zaterdag 10 augustus 2013

ik zei het toch ....

Zei ik het niet, dacht ik het niet, ik zei toch al ......
Gistermorgen ging ik naar pap. Ik was twee dagen niet geweest: te moe, te veel dingen te doen in huis en tuin en mijn middelste die (erg vroeg of erg laat, 't is maar hoe je het bekijkt) op vakantie ging. Ik trof pap aan in de huiskamer, in een rolstoel. Geen verzorgende te zien dus ik snapte het niet helemaal. Zou hij zomaar in een stoel zijn gaan zitten of was dit echt de bedoeling? Pap moest plassen en ik probeerde hem uit de stoel te krijgen. Samen met twee lieve medebewoners :-) maar het lukte zelfs niet om hem te laten staan. *chips* dus de stoel was echt nodig. Een toegesnelde verzorgende vertelde me dat pap sinds de vorige avond niet meer op zijn benen kon staan, dat ze hem daarom in een rolstoel hadden gezet en dat hij dat wel prima vond zo. Intussen hielp een andere verzorgende hem naar het toilet. Wat een gehannes ..... De dokter zou na de lunch bij hem komen kijken wat er nu precies aan de hand was. Na drieën kreeg ik telefoon van haar. Ze vond het verstandiger om foto's te laten maken omdat pap aangaf dat hij pijn had aan zijn linkerheup. Nog eens *chips* .... het zou toch niet zo zijn ...... 
Ik ben achter de ambulance aan naar het ziekenhuis gereden, pap was al in de röntgenruimte toen ik de spoedeisende hulp binnenging. Dat was snel! (Ja, toen nog wel .....). Gelukkig bleek er geen breuk te zitten in de heup. Toen werd er ook maar eens gekeken naar zijn linkerknie, die flink opgezwollen was. Waarschijnlijk door het klem zitten tussen bed en bedrekje (dat rekje had hij volgens een verzorgende laatst 's nachts zelf omhooggefrunnikt en was er vervolgens klem tussen komen te zitten ...... ) en dus niet van een van de frequente valpartijtjes. De dienstdoende arts besloot om daar ook maar een foto van te laten maken. En vanaf toen gingen de minuten héél erg langzaam daar in het ziekenhuis, pffff. Ik had gelukkig een boek, tijdschrift en breiwerkje bij me, en heb pap weten te animeren met het kijken naar foto's op de i-phone en het vertellen van en luisteren naar van alles en nog wat. Tussendoor moest hij natuurlijk ook weer een keertje plassen, kregen we nog een kopje koffie en heb ik heel wat mensen zien komen en gaan. Gelukkig was ook de knie niet gebroken maar wel behoorlijk gekneusd. Na het lange wachten op de ambulance was pap even na achten weer terug op zijn plek. 

Zei ik het niet? Ik zeg niks .....

18 opmerkingen:

  1. Ach jeetje, wat een toestanden allemaal. Dit moet voor hem ook extra verwarrend zijn. Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. He gatver wat naar allemaal zeg. Heel veel sterkte verder ermee hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Weer even bijlezen na de vakantie. Wat naar voor je vader.. dat wachten en die onzekerheid in het ziekenhuis. Over het lopen / niet meer goed kunnen lopen zei mijn man iets...hij werkt in de Brain Research, misschien mag ik je er even over mailen?
    Groetjes, Ellen

    scrapothekerin.blogspot.com

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat vervelende toestanden krijg je dan voor de kiezen. Gelukkig was er niks gebroken maar kneuzen is vaak nog erger en kan lang duren. Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Oh bah, wat een gedoe. En dan zo lang wachten in een ziekenhuis...
    Ik zag het bij mijn vader op de afdeling ook; nieuwe bewoners kwamen wandelend binnen, en waren binnen no-time een versuft hoopje, hangend in een rolstoel. Het onderdrukken met medicatie had altijd dit gevolg. Jammer toch, zo triest.
    Misschien kan er nog beter en meer gezocht worden naar medicatie die wat milder is voor de motoriek?
    Blijven vechten voor je pa hoor! Sterkte ermee...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Oh wat jammer..! Ik hoop maar dat dit niet het begin is van immobiel worden.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Naar zeg. Maar ook wel frustrerend dat jij dat dan moet signaleren en actie ondernemen, waarom ziet dat huis het zelf niet?

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Pfff ... nee jij zegt niks maar denkt wél en wij hier ook met z'n allen (denk ik)
    Wat ontzettend vervelend en naar voor jullie. Dikke knuffel voor jou Inge komtie X
    Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Oh jemig, weer een stap(je) terug. :-(

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Triest hoor. Kan je vader dit allemaal een beetje verwerken? Sterkte hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat een toestand hier heb ik geen woorden voor , trek jij en je vader het nog een beetje

    Julia

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat naar voor je vader en jullie, zeg.
    En wat is het toch triest om je vader zo te zien aftakelen, he?
    Nee, de staf van zo'n tehuis ziet dat niet, die kennen je vader niet goed, en zien niet dat de ontwikkelingen wel heel snel gaan. Ze zijn zo gewend aan dit patroon dat ze het als onvermijdelijk zien. Hopelijk is er iemand die zich eens goed over de medicatie van je vader buigt!!
    Sterkte, Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat vervelend Inge, weer iets erbij. Zal wel pijnlijk zijn voor je vader als hij niet meer kan lopen. Hopen dat hij niet een te grote terugval krijgt door al deze toestanden.
    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Heel veel sterkte, voor je vader en voor jou. Wat triest en zwaar om dat mee te moeten maken.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Potverdikkie zeg, het gaat wel hard zo. Wat een zorg voor jullie, heel veel sterkte en wijsheid gewenst...

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge