dinsdag 29 oktober 2013

update

Foei, wat gaat de achteruitgang snel bij pap. Ik vroeg laatst aan zijn (nieuwe) evv-er (eerst-verantwoordelijke verzorger) of dit een normaal of abnormaal gebeuren was. Zij heeft heel wat jaren ervaring bij de verzorging van psychogeriatrische patiënten en ziet dit - helaas - vaker. Ze is trouwens zijn nieuwe evv-er omdat pap een tijdje geleden is verhuisd naar haar kant van de afdeling. 
Pap sloft alleen nog maar met grote moeite door kleine stukjes gang en holt dus achteruit .... Samen hebben we met pap geoefend: kleine stukjes lopen, daarbij zijn beide handen vasthoudend en hardop tellen: 'een ... twee ...   een-twee-drie-vier ...   een ...   twee ... een-twee-drie-vier'. En dat helpt, soms. Ik begin met tellen, hij valt in, en samen proberen we om op de maat te lopen. Vijf  meter, 10 meter en dan is het al 'op' en moet hij gaan zitten. Gelukkig staan er overal zitjes, gelukkig hangen er overal leuningen aan de wanden waar hij zich vast kan houden. Samen naar buiten, de tuin in of naar de gemeenschappelijke ruimte is niet meer mogelijk zonder rolstoel. Gaan zitten en weer opstaan gaat ook heel slecht. Hij kan het wel, maar het begrip 'opstaan' of 'ga zitten' bestaat niet meer, is helemaal weg. Als ik bijvoorbeeld wil dat hij gaat staan ga ik voor hem staan, geef hem een hand of arm en vraag of hij zich wil opduwen. Dan gaat hij duwen als een klein kind op de wc .... kijk, daar zit je dus ook niet op te wachten .... Triest.
Zondag was pap ziek. Blijkbaar heerst er al iets van griep op de afdeling? Arme bewoners, arme verzorgenden ..... In ieder geval bleef hij in bed liggen, en daar lag hij nog toen ik hem bezocht. 's Morgens had hij nog geroepen dat hij aan het sterven was, 's middags had hij al weer praatjes voor tien. Gelukkig ook wat meer kleur op zijn gezicht. En ziek, nee, daar wist hij niks van. Hij lag gewoon uit te rusten, dat mocht toch zeker? :-) 


En dit was de dag erna, ongelooflijk toch?

18 opmerkingen:

  1. Triest dat het zo snel gaat. Geniet van de mooie momenten.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat vreselijk moeilijk voor jullie om dit te moeten aanzien. Door zo'n moment als op die onderste foto kun je misschien nog wat moed houden.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Aggos, wat waardeloos zeg :( Sterkte jij, zal je zwaar vallen hem zo te zien.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja triest dat het zo snel achteruit gaat.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Intriest en zo moeilijk deze ziekte!
    Heel veel sterkte Inge
    liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Lijkt me zo moeilijk om vanaf de zijlijn te moeten toekijken hoe hard hij nu achteruit gaat.
    En wat bijzonder zo'n dag erna alsof er niets aan de hand was / is.
    Sterkte en veel warmte en moed gewenst lieve Inge! Groetjezz lfs mij X

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik heb zo met hem en jullie te doen! Wat is het toch een rotziekte!
    Je staat er bij en je kijkt er naar.
    Veel sterkte!
    Liefs Petr@

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Poeh, moeilijk hoor. Sterkte ermee!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Het wordt er dus niet makkelijker op. Goed van je dat je doorzet om toch wat te blijven bewegen. Heel veel sterkte Inge!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Die tweede foto is om in te lijsten!
    Herkenbaar allemaal, sterkte hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Pffff.... moeilijk hoor. Ik heb bewondering en respect voor je, hoe je met de situatie omgaat. Heel veel sterkte.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat een verdrietige situatie is dit. Heel veel sterkte! Ik denk zo vaak aan je.
    Ellen
    Scrapothekerin.blogspot.com

    BeantwoordenVerwijderen
  13. mijn vader had die rot ziekte ook en het deed zeer om hem zo achteruit te zien gaan
    het is nu bijna 2 jaar geleden dat hij is overleden hier hadden we vrede mee ook al missen we hem wel
    heel veel sterkte
    groetjes tineke

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Ja, dat is zwaar. Ik hoop toch zo dat deze ziekte in de toekomst bestreden kan worden. Om de laatste jaren van je leven zó te moeten doorbrengen...dat zou geen mens moeten ondergaan.
    Sterkte,
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Heftig om dit zo mee te maken, ik heb het gezien van een vriendin haar moeder. Ze zei altijd met een lach en een traan, maar ik vond het erg moeilijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Tjee joh, wat gaat het idd snel. Lijkt me moeilijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Wat een verschil van dag en nacht zeg.... Maar wel heel triest dat hij zo ontzettend hard achteruit gaat. En wat hoor ik toch
    veel mensen om me heen met dementerende ouders. Geniet van hem!

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge