donderdag 17 oktober 2013

gebeurt er dan niets meer?

Eigenlijk niet nee. Er gebeurt heel weinig dat in mijn ogen interessant of leuk of indrukwekkend genoeg is om over te schrijven. Ik kan moeilijk iedere keer schrijven over hetzelfde rondje dat we hebben gelopen, over de thee of koffie of alcoholvrij biertje dat pap heeft gedronken in de mooie ruimte van het (t)huis, of over dat alles steeds minder gaat. Ja, daarover kan ik natuurlijk wel schrijven, want het gaat echt iedere keer minder. Als je bedenkt dat pap nu ruim een half jaar geleden uit zijn eigen huis is gegaan, en je vergelijkt de man van toen met de man van nu dan is dat een levensgroot verschil. De man van toen was nog goed ter been, was rap, vliegensvlug zelfs, goed van de tongriem gesneden en bij tijd en wijle bozig, agressief en onrustig. Pap nu is erg slecht ter been, met of zonder rollator, zo langzaam als iemand maar kan zijn, absoluut niet meer in staat om snel van A naar B te lopen, beweegt nog maar heel weinig, heeft moeite met opstaan en komt steeds vaker niet meer goed uit zijn woorden. Wat wel is gebleven is zijn gevoel voor humor, zijn 'op-het-randje' opmerkingen ten opzichte van medebewoners en verzorgenden. Met name het weinig bewegen in combinatie met (te)veel eten en snoepen, als hij de kans krijgt tenminste, is wat mij zorgen baart. Hij wordt echt veel te dik. Een aantal weken geleden gingen zijn broeken nog dicht, zij het met moeite. Vorige week vertelde me iemand dat ze nu zijn broekknoop open moesten laten en vandaag zag ik dat zelfs de rits niet meer dicht gaat. Ik zal eens gaan kijken voor een makkelijke broek met elastiek in de band, maar voor de rest hoop ik toch dat erop gelet wordt dat hij niet meer zes (!) sneeën brood achter mekaar opeet of de suikerpot leeg snoept .... Van mij krijgt hij in ieder geval geen koekjes of vlaai meer en het biertje is voorlopig ook van de baan ;-) Maar verder gebeurt er dus weinig ...

slof slof slof .... 

thee in plaats van een biertje :-)
Kijk, dit vind ik wel héél erg leuk om te vermelden: bij mijn jongste broer komt er een nieuwe hond. Na de dood van lieve en trouwe viervoeter Mabiche was het toch wel erg rustig bij hen in huis. Daar komt begin december dus behoorlijk verandering in met de komst van Teun. En wat zei pap hiervan: "ach te juh.... " wat zoveel betekent als: "ach wat leuk". 

17 opmerkingen:

  1. Ik snap dat je niet veel te vertellen hebt zo. Toch zijn we weer bijgepraat. Schrijnend om te zien, die achteruitgang. Wel fijn dat zijn humor blijft. Dat kan zo heerlijk relativerend werken.
    En wat een schattig beestje!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Inge,

    Wat pijnlijk is dit verhaal weer. Ik kijk elke avond naar de universiteit van Nederland waar het ook over dit soort dingen gaat. Een aanrader! (Of je hebt het wellicht allang gezien...) Om te beginnen met dit college door die fantastische hoogleraar (professor mag ook) Erik Scherder: http://www.universiteitvannederland.nl/college/gaat-je-geheugen-kapot-als-je-teveel-voor-je-computer-hangt/

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Moeilijk. Gelukkig is zijn humor niet verdwenen. Wat een schattige pup.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Erg moeilijk, Fijn dat hij nog steeds humor heeft. Wat een lievie. Kan me voorstellen dat jou vader ook zo reageert.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Moeilijk hoor, maar gelukkig is zijn gevoel voor humor niet verdwenen. Wat een ontzettende lieve pup!!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik vroeg me al af hoe het ging.
    Moeilijk dat het steeds minder wordt, maar fijn dat hij nog grapjes kan maken.
    Leuke pup, ben benieuwd hoe je vader daar op reageert als je broer hem eens meeneemt, of zou dat niet mogen?
    Liefs Petr@

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Jeeetje. Waarom gaat het opeens zo hard.. Dat puppie zal hij vast leuk vinden ja. Nemen jullie je vader ook wel mee naar jullie huizen, of kan dat niet?

    BeantwoordenVerwijderen
  8. En zo zie je nu dan dat het een half jaar geleden toch een goede keuze is geweest om hem niet meer thuis te laten wonen, maar ik kan me voorstellen dat deze achteruitgang je ook verdriet doet.
    Fijn dat hij nog wel z'n grapjes maakt!
    Ik wens je een goed weekend toe!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hoi :-)
    Heb even uitgebreid bij zitten lezen op je blog. Ben de laatste tijd wat afweziger dan anders. Maar wat is er een hoop gebeurd de laatste maanden. En ook je blog over 'niets' is mooi om te lezen. Het 'niets' geeft al zorgen genoeg, lijkt mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Het is een rot gevoel je vader die telkens kans krijgt om 6 snede brood weg te krijgen bewegen gaat niet meer. Waar is de verzorging kom op hun zijn verantwoordelijk voor de zorg, ik snap je zo goed een hele dikke knuffel meer kan ik niet doen

    Julia

    BeantwoordenVerwijderen
  11. He gats, dat aankomen is wel heel vervelend. Daar zullen ze toch wat beter op moeten gaan letten lijkt me. En verder, tja ... Verdrietig allemaal.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Hoi Inge, ik heb al een tijdje niet meegelezen. Sorry, mijn moeder kwam in het ziekenhuis en na een zware hartoperatie is zij helaas overleden. Ik leef nog in een roes...kan het nog niet beseffen. Maar wilde toch wel even weten hoe het nu met jouw paps ging. Wat vervelend dat hij zo aankomt, aan de andere kant ook wel weer fijn dat hij alles nog zo lekker vindt....dubbel dus.
    Ik ga je weer verder volgen hoor. Heel veel sterkte met de paps!

    Groetjes,
    Debby

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Naar om te horen dat je vader steeds verder achteruit gaat. Wat een nare ziekte, hè? Dat snoepen komt mij erg bekend voor. Ik hoop dat ze het een beetje in de gaten gaan houden.

    Wat een leuk hondje. Ook een beetje positief nieuws.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Die achteruitgang is naar. Maar het sterkt je misschien wel weer in het idee dat jullie op tijd zijn geweest met de keus om hem te laten verhuizen naar zijn nieuwe (t)huis. Voor zover er een keuze was dan.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Het is net of je over mijn vader schrijft eng gewoon, leef heel erg met je mee Inge.

    Groet Chrissie

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Wat is het toch afgrijselijk om de mensen van wie je zoveel houdt zo snel achteruit te zien gaan. Ik vraag me vaak af waarom de natuur zo wreed is wat dat betreft. Het begin is zo mooi: de geboorte, de jeugd etc. etc. (als het goed is dan he, niet bij iedereen natuurlijk) maar beetje bij beetje komt de aftakeling en wordt je bijna 'gestraft' door het leven. Bah.Sterkte met je vader.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Mijn moeder wordt dit jaar 81. Zij heeft last van duizeligheid. En het is zoals je schrijft, een half jaar terug ging ze ook al langzaam voorruit met stappen, maar nu, wat een verschil, voetje voor voetje. Ook haar geheugen begint erg achteruit te gaan. En ze is op korte tijd zeker 5 kilo bijgekomen.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge