donderdag 3 oktober 2013

bezoek

Ik heb voor pap al een hele tijd geleden zo'n  insteekmapje gevuld met foto's van familie, vrienden en gebeurtenissen door de loop der jaren heen. Laatst had hij het meegenomen naar de huiskamer alwaar hij de foto's liet zien aan een ieder die wilde kijken. Volgens de verzorgenden lijk ik qua uiterlijk nogal op mijn moeder. Wist ik trouwens wel ;-) Ik vraag me soms af of pap me daarom zo goed (her)kent, maar volgens het personeel is hij altijd heel stellig en praat hij vaker over 'Inge, da's mijn dochter!'. Een aantal van de bewoners lijkt mij ook te herkennen: ik kom waarschijnlijk vaak genoeg over de vloer :-)
In het begin dat pap in het vorige (t)huis en nu ook in dit (t)huis woont ging ik iedere dag of in ieder geval elke tweede dag even kijken hoe het ging. Nu pap toch wel goed is gewend en eigenlijk niet beter weet dan dat hij al een eeuwigheid hier woont lukt het mij om me niet meer zo schuldig te voelen als ik eens een keertje niet langs kan gaan doordat ik me bijvoorbeeld te moe voel, doordat ik andere afspraken heb of omdat ik - ja zelfs dat is mogelijk .... - gewoon geen zin heb om te gaan. Pap voelt zich prettig waar hij nu woont, vindt het fijn als ik langs kom, maar dat hoeft niet (bijna) iedere dag te zijn. Hij heeft geen besef van tijd. Of ik nu iedere dag kom of een keer per week, dat maakt geen verschil uit. Hij vindt bezoek van mensen die hij altijd graag heeft gezien wel hartstikke fijn. Zijn beste vriend M. komt hem regelmatig bezoeken en wordt nog altijd herkend en zeer hartelijk verwelkomd! Een tijdje geleden zou ik dan zeggen: 'en ze praten over vroeger', maar een echt gesprek is helaas niet meer mogelijk met pap. M. praat dus over vroeger, samen bekijken ze - zolang pap zich erop kan concentreren - foto's van gezamenlijke vrienden/collegae. En het is goed zo. Ik ben blij dat vrienden en familie zich de moeite blijven getroosten om hem te bezoeken! Beste M., ik heb je mailtje gevonden, het zat in de 'spambox' :-)

Beste Inge,
Gisteren heb ik je vader en mijn vriend weer opgezocht.
Hij herkende mij direct al vanop afstand!
Daar was ik erg gelukkig mee. 
Ik ben een uurtje gebleven en had wat foto's bij me van ons vriendenclubje. 
Je kon zien dat hij ze wel herkende maar niet zo gauw de bijpassende namen kon produceren. 
Maar met hulp was er telkens herkenning. 
Het bezoek deed hem maar mij ook zichtbaar plezier.
Ik heb een groen tasje en de foto's daargelaten.

De foto's komen in het mapje! Als ik het gevonden heb tenminste, het is even zoek op de afdeling .....

14 opmerkingen:

  1. Fijn Inge, het klinkt alsof er een beetje rust gekomen is voor jou!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Fijn om zo een reactie te krijgen!
    Misschien een idee voor jullie om een soort logboek aan te leggen. Iedere bezoeker kan dan zijn bevingen kwijt. En de naaste familie weet wie er op bezoek is geweest en hoe ze je vader aantroffen. Het is natuurlijk wel een probleem dat het schrift niet 'kwijt' raakt.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Fijn dat mensen zo trouw blijven komen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een lieve vriend dat hij nog zo trouw je vader bezoekt en hier zelf ook nog voldoening uit haalt.
    Ik gun je vader zo'n bijzondere vriend en ik gun zijn vriend de warmte van hun gezamenlijke herinneringen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Eindelijk wat rust Inge, en je vader op z'n plek. Het is jullie gegund.
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat herken ik toch steeds veel in je stukjes over je vader.
    Het kledingprobleem hadden wij ook, in optima forma zelfs, want de kleding van mijn moeder moesten we vaak in andervrouws kleerkast zoeken, ondanks de naamlabels.
    En het bezoekritme, dat langzamerhand wat verminderd kan worden. Mijn moeder kreeg "bijna nooit" bezoek, zoals ze zei! Terwijl mijn zussen en ik er (om beurten) elke dag waren!
    Och ja...
    Fijn dat het allemaal wat rustiger wordt voor je, ondanks de teruggang van zijn geheugen. Of misschien dank zij...
    Liefs,
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een ontzettende lieve reactie van M
    Zo fijn dat mensen "van vroeger" blijven komen en met hem "herinneringen delen".
    Voor jou Inge is nu je paps op zijn plek is (denk ik) het proces van los laten begonnen.
    Lijkt me zo moeilijk ...
    Dat je gewoon een keer kan en mag overslaan van jezelf zonder je schuldig te voelen geeft ook een stuk rust.
    En dat wens ik je zó heel veel! Des te meer kun je van de bezoekjes aan hem genieten.
    Een heel fijn weekend! Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hebben jullie dan eindelijk even rust? Ik hoop het zo, het is je gegund!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Fijn dat er dan toch nog mensen blijven komen, dat hoor je ook wel anders.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Dat is ontzettend leuk zeg! En wat leuk van die foto"s!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat lief van vriend M!
    Kan me voorstellen hoor dat je af en toe even overslaat, maar hij heeft het prima naar zijn zin, zo te lezen, dus dat zit wel goed!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat fijn om te lezen! Zo belangrijk als er nog vrienden zijn die nog langs willen en kunnen komen.
    Een heerlijk bericht om te lezen leuke voruw, vooral ook vanwege de rust die er voor jou uit spreekt.
    X

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat fijn dat er mensen zijn die gewoon de tijd nemen om even bij je vader op bezoek te gaan

    En goed van je om soms even afstand te nemen

    Julia

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Prachtig dat de vriend nog gewoon op bezoek komt bij je vader. Fijn voor jou en ook voor je vader.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge