dinsdag 20 augustus 2013

en intussen

En intussen loopt hij weer bijna als een kievit! Gelukkig maar, ik had dat echt niet durven hopen. Wellicht ook een invloed van reductie van rustgevende medicatie? Jongste broer zag er erg tegenop om na 3 weken vakantie weer bij pap langs te gaan, maar gelukkig viel het hem mee. Pap was opgetogen en blij hem te zien, herkende hem meteen. Sowieso heeft mijn broer (steeds) meer moeite met de hele situatie, komt ook doordat hij voornamelijk 's avonds naar pap toe gaat, en dan is het een stuk minder gezellig in het (t)huis. Het Grandcafé in de hal is al gesloten, het winkeltje is dicht, er zijn stukken minder mensen (cliënten, personeel en bezoekers) op de been, personeel is druk bezig met het verzorgen van diegenen die al naar bed gaan en klaar gemaakt worden voor de nacht en dientengevolge lopen in de woonkamer cliënten wat verloren rond. Ik heb er 's morgens of 's middags geen probleem mee:  ik bezoek in eerste instantie natuurlijk pap, maar neem ook medebewoners onder de arm, maak met hen een praatje, deel schouderklopjes uit, ga vervolgens met pap een blokje om of naar buiten, waar we samen een kopje thee en een alcholvrij biertje drinken, we lezen samen de (meegenomen) krant en delen 'm vervolgens uit aan degene die het plaatselijke nieuws ook wil lezen. Kortom: het uur dat ik er ben vliegt zó om!
Dit bericht staat op de site van Menno, héél indrukwekkend, ik heb er als reactie bij geschreven dat ik hoop dat dit pap bespaard zal blijven .....

7 opmerkingen:

  1. Wat fijn voor je vader zeg! En wat indrukwekkend van Menno, ik moest er wel een traan om laten...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat fijn dat het weer beter gaat met je vader! Ik kan me je broer wel voorstellen, je beschrijving geeft wel een voorstelling hoe het er 's avonds aan toe gaat.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik hoop ook dat het iedereen bespaard mag blijven om zo te eindigen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Sjemig, dat stuk van Menno is zeer indrukwekkend. Wat een verschrikkelijke ziekte is het toch. Mijn schoonmoeder heeft deze fase niet meer gehad gelukkig, maar zij zat de hele dag apathisch in een rolstoel.
    Begrijp ik het nu goed dat je vandaag jarig bent? Van harte!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Herkenbaar maar vaak vraag ik me zelf af waarom en waar voor moet een mens zo lijden

    Julia

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ja, ik moet zeggen dat ik op het laatst altijd blij was dat er nog iemand op bezoek was. Dan kun je wat afwisselen. In het begin was mijn moeder nog wel in de huiskamer of gingen we wandelen, zodat er wat afleiding was, maar later wilde ze niet meer van haar kamer af en niets meer doen.
    Fijn dat je vader weer loopt. Hopelijk wordt er serieus gekeken naar zijn medicatie.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge