vrijdag 20 september 2013

lopen

Laatst waren we zó blij dat pap weer redelijk goed liep en vroeg ik me af of dit ook kwam door het verminderen van de rustgevende medicatie. In de tussentijd werd deze medicatie weer wat verhoogd (in verband met ongewenst gedrag met name in de avonduren) en vrij snel merkte ik de invloed hiervan op het lopen en praten. Pap struikelde bij wijze van spreken over 'n pluisje en viel soms zomaar om, kon niet meer zelfstandig in een stoel gaan zitten of opstaan en sprak ook onduidelijk en zeer onsamenhangend. Dat was niet goed. Via een schoonzusje kregen we een rollator te leen waar hij gebruik van kon maken. Hij liep er redelijk goed mee zonder dat we bang hoefden te zijn voor valpartijen. Bij het laatste familiegesprek met evv-er en arts is hierover gesproken met als gevolg dat de medicatie weer is aangepast en pap ook weer een stuk beter loopt. Gelukkig ook maar want zijn rollator is altijd 'foetsie' ondanks de aangebrachte tag met zijn naam aan het handvat. Geen idee wie er mee aan de wandel gaat en het ding ergens parkeert waar het niet thuis hoort. Wie weet pap zelf, maar dat weet hij natuurlijk niet ;-)
Om even terug te komen op mijn vorige blog: nee, ik heb geen last van het lege-nest-syndroom, ik geniet van lege wasmanden, vol blijvende koelkast en dus nooit meer misgrijpen omdat iets leeg of op is, nergens rondslingerende sokken, opgeruimde (slaap)kamers etc. Ik vind het heerlijk als ze thuis zijn, echt waar, maar voel me niet doodongelukkig omdat de jongens er niet zijn. Ik vind het geweldig dat zij deze kansen hebben gekregen en geniet met volle teugen mee van hun mogelijkheden, iets wat vroeger echt niets voor mij was geweest trouwens. Ik bleef thuis, durfde niet eens 'op kamers'. Dankzij Facebook, facetime, WhatsApp en e-mail is de wereld zo enorm veel groter geworden maar de afstand gelukkig kleiner :-) 

14 opmerkingen:

  1. Goeie berichten; op alle fronten. Blij voor je. Op naar een goed weekend!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat leuk Inge, dit weekend gaat onze oudste de deur uit (jongste is al 2 mnd op buitenlandstage) en wordt het ook stiller in huis. Gelukkig nog 1 dochter 'over', maar ik ervaar het precies hetzelfde als jij: geen leeg nestsyndroom maar genieten van lege wasmanden en de vol blijvende koelkast!
    Fijn weekend!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Gelukkig dat het lopen en praten weer beter gaat! Jammer dat die medicijnen zulke nare bijwerkingen hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Nou, mooi zo. Dat laatste deel van je blog over het empty nest en de jongens die hun kansen grijpen...

    Medicaite zonder bijwerkingen, dat zou nog eens een mooi iets zijn! En die rollator.. balen dat hij weg is? Maar hij komt vast wel weer een keer bovendrijven?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heerlijk lijkt mij dat ook een leeg huis ;-) Ik zag een hele tijd terug een reportage over alzheimer en medicatie dat er zoveel bijwerkingen zijn bij die medicijnen :-(

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hopelijk vinden ze de juiste balans voor het medicijngebruik. Moeilijk hoor.
    Fijn dat je geen empty-nestgevoel hebt. Het is inderdaad heerlijk wat jouw jongens allemaal doen!
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik heb het wel gehad, dat legenestgevoel. Maar nu gelukkig niet meer. Ik geniet ervan als de meisjes een keertje thuis zijn. En een ervan zelfs met aanhang, hoe leuk is dat :))

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Dan weet je in ieder geval dat die medicijnen de oorzaak zijn en is er misschien nog een vervangend medicijn. Voor het lege nest gevoel komen al snel weer ander dingen in de plaats, meestal duurt dat maar even.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Fijn dat het met je vader toch iets beter gaat. Ik hoop dat het zo blijft.

    Ik mis het bloggen over de situatie hier thuis. Het gaat nog steeds slecht. De kinderen hebben nu ook door dat er iets heel erg mis is. De woede-aanvallen en agressie zijn er nog steeds. Zo jammer dat mijn man vervolgonderzoeken weigert. Hij vergeet steeds wat wij hebben afgesproken, zegt dan dat ik lieg en dat is erg kwetsend. Het is zo onduidelijk wat hij heeft. De ene arts denkt aan een depressie, de ander aan een beginnende dementie. Maar omdat er op de MRI niets te zien is, is er geen (officiële) diagnose.

    Ik heb het aan een geriater voorgelegd. Mijn verhaal verteld. Duidelijk beginnende dementie, werd er gezegd. Het schijnt vaker voor te komen dat er bij jongere mensen (jonger dan 65 jaar) niets op de scan is te zien. Het gedragsonderzoek is dan erg belangrijk. En juist dat weigert mijn man. Heel jammer.

    Sorry voor het lange verhaal.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heel veel sterkte Frederique, het blijft heel moeilijk voor je!

      Verwijderen
    2. Dank je wel.... liefff.

      Liefs Frederique

      Verwijderen
  10. Goed dat de medicatie weer aangepast is. Ja, daar gaan ze altijd het eerst mee aan de slag als er "ongewenst gedrag" is. Dat weet ik van mijn vader ook nog.
    Grappig dat je helemaal geen last van een lege nest syndroom hebt. Jawel, ik had het wel. Niet in heel erge mate hoor, maar ik miste de gezelligheid van de meisjes toch wel. Maar inderdaad: niet de rotzooi en de was!
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ik val zomaar binnen. Zag je blog vermeld staan bij Petr@ en omdat het onderwerp mij aanspreekt (voor zover Alzheimer aan kan spreken). Dus zonder enige voorkennis ga ik je een vraag stellen en ik hoop dat je niet boos wordt. Bij mijn vader hielpen de Exxelon pleisters heel erg goed. Dat is een medicijn voor Parkinson maar het wordt ook voor dementie patienten gebruikt (al slaat het niet bij iedereen even goed aan). Het brengt de (eventueel aanwezige) agressie onder controle en vergroot de geheugen functie en het concentratievermogen. Wel werkt het medicijn maar maximaal anderhalf jaar (als het dus al werkt) en dan valt de patiënt terug naar het oude niveau inclusief de normale achteruitgang. Niet leuk, maar... mijn vader heeft dankzij dit medicijn anderhalf fantastische jaren gehad ondanks zijn opname en zijn ziekte. Nadat ze moesten stoppen met dit medicijn zijn 'ze' weer gaan 'plaren' met haldolperidol en seroquel maar de juiste mix hebben ze nooit meer gevonden.

    Veel sterkte met je vader. Alzheimer is een nare, mensonterende ziekte.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik zal het meenemen in de volgende bespreking, dankjewel. Enne: ik word niet gauw boos :-)

      Verwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge