap om te gaan alsof het de normaalste zaak van de wereld was om vreemde antwoorden te krijgen op normale vragen. Enfin, conclusie: het was dubieus of er een breukje zat in knie of onderbeen. En zelfs als het zo zou zijn zouden ze er niets aan (kunnen) doen. Pap moest weer gaan bewegen en lopen, en de voet zo vaak mogelijk hoog houden als mogelijk indien hij zat. Dit laatste in verband met de vreselijke zwelling van het onderbeen.
Dit was gisteren. Vandaag ging ik naar het (t)huis met het idee om te proberen hem een klein stukje te laten lopen. Groot was mijn verbazing toen ik hem zag zitten op de buurafdeling, daar was hij dus zelf heen gewandeld. Gelukkig, pak van mijn hart! Dus nu kan hij ook weer alleen naar de wc, ware het niet dat hij daar absoluut niet wist in welke volgorde dat ook al weer ging, dat plassen ...... en was het dus hoog tijd voor een schone broek.

10 opmerkingen:

  1. Oh Inge, ik heb de laatste dagen zo aan je jou en je vader gedacht nu mijn moeder ineens (of heb ik het niet willen zien) zo aan het scharrelen is met haar gezondheid, haar in de put zitten, zoveel dingen gaat vergeten, eindelijk een rollator heeft geaccepteerd.

    Ook hoe moeilijk ik het nu al vind en dan weet ik nog niet wat me nog te wachten staat en ik hoop dat ik er klaar voor ben maar dat weet ik pas als het zover is.

    Als ik nu je stukje weer lees dan komt dat ook weer zo binnen.

    Maar petje af (nog steeds) voor jou hoe je er mee omgaat.

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een opluchting dat het niet ernstig is en hij weer wat rond kan lopen!
    Voor hem zelf ook veel prettiger!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. O, wat fijn dat het geen breuk was en dat hij weer wat om kan scharrelen. Ook fijn dat er iemand mee was van het huis.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Tanja en Inge heel veel sterkte voor deze moeilijke tijd

    Julia

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Gelukkig niets gebroken. Je vader blijft iedereen verrassen. Sterkte en liefs.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Gelukkig toch weer geod afgelopen dus. FIjn dat je hulp hebt gekregen vanuit het huis.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Fijn zo'n arts. En vooral ook fijn dat het mee lijkt te vallen met de blessure.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. 'Goed dat je zo op je standpunt bleef staan dat je niet alleen met je vader mee kon. Als je nu had toegegeven had het tehuis dat beschouwd als een : dus dan kan het altijd wel. Nu weten ze dat er vervoer en een hulp uit het tehuis mee moeten. ik had het gehijs met een rolstoel in en uit de auto, het draaien van mijn moeder de auto in (op zo'n draaikussen van Halfords, ik noem het hier, omdat anderen er ook wat aan kunnen hebben, maar een binnenste buiten vuilniszak op d zitting wwerkt ook, de opgeverfde letters moeten wel aan de binnenkant!) en mijn moeder had de pijn bij het in- en uitstappen wel over voor de vrijheid van op bezoek kunnen bij mijn terminale broer op de tijden die ons het best uitkwamen, maar het schoot me vaak bijna in de rug, alleen heel goed opletten hoe ik me bewoog kon dat voorkomen. Mijn moeder verbeet haar pijn om diezelfde reden ook, want een rolstoeltaxi, nee, dat vonden de instanties maar onzin. En in een gewone taxci kon ze helemaal niet instappen, die kon er dan wel weer af, stom gedoe ook. Nu hebben ze in de gemeente Noordenveld en Tynaarlo de mogelijkheid een particuliere auto te huren waar je met rolstoel en al achterin kunt zitten, veilig vastgesnoerd, van een mevrouw die hem heeft gekocht maar niet alle dagen nodig heeft. Voor 75 Euro en zelf chaufferen mag je hem de hele dag meenemen en de benzine natuurlijk. Dan vraag je je toch af: waarom bieden instanties die mogelijkheid nou niet?
    Je vader gaat blijkbaar het stadium in waar hij zelf minder weet heeft van wat er met hem aan de hand is, dat bespaart hem heel veel verdriet, maar drukt jullie nog meer met de neus op de feiten. Toen mijn tante eenmaal zo ver was, werd ze van een onzeker angstig "vrouwtje" een gezellige giebel, vol grapjes en te zotte "waarheden". Bv. een poster van 2002 had zij "was een schilderij dat bij mijn ouders hing"(die waren in 1941 al overleden), aan de woonkamer geschonken. Tja, dan kan je toch alleen maar reageren met: wat goed van je, Tante! Je jongste broer zal daar nog de meeste moeite mee hebben, Alzheimer is echt iets wat je met elkaar door maakt. Lavas.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Je bent een lieve dochter voor je vader. Ik heb respect hoe je met alles omgaat. En wat is het fijn om een arts te treffen die zo goed met je vader omgaat. Een fijn iets in een verschrikkelijke situatie.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Och... wat lief. En wat fijn dat je vader zo een dochter heeft.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge